Nu weet ik waarom …

Ik was al een hele tijd zeer onrustig.

Ik sliep slecht – kwam zeer vaak wakker en kon de slaap niet direct meer vatten. Straf vervelend wanneer je moet gaan werken. Het was dan heel de dag me voort slepen en gapen. Om dan rond 23 uur klaar wakker te zijn, natuurlijk rond de tijd dat ik wil gaan slapen …

Ook tijdens de dag kon ik me het gevoel niet van me afschudden dat er een groot onheil boven mijn hoof ging. Er zou iets ergs gebeuren met iemand uit mijn (dichte) omgeving. Moest het niet zijn dat mijn moeder ook vaak zo’n gewaarwordingen had, vaak wanneer ik het ook voelde want we belden dan naar elkaar om het te bevestigen, en het dan ook nog uitkwam; ik zou er mee lachen. Ik kon dat gevoel niet van me afschudden. Het werkte ook op mijn humeur.

Ik heb zelfs een brief geschreven naar de familie van mijn moeder, die ik sinds haar begrafenis niet meer gezien heb. Misschien dat er daar iets verkeerd gegaan was ?

Ik wist zeker dat met mijn zus alles ok was, want die had ik al aan de telefoon gehad.

Het was straf vervelend en een heel akelig gevoel.

Nu is mijn euro gevallen : vandaag is het 28 jaar geleden dat mijn vader gestorven is.  

Alle vorige jaren beleefde ik de laatste weken van zijn leven dag voor dag opnieuw. Met de nodige tranen en frustraties erbij. Dit jaar was dat niet zo. Ik heb het dit keer ‘anders’ ondervonden.

Nu ik weet waar dat akelig gevoel vandaan komt, is het weg. Heel vreemd. Alsof hij gerust is dat hij nog niet vergeten is. Dat is zeker niet het geval want er gaat geen dag voorbij dat ik niet aan hem denk en geen week dat ik niet over hem spreek.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Papa, ik ben je nog niet vergeten en mis je nog steeds ! Ik vraag me steeds af hoe ons leven er had uitgezien als jij ons niet zo vlug was ontvallen. Jij was ons anker. Jij hield de familie bijeen. We konden altijd bij jou terecht voor raad. Je hielp ons waar en wanneer je maar kon.

Ik heb soms het gevoel dat ik maar wat aanmodder zonder hem. Heel vaak vraag ik hem nog om raad bij het nemen van een belangrijke beslissing en heel vaak heb ik dan het gevoel dat hij er is om me te leiden. Dat is een fijn gevoel. Ik voel me dan gesterkt in mijn besluit. Hij is misschien uit mijn leven maar zeker nog niet uit mijn hart.

Advertenties

Banaal.

Ik was van plan om hier een leuk stukje te zetten over ‘De mannen’, het theaterstuk dat we gisteren gezien hebben in de Stadsschouwburg. Een schitterende Chris Van den Durpel, Bob De Moor, Mieke Bouve en Daan Hugaert, meer was er niet en meer was er ook niet nodig om je steengoed te amuseren.

Ook was ik van plan om te zeggen dat ik vandaag om mijn ‘nieuwe’ auto ben gegaan. Het is dus geen Sorento maar een Carens. Ook goed, iets minder groot, champagne kleur, 4 wielen die meestal tot op de grond komen en geen die op punt staat af te breken.

Waarom schrijf ik daar niet veel over ? Omdat we deze ochtend weer eens met onze neus gedrukt werden van het feit dat het leven zeer vergankelijk is ! Zeer vroeg kregen we, op het werk, telefoon en iedereen dacht dat het iemand was die belde voor een dag verlof of ziekte. Neen, het was erger : een collega heeft deze ochtend haar man dood aangetroffen. Hartaderbreuk.

Hij zou in december 56 jaar geworden zijn. Ze zouden in december een verre reis maken. Binnen enkele jaren zou hij in brugpensioen gaan en zouden ze een wereldreis maken. Ze hadden nog zoveel plannen. Wat ze vandaag heeft moeten plannen is zijn uitvaart …

Zij is 46 jaar, weduwe, ze heeft geen eigen kinderen, de relatie met die van hem zal waarschijnlijk vlug verwateren, zij komt altijd in een leeg huis, alleen wonen, alleen leven, alleen slapen, alleen verder moeten, overal alleen naar toe, … Ze heeft wel een dichte band met haar familie maar dat is toch niet hetzelfde.

Hij komt nooit meer thuis ! Ik mag er niet aan denken !

Alles is me nu banaal …

25 jaar geleden …

Morgen is het 25 jaar geleden dat mijn papa gestorven is en ik heb er erg van dit jaar.

Ik loop al heel de week met een gezicht als een lijkbidder, moet me inhouden om niet te wenen, beleef elke dag van toen alsof het verleden week was.

Als ik bedenk hoe ons leven eruit zou gezien hebben, had hij blijven leven … Hij was de lijm die ons samen hield en die de brandjes bluste. De werkgever van mijn broer en zus met hun aanhang. Ook de mijne, deeltijds. We woonden in zijn ouderlijk huis, waar ook het werk was. Zo hadden we onze eigen stek maar zagen we elkaar veel. We bleven zo toch nog wat onder zijn vleugels.

Hij zou de eerste zijn om te zeggen dat het treuren al lang mocht ophouden. Dat het leven verder gaat en we er het beste moeten van maken.

Ja, we zijn weer op ons pootjes terecht gekomen. We zijn gelukkig met wie en waar we nu zijn, maar toch mis ik hem nog steeds. Ik mis zijn steun, zijn inzicht, zijn aanwezigheid, zijn raad, zijn daad. Ik mis hem als vangnet want als het eens verkeerd dreigde af te lopen was hij er om te helpen de boel weer op de rails te krijgen.

En dat het nog zo lang zal duren eer ik je terug zie … 😥

Afscheid van Bobo.

Deze morgen rond 7 uur krijg ik een bericht : ‘Bobo zou dood zijn. Weten jullie van iets ? ‘ Neen, we dachten dat hij vrolijk aan het werk was. Dat we binnenkort contact zouden hebben om af te spreken en weer eens samen te komen.

Zijn gsm was blijkbaar niet in werking. Zeer vreemd ! De persoon die het aan die vriendin gemeld had was steeds in gesprek. Wij zijn zeer ongerust naar het werk vertrokken.

010508-0007Even voor 10 uur belde de vriendin met de triestige melding dat onze goede vriend Bobo zich op 23 augustus (!) van het leven had beroofd en dat hij in alle stilte al begraven was ! Ik heb dan ook mijn schat verwittigd en hoorde hem bleek worden. Ik ben beginnen wenen en kan niet meer stoppen !

Ik ben naar huis gekomen. Hier in mijn cocoon kan ik snikken, huilen, roken en snotteren zonder spiedende ogen. Zonder dat ik me ‘groot’ moet houden. Hier kan ik mezelf zijn. Ik, mijn poezen en mijn verdriet.tn_IMG_7102

Als ik denk aan ons feestje, hoe hij zich geamuseerd heeft en wij met hem. Hoe hij de volgende dag zo zijn best heeft gedaan om me niet te wekken met zijn luide, zware stem. Hoe we zitten napraten, vertellen en gelachen hebben, kom ik niet meer bij.

Ik kijk naar mijn nieuwe ringen, waarvan hij er 1,5 heeft betaald voor mijn verjaardag, en ik moet me inhouden om niet opnieuw te krijsen …

We hebben zijn mailadres (opnieuw) gekregen zodat we vlugger/gemakkelijker met elkaar zouden kunnen afspreken. We zouden zeker niet wachten tot 1 mei om elkaar terug te zien. Heel zeker niet ! Nog voor Nieuwjaar zouden we samen, met z’n 3-en, nog eens een avond-met-ochtend (hij zou weer blijven slapen op de zetel) lachend en drinkend doorbrengen.

tn_IMG_0128Uit niets bleek dat hij met een ‘ei’ zat of dat er iets verkeerd was (in zijn hoofd). Integendeel ! Ik heb hem nog, op zijn verzoek, alle foto’s van het feestje doorgezonden zodat hij, zoals hij het zelf zei : ‘nog eens goed kon lachen met alle dronken koppen’.

Ik voel me zo onmachtig. Ik voel z’n pijn, zo’n gemis … Het is niet eerlijk !

Wie zal er nu voor me zorgen op 1 mei, wanneer mijn schat zijn foto’s tn_IMG_6420neemt ?  Met wie zal ik nu staan lullen en zeveren ? Wie zal me voor het podium brengen wanneer ik wil dansen ? Wie zal me drank bezorgen als ik de bar niet meer vind ? Wie zal mijn haar ophouden wanneer ik moet overgeven ?

Bobo, we zullen elkaar nog terug zien. Daar ben ik zeker van. Dan moet je me eens uitleggen waarom en waarom je niets hebt laten blijken zodat we je misschien die finale daad hadden kunnen uit je hoofd praten. Ik weet nog, bij ons gesprek over Yasmine, dat je zei : als je zoiets wil doen, moet je er niet over kletsen maar gewoon doen ! Ewel, je hebt het gedaan, net zoals je gezegd had, maar toch …

Ik zal je missen. Het ga je goed. Hopelijk heb je nu vrede.

Ja, ik heb het zwaar …

Thuis, nog een week.

Ik heb gisteren de dokter laten komen voor mij. Mijn rug deed pijn en ik wilde nog wat bij mijn poezen blijven. De controledokter heeft de ziektedagen bevestigd.

We zijn gisteren in de vooravond met Toyah naar de dierenarts geweest. De arme poes liep na 5 dagen nog altijd op 3 poten. Hij heeft een verstuikte elleboog. De dokter heeft hem een prik met pijnstiller & antibiotica gegeven en ook zijn jaarlijkse spuitjes. Daar is hij nu ook al vanaf. Ik moet hem nog 4 dagen een halve pil geven. Hopelijk gaat het een beetje en werkt hij een beetje mee. Bij de dokter was hij zo moedig. Ze heeft zijn poot erg geknepen en hij gaf geen krimp. Enkel op de pijnlijke plek trok hij zich een beetje terug. Maar geen geblaas of krabben of bijten. Hij is zo’n sterke schat. Enkel in de auto zat hij in zijn reismand te miauwen als een klein kind. Hij zit niet graag in de auto want hij ziet de bui dan al hangen …

Volgende week mag Kira haar spuitjes krijgen. Ik vraag me af hoe zij zal reageren in de auto en bij de dokter.

Een vriedin heeft me laten weten dat haar moeder gestorven is. Ze heeft nog maar enkele maanden geleden haar vader verloren. De ruzie over de verdeling is al volop aan de gang. Jammer dat bij het verdriet, dat er nu ook nog moet bijkomen.