Dat was het …

… wat werken betreft voor 2014. ūüėÄ

Ja, ik ben er vanaf voor dit jaar. Het lijkt alsof het elk jaar iets vroeger is, maar daar geef ik echt niet om.

Het is een bewogen jaar geweest door een steeds meer slinkend personeelsbestand en meer werk. De nieuwe regering heeft ook hun duit in het zakje gedaan door veranderingen aan te kondigen maar geen echte richtlijnen door te geven zodat we niet konden antwoorden op de vele vragen en sommige dossiers ook (nog) niet konden afwerken. Dat dreef het bezoekersaantal enorm op en ook het aantal telefoons verdubbelde. Een piekdag heb ik gehad met meer dan 280 telefoons en 80 bezoekers ! Ja,¬†ik heb¬†me die dag niet moeten vervelen en ook mijn collega’s wisten wat gedaan.

Buiten de gewoonlijke vragen over hun indiening of dossier, natuurlijk ook die over pensioen, kinderbijslag, belastingen, betaald verlof, hoeveel ze¬†al gewerkt hebben, … waar we niet kunnen op antwoorden, toch¬†enkele¬†opmerkelijke :

  • Ik heb een afspraak bij jullie over enkele uren. Ik sta in Oostende en heb geen geld voor de trein. Kunnen jullie tot bij mij komen ?¬† Ik¬†ben in een lach geschoten.¬†Wat hij niet kon appreci√ęren. Tja, …
  • Ik moet bij jullie zijn maar sta in panne met mijn auto. Ken jij een garagist ? Probeer Touring of VAB, misschien ? Ja, maar dan moet ik die betalen ! Tja, …
  • Ken je het telefoonnummer van … ? Ik geef het door, als ik het heb, maar voel me toch 1207, hoor.
  • Mag ik die onvriendelijke dame nog eens spreken ? Ik zal haar eens goed haar vet geven ! Als het is om te schelden dan verbind ik je niet door. Dan ben jij ook een trut ! En ook voor jou nog een prettige dag !
  • Ik heb een afspraak bij jullie maar weet niet bij wie of wanneer. Heb je de brief niet meer die we je hebben opgestuurd ? Brief ? Welke brief ? Hoe weet je dan dat je naar hier moet komen ? Tja, ik dacht dat zo. Kan je niet eens kijken ? Neen, er zijn verschillende diensten die uitnodigingen versturen en van sommigen staat dat¬†niet in je dossier vermeld. Wat een snert organisatie is dat daar bij jullie ? Tja, …

De meeste bezoekers zijn vriendelijk en blij dat we ze kunnen helpen. Ook deze die we niet kunnen helpen en moeten doorsturen blijven beleefd. Al heb je natuurlijk uitzonderingen :

  • Ik¬†zit hier al een kwartier te wachten ! Luierikken !¬† Het is omdat we niets anders te doen hebben, dat je eventjes moet wachten …
  • Iedereen gaat mij voor en ik blijf hier maar wachten ! Ik kan het ook niet helpen dat je een uur voor je afspraak bent binnen gekomen. Waarom zetten we er anders een uur bij ?
  • Wat doen jullie hier eindelijk ? Ik stel een simpele vraag en zelfs daarop kan je me geen deftig antwoord geven ! Wij doen hier werkloosheid, brugpensioen, loopbaanonderbreking/tijdskrediet, vrijstellingen, nazicht en terugbetaling van de uitkeringen en aanverwante. Voor je belastingen moet je bij de buren zijn. Dat is toch allemaal gelijk ? Tja, …
  • Ik moest verleden week komen maar ben het vergeten. Ik ben hier nu. Jammer, maar zo werkt het niet. Ik zie het verschil niet. Wij wel …

Ik zal de komende weken meer en meer kunnen lachen met deze en andere zottigheden die ik de laatste maanden heb mogen aanhoren. Nu is het tijd voor mezelf en de poezen. Na enkele weken heeft mijn schat ook verlof en dan kunnen we samen eindelijk de digicorder wat leger maken. ūüėČ

Advertenties

De tijd gaat vlug voorbij …

maar toch niet vlug genoeg. Pas vanaf donderdagmiddag mag/moet het terug trager gaan …

Na dat we onze kleine Nory ontmoet hadden zijn we vlug door gereden naar Kneistival. We waren net op tijd voor het optreden van Les Truttes. Ik wilde pers√© hun nieuwe show ‘Blauw’ zien. We werden niet teleurgesteld. Ook niet de vele fans van Milk Inc., die er al stonden¬†want die zouden¬†na hen zou optreden.

Les Truttes brengen covers, maar op een zeer eigen manier, in verschillende stijlen. Ze weven de hits naadloos aan elkaar met zelfs hier en daar een zin van een ander liedje tussen. Je moet het maar doen om zonder overgang te gaan van ‘Paradise by the dashboardlight’ naar ‘I will always love you’. Ze brachten hard rock, funk, punk, ballades, … En hun mimiek erbij ! Schitterend ! Wanneer je de kans krijgt om hen te zien : niet aarzelen en doen !

Toen zij klaar waren was ik emotioneel zo uitgeput dat ik afscheid heb genomen van de vrienden en ben ik net buiten de Put gaan zitten. My feet were killing me (what else is new ?) en ik moest me inhouden om niet te huilen. Ik heb daar gewacht tot mijn schat klaar was met foto’s nemen van Milk Inc. en we zijn naar huis gegaan. Daar kon ik mijn tranen de vrije loop laten.

De rest van Kneistival heb ik aan me laten voorbij gaan. Mijn schat is nog 1 keer alleen geweest. Ik zag het niet zitten om buiten te komen …

Hij heeft me wel kunnen overtuigen om mee te gaan naar Billy Bragg op de Burg. Dat er nog een voorprogramma was, heeft hij er niet bij gezegd. Toen we met de fiets aankwamen en onze positie voor het podium innamen, zag ik het en I was not amused ! Gelukkig waren Douglas Firs wel goed. Een jonge bende uit Gent met eigen nummers. Ze moeten nog een beetje groeien, maar ze doen dat nu al goed genoeg om Klinkers te mogen openen.

Billy Brag was zoals we gehoopt hadden heerlijk ! Een ouderwetse, Britse¬†protestzanger met schitterende bindteksten. Hij was tegen Tatcher, is pro ‘Union’, wil verandering en zegt ons dat¬†ons eigen cynisme onze grootste vijand is en we 1 mens per keer moeten overtuigen. Good on him ! Wat ik de beste vond : hij was in Seattle (en neen, niet alle Amerikanen zijn dom en ‘ignorent’) toen ze probeerden om same-sex-mariages (homo-huwelijk is te beperkend) en ‘dope’ te legaliseren. Ze hadden een sterk argument want in het Boek Lividicus staat letterlijk : ‘When two men lay together, they must be stoned’. Tja, daar kan je niet tegen op, h√©. Ja, ik heb me zeer goed geamuseerd ondanks dat ik heel de tijd pijn had aan mijn voeten. Ik, met mijn ezelspoten ook ! Pff !

De week op het werk is gevlogen want ik heb elke dag het onthaal gedaan. Time flies when you’re having fun. Ik blijf het graag doen.

Ik blijf er versteld van staan dat zoveel mensen naar ons komen of bellen met vragen die absoluut NIET voor ons bestemd zijn ‘in de hoop dat wij het wel zullen weten’. Ik probeer hen dan zoveel mogelijk in de goede richting te sturen. Ook veel mensen die het verschil niet kennen tussen de¬†RVA en de VDAB. Neen, je moet niet bij ons zijn om je in te schrijven na je studies of na een tewerkstelling, voor een (beroeps)opleiding moet je ook niet bij ons zijn. Wij weten niet hoeveel vakantiedagen je (nog) hebt, ook zien wij niet als je een (nieuwe) tewerkstelling bent begonnen. Voor geschillen tussen werkgever en werknemer moet je elders zijn en al zeker¬†als je geen uitkering aanvraagt. Alle vragen betreffende je pensioen, kinderbijslag of belastingen moet je bij de betreffende dienst gaan vragen. Wij hebben daar geen zicht op en durven daar geen informatie over geven. Ook al : onze eigen reglementering is zodanig complex geworden dat we ons dat niet aantrekken¬†en¬†zijn zelf geen vragende partij.

Ik verwacht volgende week nog 3 dagen mensen te registreren (iedereen die bij ons binnen komt moet geregistreerd worden. Waarom ? Voor de statistieken, zeker ?) om hen dan te zeggen dat ze verkeerd zitten. Ik geef wel uitleg en zeg waar ze wél moeten zijn en waarom.

Voor donderdagvoormiddag heb ik gevraagd om geen onthaal te moeten doen want ik wil stipt om 12 uur vertrekken om Nory op te halen en zal daardoor veel te zenuwachtig zijn …

Dan toch … eindelijk.

Net 4 weken nadat ik niet kon ophouden met huilen omdat ik mijn kleine lieverd dood terug gevonden had, krijg ik vandaag het goede nieuws : ik mag veranderen van dienst !

Hoera !

De dag begon nochtans als een echte baaldag en het ging maar niet over. Toen de Directeur me bij zich riep, vreesde ik dat ik, voor een of andere reden, onder mijn voeten zou krijgen. Het kan vlug gaan bij ons : de ene dag een pluim, enkele dagen later een sigaar. Maar niets was minder waar : het was het beste nieuws van dit jaar !

Ik werk voortaan voor de dienst die oa instaat voor het onthaal. Samen met een andere collega zullen we¬†‘het onthaal’ verdelen zodat ik veel meer dat leuke werkje zal mogen doen.

Ik zal ook heel ander werk moeten aanleren, wat me zeker niet stoort. Integendeel, ik beschouw het als een uitdaging. Het zal wel niet zo moeilijk en ingewikkeld zijn als wat ik nu moest doen.

Ook ander collega’s rondom mij, zie ik zitten. Ik ken ze natuurlijk al wel, maar ermee dagelijks¬†samenwerken is toch iets anders. Ik voorzie geen problemen met hen en zij hopelijk ook niet met mij.

Laat me zeggen dat ik tevreden thuis gekomen ben, voor de verandering. Hopelijk blijft het zo.

Ja, ik ben zeer blij !

Compliment.

Ik zat eergisteren ochtend aan mijn bureau te werken toen de telefoon plots ging. Ik keek en zag dat het mijn Directeur was. Of ik eens tot bij hem wilde komen. Ik dacht : Pff. Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan. Ik vergrendelde mijn computer en ging vlug naar hem toe want hij haat wachten.

Ik ging binnen in zijn bureau en hij vroeg hoe het met me was. Ik antwoordde dat tot 1 minuut geleden alles ok was. Dat begreep hij niet en ik verduidelijkte : Ja, als je naar hier moet komen, is het zelden voor een compliment, h√©. Hij lachtte en zei : ‘Wel, deze keer is net daarvoor dat ik je geroepen heb.’ Ik lachtte mijn ‘pearly whites’ bloot en zei: ‘vertel’.

Hij had de dag ervoor, toen ik aan het onthaal zat, een bezoeker. Aangezien ik de Directeur niet direct kon bereiken om hem op de hoogte te brengen dat¬†hij was aangekomen, moest de man een beetje wachten. Ondertussen had ik verschillende telefoons en een bezoeker die ik zelf kon beantwoorden.¬†De bezoeker moest ik¬†teleurgesteld¬†weg sturen, na een lange uitleg waarom hij geen hoger bedrag aan uitkeringen kon krijgen. Ik had zijn dossier onderzocht, alles was correct afgewerkt, hij stempelde al lang, was samenwonend en moest dus terug 1 jaar voltijds werken eer hij opnieuw een hogere uitkering zou kunnen krijgen …

De man die zat te wachten op de Directeur had me blijkbaar¬†in de gaten gehouden. Hij had gezegd aan de Directeur dat ik zoveel en zo lang geduldig gebleven was, dat ik wel 5 keer dezelfde uitleg gegeven¬†had zonder boos te worden, dat ik beleefd gebleven was, … Ook dat ik zeer¬†effici√ęnt de verschillende binnenkomende telefoons doorverbond met de juiste persoon, steeds met een glimlach en vaak met een kwinkslag.

De Directeur was enigzins verwonderd, ik niet. Ik zei dat dit toch mijn werk was aan het onthaal : alle bezoekers vriendelijk ontvangen, ze een deftige en begrijpbare uitleg geven, duidelijk zeggen wat¬†ze moeten doen om hun dossier in orde te krijgen, ze eventueel naar de juiste instantie door verwijzen, uitleggen wat de te volgen stappen zijn, …¬†zodat ze met een goed gevoel weer weg gaan. Zo ook aan de telefoon.

De Directeur vroeg of ik nooit boos werd aan het onthaal. Boos ? Neen, nooit ! Soms wel ongeduldig maar dat laat ik niet merken. Voor ons is het vanzelfsprekend maar voor die mensen is het allemaal Chinees. Dus nog eens de uitleg herhalen is wel het minste wat ik kan doen, tot ze het begrijpen. Ik heb niet graag de ze heel hun leven vertellen want daar heb ik niets aan, kan ik niets aan doen en heb daar, eerlijk gezegd, geen tijd voor. Toch laat ik hen doen want het kan goed doen eens je hart te luchten. Ze hebben dan het gevoel dat ze gehoord werden en zijn minder agressief/assertief tegen de volgende persoon.

Hij knikte goedkeurend. Ik vroeg toen of ik nu voltijds het onthaal mocht doen. Hij lachtte dat ik het compliment moest aannemen en dat we het daarbij zouden laten. Jammer !

Toch leuk om positieve feedback te krijgen. ūüėÄ

Omdat ik niet kon kiezen op een baaldag.

Maandag was een leuke dag : veel werk kunnen verzetten, rustig in de bureau, ik van telefoon. Ja, zo ging ie lekker. Ondanks dat er 2 moeten werken voor Gent en er vele afwezigen waren.

Wat een verschil met dinsdag : zeer druk, ene die zes keer heel luid moest vertellen over haar reis, steeds hetzelfde tegen verschillende personen zodat ik zes keer hetzelfde gehoord heb. Ze deed ook niet werk, wat nog meer op mijn zenuwen werkte en ik al van 9 uur erge koppijn had. Mijn humeur kelderde en niets wilde nog lukken.

Woensdag was dan weer een verademing. Iedereen was lief en vriendelijk. Ik heb alle telefoons en bezoekers voor mijn dienst zelf gedaan en heb zelfs dossiers kunnen doen.

Donderdag was een echte baaldag ! Ik was beter in mijn bed gebleven ! Niets wilde lukken ! Zelfs een document afdrukken¬†ging niet. Ik ben daar meer dan een half uur mee bezig geweest voor ik had wat ik nodig had, om dan, na nog een uur berekenen, te merken dat het niet nodig was, wat ik¬†pas kon weten¬†na de berekening. Faxen moest ook enkele keren herdaan worden. Stomme telefonische vragen, vele ook¬†verkeerd doorgegeven. Bezoekers die niet bij ons moesten zijn maar ik moest wel naar beneden om het uit te leggen ! Ja, het was niet de onthaalbediende die het gewoon is, maar een vervangster die er, eerlijk gezegd, niets van bakt die haar best doet. Ik mag het niet doen omdat er teveel werk is in onze dienst¬†…

Kort na de middag had ik een afspraak om met mijn Mia naar de keuring te gaan. Natuurlijk moet ik nog eens terug, of wat had je gedacht ? Ik had tenslotte een baaldag en dan gaat alles verkeerd, hé. De handrem, die ik nooit gebruik omdat ik Mia altijd in de eerste versnelling laat staan, doet het niet goed en de lichten geven geen licht meer genoeg omdat de kapjes ervoor vuil zijn aan de binnenkant. Ik mag pas volgende week donderdag naar mijn neef/garagist. Pff  !

Ik ben dan toch nog naar de Berca gereden want ik wilde nieuwe laarsjes. Ik had een bon van 10 euro korting en wilde die niet verloren laten gaan. ūüėČ Natuurlijk had ik eerst niet gekeken wat ik nog had. Ik wist wel dat ik enkele had weg gesmeten. Ik dacht om eens bruine te kopen, voor onder mijn bruine broek,¬†en een natuurlijk nieuw paar zwarte.

De winkel was open ! Ik had half verwacht dat ik voor een gesloten deur zou staan, baaldag, weet je wel. Het probleem lag anders : ik zag paar na paar botjes die ik mooi vond ! Iedere laars¬†had iets wat me aansprak : mooie hiel, ietske hoger, speciaal model, … Op een gegeven moment liep ik met 6 laarzen rond !

Ik heb dan van mijn hart een steen gemaakt en¬†met ‘slechts’ 3¬†naar de kassa gegaan. Ik¬†gaf mijn kortingsbon¬†af en het begon al : het ene paar kwam daar niet voor in aanmerking. Ik moest aan 50 euro geraken of de bon was waardeloos. Gelukkig, de andere 2 paar waren samen¬†iets meer dan 100 euro dus kreeg ik, al had ik maar 1 papiertje mee, 2 keer korting. Het paar dat niet in aanmerking kwam voor die bon hadden zelf een afslag van¬†40% ! Zo had ik 3 paar botjes voor 109 euro ! Hoera !

Thuis gekomen wilde ik er een foto van nemen voor hier. Na 50 foto’s heb ik het op gegeven : ik kreeg de kleuren niet goed. Pff ! Gelukkig heeft mijn schat er meer verstand van en kan ik ze hier toch tonen :

Het zijn dus geworden : blauw-grijs, beige en grijs. Geen zwarte en maar goed ook want ik heb er nog 2 paar in dat kleur …

Ik kan weer mijn voeten omslaan naar hartelust. Ik doe dat ook wanneer ik op blote voeten loop, gelukkig val ik zelden, maar nu zal ik er wel mooi uitzien, h√©. Nu nog leren elegant te gaan of is het daarvoor te laat ? ūüėČ

Vraag van de dag.

Gisteren was het zeer druk aan het onthaal. Er zijn 400.000 brieven verstuurd naar iedereen die een uitkering ontvangt als ‘schoolverlater’ ! Ja, zelfs voor ons doen (RVA)¬†is dat een hele pak.

Natuurlijk belden er velen om meer uitleg te krijgen. Ook enkele over de vloer gehad. Eerst kon ik niet echt antwoorden omdat ik alleen zo’n brief gekregen had, zonder verder uitleg. Ik had niet echt de tijd gehad om de volledige inhoud te bestuderen dus heb ik meer uitleg gevraagd en gekregen van een collega die er alles over weet. Ik kon¬†dan een deftig antwoord geven op de vele vragen.

Zo kwam het dat de telefoon net dat iets langer bezet bleef of ik het iets langer moest laten rinkelen omdat ik uitleg aan het geven was aan een bezoeker.

Toen er eindelijk een rustig moment was begon ik die gemiste oproepen terug te bellen om te vragen of ze hun vraag nog wilden stellen.

Zo gebeurde het dat ik iemand terug belde en die deed zeer vreemd aan de telefoon. Ik begrijp er niets van en begon juist ongeduldig te worden toen er een bezoeker naar me toe kwam met zijn gsm aan zijn oor. Ik hoorde hem, in stereo, zeggen dat ik naar hem aan het bellen was ! Toen pas zag ik dat iedereen aanwezig het door had en ik niet ! Ja, we hebben goed gelachen !

In de late namiddag was het minder : een man die vraagt, roept eigenlijk,¬†om ‘Barbara’ te spreken, dat het zeer dringend was, dat ik hem niet aan het lijntje moest houden, dat hij daar maandag geweest was bij ‘Barbara’ en hij haar terug wilde spreken ! Ik zei dat er niemand bij ons werkte die zo noemt. Was hij zeker dat hij bij ons geweest was ? Hij ontplofte bijna : natuurlijk was hij bij ons geweest ! Natuurlijk had hij ‘Barbara’ gesproken ! En ik moest niet de zot met hem houden ! Teneinde raad vraag ik zijn naam en telefoonnummer en zeg hem dat ‘Barbara’ hem zal terug bellen. Met de hulp van een collega vinden we hem terug in het registratiesysteem van het onthaal. Hij was op dinsdag langs gekomen en die ‘Babara’ is de samentrekking/verbastering van de naam van een collega. Ja, daar hebben we, achteraf, ook goed mee gelachen !

En zo kwam alles toch nog goed !

Zojuist bericht gehad van mijn vriendin : ze mag donderdag naar huis ! Hoera ! Joepie !

Ik had haar een mailke gezonden dat ik haar zeker nog eens wilde zien en op bezoek wilde komen. Ze stuurt me als antwoord een sms met het blijde nieuws. Hoera ! Joepie !

Schitterend voor haar en ook een beetje goed¬†voor mij : er is geen beschermende kledij meer nodig en ik kan buiten gaan roken.¬† ūüôā

Lieverd, laat me weten wat ik voor je kan doen, hé !

Update : ze heeft me zojuist opgebeld en ik mag haar naar huis brengen ! Hoera ! Joepie !

Mijn James begint te werken ook al zit het laadstation¬†niet in de stekker. Goed om weten. Ik had de stekker uitgetrokken omdat ik dacht¬†: moesten de poezen erop gaan staan, hij niet opeens in gang zou komen. Niet dus : dag en uur ingesteld -> actie ! Ik zat hier rustig blogs te lezen toen ik opeens zijn gekende geluidje hoorde en hij in eraan begon. Ik heb hem laten doen niet dat het zo erg nodig was, maar kom. Net toen ik dacht dat hij overal geweest was en hem wilde afzetten, ging hij naar zijn laadstation want hij was op. Zo is het hier dan toch weer proper. ūüôā

Ik heb vandaag les gehad over de schoolverlaters. Iedereen zegt dat het sedert 1 januari zoooooveel vereenvoudigd is … Amai ! Ben ik blij dat ik dat vroeger nooit heb moeten leren. Het is nog steeds een hele brok maar het zal gaan. Ja, mijn harde schijf geraakt zo stilletjes aan vol maar dit kan er nog wel bij. Zeker aangezien er nog een heel stuk is¬†waar we nog geen duidelijkheid/zekerheid over hebben, nl ‘het zoekgedrag’ tijdens de beroepsinschakelingstijd (de wachttijd, zoals we vroeger zegden). Dat moet later nog blijken hoe en door wie dat zal¬†nagezien/opgevolgd worden.¬† Maar voor nu : ik zie het zitten. ūüôā

Nu ik het toch over mijn werk heb : ik heb gisteren een extra dagje onthaal mogen doen. Ja man, het was druk ! Toch veel drukker dan ik gewoon ben. Evenveel bezoekers in een halve dag en de helft meer telefoons in heel de dag¬†¬†! Ja, ik heb me geamuseerd. Morgen mag ik weer. ūüôā