Niet veel maar, toch een beetje dit en dat.

Veel heb ik niet gedaan in die 4 weken dat ik thuis was. Ik moest voor mezelf zorgen en dat heb ik gedaan.

Dit met grote hulp van Neelix, die me terug aan het lachen kon brengen : niets beter in huis wanneer je ‘niet meer zo groot bent’ dan een kitten. We hebben ons al zot gelachen met al haar kapriolen. Ja, het is een kattin. Dat is nu duidelijk. Alleen jammer dat Kyra niet met haar wil spelen en er soms bang van lijkt. Ik probeer haar (Kyra) zoveel mogelijk in ons leven te betrekken, maar ze is ofwel boven ofwel buiten. Heel jammer want dat was zeker niet de bedoeling …

Ik mis mijn Toyah nog steeds maar het zit al meer op de achtergrond. Ik ben zo nu en dan nog triestig maar loop toch niet meer heel de dag te huilen.

We zijn naar enkele optredens/voorstellingen geweest :

  • ‘Verre Vrienden’, een theaterstuk in de Stadsschouwburg. We hadden het al eens gezien, maar dan in de Nederlandse uitvoering. Ik vond de Belgische beter.
  • Steve Harley was schitterend ! Met slechts een violist en een toetsenist heeft hij heel de Stadsschouwburg aan het zingen gekregen. Kippenvelmoment !
  • ‘A Brief Hystory of Hell’, een theaterstuk in de MagdalenaZaal vond ik minder, maar dat is mijn persoonlijke mening want mijn schat vond het zeer goed. Lullen over kunst, daar kan ik nu eens niet goed tegen tenzij ik het zelf doe en daar ging het stuk nu over …

We zijn naar vrienden gaan eten en hebben er een ‘avondje’ van gemaakt. Mijn goede vriendin zag direct dat ik ‘er nog niet volledig was’ en begreep waarom ik geen zin had in vele Rodenbach’s. Al deed het deugd eens uit huis te zijn, ik was toch blij terug in mijn nestje te zijn bij mijn poezen.

Ik heb een laptop gekocht en zit er nu mee dit te schrijven.  Het is een Q-Fore met Windows 7, gekocht bij Framo. Dit alles op aanraden van een goede vriend die er zeer veel van weet.

  • Waarom moest ik nu nog zonodig een laptop erbij hebben ? Lekker in de longchair bloggen terwijl mijn schat aan de pc de Megascore doet. Ik kan er natuurlijk ook mee buiten, deze zomer wanneer het te lekker weertje is om binnen te blijven. Zalig !
  • Het is volledig de MIJNE ! Mijn liefste mag er eens naar kijken maar dan van ver. Ik bepaal wat er op komt, dus geen brol die alles trager maakt.
  • Het is uitsluitend om te bloggen en op Spigo spelletjes te spelen. Ook om mijn dagboekje bij te werken dat ik begonnen ben wanneer neelix in huis is gekomen.
  • Waarom daar ? Omdat het niet ver van onze deur is en we het te voet zijn gaan bestellen. De service is zo goed dat hij de volgende dag, in zijn middagpauze, is gekomen om alles te installeren.
  • Waarom een Q-Force ? Het is volledig Belgisch : zowel van onderdelen als van samenstellen. In deze tijden is het beter in inlands te kopen, hé. En natuurlijk is het een goed toestel, dat is. Met grote toesten (voor mijn lange nagels), een groot scherm, niet zwaar (geen pijn aan de knieën), zeer vlug (omdat er niet veel op staat/mag), …
  • Waarom Windows 7 ? Omdat de 8-versie nog niet volledig op punt zou staan en dat nog 6 maanden kan duren. Ik kan later altijd (goedkoop) de 8 laten installeren.
  • Ik wilde eigenlijk zo een met een touch screen met Windows 8, maar die uitvoering is (nu nog) veel te duur. De volgende, binnen enkele jaren, dan maar ?
  • Ik moet het nog een naam geven. Suggesties ?

Maandag ga ik terug werken.

  • Ik ben er niet echt gerust op maar probeer me er nu nog niet druk in te maken.
  • Ik ga maar voor een halve dag want ik wil de poezen niet te lang alleen laten, zo voor de eerste keer. Prachtige uitleg, hé.
  • Ik zal veel moeten lezen om weer ‘mee’ te zijn dus veel dossiers zal ik nog niet kunnen/moeten doen.
  • De nieuwe werking ? Dat zal ik daar wel zien. Ik ben tenslote slim genoeg om het ook te leren en ik zal er mijn tijd voor nemen. Ik zal ook vlug genoeg horen van mijn collega’s hoe ‘automatisch’ alles werkt …
  • Het is maar voor 2 weken en dan ben ik opnieuw 5 weken thuis. Dat zal ik wel overleven, hé.

Zo, nu zijn jullie weer mee.

Advertenties

Ik ben een beetje ongerust.

Onze lieve vriendin, laat ik haar maar Lieve noemen, want zo noemt ze ook, heeft al veel mee gemaakt in haar leven.

Ze is een jaar jonger dan ik. Iets na haar 40ste verjaardag voelt ze zich zeer onwel. Ze had ‘iets’ gedronken maar voelde dat het niet daarvan kwam. Ze belt de 100 en ze komen. De ziekenbroeders bekijken haar eens en zeggen: ‘Slaap je roes uit en je zal je morgen wel weer beter voelen’.  Ze vertrekken.

De volgende dag gaat ze naar de dokter. Die neemt haar geen bloed af maar vraag de resultaten van haar recente bloedgifte op bij het Rode Kruis. Korte tijd nadien voelt ze het opnieuw. Deze keer neemt haar huisdokter wel bloed af en herkent de symtonen : ze doet een hartaanval !

Ze wordt vlug-vlug naar het ziekenhuis gebracht en herstelt. Na vele onderzoeken blijkt dat de helft van haar hart niet meer werkt ! Van de helft die wel nog werkt,werkt ook maar de helft meer. Dus nog 25 %. Ze zeggen dat ze nog te jong is voor een ruilhart.

Enkele jaren later ontdekken ze borstkanker met chemo, bestraling, amputatie en haarverlies tot gevolg. Ze wil een borstreconstructie maar mag niet want haar hart is te zwak … Na enige tijd mag het dan toch.

Sedert een klein jaar staat ze op de lijst voor een ruilhart. De onderzoeken die ze daarvoor heeft moeten ondergaan waren zowel moordend als slepend. Telkens weer opnieuw naar een ander ziekenhuis/dokter en telkens weer dezelfde onderzoeken.

Ze moet vanaf de goedkeuring 24 op 24 beschikbaar zijn en, bij oproep, zo vlug mogelijk in Leuven geraken. Ik stel me kandidaat om haar te brengen, wat ze lief vind van me.

Ze krijgt de oproep, geraakt vlug in Leuven, ze doen onderzoeken om dan te horen dat het hart niet goed genoeg was. Allé, terug naar huis.

Gisterenavond bekijk ik mijn gsm om te zien hoeveel batterij er nog op zit en zie dat ik een sms gemist heb. Het is van haar : zaterdagnacht om 3u40 laat ze me weten dat ze opnieuw onderweg is naar Leuven. ‘Deze keer goede keer ?’

Deze voormiddag stuur ik een sms met verontschuldigingen voor mijn laattijdig antwoord en of het deze keer gelukt is en zo ja, wanneer ze bezoek mag hebben/wilt.

Rond de middag krijg ik telefoon van haar gsm. Het is haar zus om te zeggen dat ze geopereerd is maar dat het nieuwe hart niet ‘onmiddellijk’ wilde aanslaan en ze haar dus nog in coma houden. Ze ligt aan een hart/longmachine terwijl ze met medicamenten het hart stimuleren/ondersteunen.

Als dat maar goed komt, ik ben er niet gerust in …

Dat het nu juist weer haar moet overkomen ! Ze heeft al genoeg meegemaakt ! Kon dat nu echt eens niet goed gaan van de eerste keer ?

En zeggen dat er zoveel kl**tzakken rond lopen die niets beter verdienen …

Lieve Lieve, lieverd, vecht voor je leven zo hard je kan, want ik kan je niet verliezen ! Ik zou er niet tegen kunnen. Jij, die me steeds weer opvangt wanneer ik me weer eens minder groot voel. Jij, die me altijd steunt door dik en dun, die altijd mijn kant kiest. Vecht ! Vecht ! Vecht ! Zoek mijn liefde voor jou en dat van je vele andere vrienden/vriendinnen/familie en hou je daaraan vast en laat niet los !