Kan dit zomaar ?

De verkoop van mama’s huisje is uitgesteld tot volgende maand. Er moet eerst nog wat uitgezocht worden …

Het is zeer bizar en ik hoop dat er hier iemand meer duidelijk kan geven.

Dit zijn de feiten :

  • Vader is zelfstandig. Zijn zaak is een N.V. De dochter, zoon, schoondochter en schoonzoon zijn ingeschreven als arbeider.
  • Vader sterft. De zoon en schoonzoon zetten de zaak verder als BVBA. De dochter en schoondochter werken er als arbeider.
  • Misschien worden er door de dochter papieren ondertekend ter onderteuning van de zaak van haar man.
  • De BVBA gaat failliet na enkele jaren. Er wordt een curator aangesteld.
  • Het failissement wordt afgehandeld/uitgesproken ? Dit is niet heel zeker.
  • Na enkele jaren worden de gebouwen verkocht en krijgt de moeder en elk kind zijn deel. Uitgezonderd de broer want die is ook met zijn andere zaak en persoonlijk failliet.
  • De moeder sterft vele jaren later en na 2 jaar wordt haar huis verkocht. Na nog eens langs te gaan bij de Rechtbank zou de verdeling kunnen gebeuren. De broer zou opnieuw niets ontvangen.
  • Nu pas laat een bank weten dat er nog een schuld bij hen is en dat de dochter er moet voor opdraaien ! Het is de bank van de NV en de BVBA. Dat het over een zeer groot bedrag gaat, kan je wel al raden, want er zitten meer dan 20 jaar intresten op ! Opmerkelijk is ook dat er nooit enige correspondentie is geweest : nooit werd de dochter aangeschreven over de openstaande schuld.

Kan dit zomaar ?

Had die bank niet veel eerder moet bekend maken aan de dochter dat ze nog een mogelijke schuld had ? Had die bank niet moeten proberen het bedrag te innen bij de curator toen de BVBA failliet ging ? Of beslag leggen op de verkoop van de gebouwen ? Of zich bekend maken bij de verdeling van de verkoop van die gebouwen ? Is er hier geen sprake van verjaring ?

Voor alle duidelijkheid : het gaat hier niet over mij ! Maar ik kan je verzekeren dat de persoon in kwestie in zak en as zit …

Advertenties

Bedankt, lieve Weergoden.

Ik had gevraagd aan mijn liefste om me om 7u30 wakker te maken. Deze keer was hij het niet vergeten. Niet zoals vorige keer. Die kattebel die ik aan zijn ontbijttafel had gelegd heeft er niets mee te maken, zei hij. 😉

Vroeg, ik know, zeker wanneer ik in verlof ben, maar ik wilde persé naar de Liddl want daar hadden ze een reklameverkoop van brei-katoen. Iedereen weet dat je daar dan vroeg bij moet zijn en aan de deur moet staan tegen dat ze open doen.

Het regende onophoudelijk en hard toen ik op stond, terwijl ik ontbeet, toen ik mijn douche nam, mijn kleren aandeed … Ik was aan het bedenken hoe ik naar daar zou gaan. Met de auto ? Te stom, want tegen dat de ruiten ontdampt waren, was ik er al. Met de fiets ? Ik heb al een hekel aan fietsen en zeker in de regen ! Te voet, dan ? Ja, dat was het beste : ik kon me kleden tegen de regen met mijn regenjas en de kap over mijn hoofd trekken. Mijn broek zou minder nat worden en ik zou direct weten hoe waterdicht mijn nieuwe botjes waren.

Opeens regende het niet meer. Het was nog te vroeg ! Ik had geen zin om daar, als een onnozelaar, 20 minuten voor die deur te staan wachten. Het begon weer te gieten. Shit ! Had ik mijn kans, om er droog te geraken, verkeken ?

Het was tijd om te vertrekken. Ik had wat tijd nodig om ingepakt te geraken als een Eskimo zonder bont. Toen deed ik de voordeur open en … het regende niet meer !

Ik bedankte de Weergoden, greep mijn fiets en als een bezetene reed ik de korte afstand. Ik zocht, vond (toch bijna) en betaalde. Opnieuw in het droge reed ik terug naar huis. Ik was 15 minuten weg geweest en droog gebleven. Opnieuw bedankte ik de Weergoden. Ja, dat moet je nu eenmaal doen als je nog eens van Hun diensten wil gebruik maken om jezelf of iets droog te houden.

Ik was goed en wel binnen toen het opnieuw een ferme bui deed. Alsof Ze me wilden laten weten dat Ze speciaal voor mij de regen hebben laten ophouden. Ik was nederig dankbaar.

Mijn buit ? 3 pakken ecru, 2 geel en 1 donker groenachtig. Ik wilde meer van dat groenachtig maar dat was er niet. Ik heb het bleekblauw laten liggen, als ook 3 pakken ecru en 4 gele. Meer was er niet ! Goed dat ik de eerste was. Jammer voor de volgende. Ja, zo ben ik : ‘Eerst oomke en dan oomkes kinderen’ en ‘Het leven is voor de rappe’.

Ik kan me weer bezighouden met dingen breien die ik waarschijnlijk nooit zal aan doen. Nu nog inspiratie hoe ik het gekochtte zal verwerken in nutteloze kledingstukken.

Baaldag !

Ja, ik heb er weer één ! Om gek van te worden !

Het begon gisterenavond eigenlijk al. We waren de maansverduistering vergeten. We zouden foto’s nemen. Toen ik ging slapen merkte ik opeens de vreemde maan op en haastte me om mijn toestel te nemen. Ik struikelde over een poes en lag bijna languit. -> Pijn aan mijn knie.
Met de eerste foto die ik wilde nemen begon het al goed : de shutter wilde niet sluiten ! Wat was dat nu ? Natuurlijk had ik er niet aan gedacht dat ik in het donker trok naar een voorwerp die heel veraf was. Het resultaat vind ik nog grappig :

UFO ?

Ik heb er dan nog enkele genomen en steeds aan de instellingen zitten morrelen. Een statief heb ik niet en het toestel ergens op leggen was geen optie van waar ik stond. Er zitten toch 1 of 2 goeie tussen.

toch een 'goede'

Dan deze nacht : ben kletsnat wakker geworden van het zweet transpireren. Ik lag gesandwiched tussen mijn schat en een poes onder de lakens met nog een poes aan mijn voeten boven de lakens ! Ik dacht dat ik ging ontploffen van de warmte. Het was als in een sauna ! En al dat zweten transpireren doet niets af van mijn gewicht. Het is niet eerlijk !

Deze ochtend dan :
– Van de trap komen en struikelen. -> Pijn aan mijn knie.
– Een vol bakje met kattenkorreltjes laten vallen boven een etende poes. -> Poes in paniek weg en niet meer durven uit komen. -> heel de keuken vol korrels. -> Alles opkuisen. -> Gevallen korrels voor de kippen van de buren.
– Te warme thee drinken en smoel verbranden. -> Eerste uur geen smaak meer.
– Op weg naar het werk, in de regen, met de auto bijna een oude vrouw aangereden. Ze kwam, op het zeebrapad, van achter een camionette. Ik zag haar maar op het laatste moment en heb de rem tot het einde ingedrukt. Ik was bang dat mijn auto te ver zou door glijden maar ik stond net voor haar benen stil. Zij heeft noch op noch om gekeken. -> Bijna hartaanval. -> Nog juist een huilbui kunnen inhouden. -> Met kloppend hart verder gereden.
– Aan het werk naar de dienstdeur gaan in de hoop dat er iemand die voor me open doet en ik niet heel rond het gebouw moet gaan in de regen. Voor de trap is er een rooster om het water af te voeren. Ik zet er mijn voet op en heel mijn schoen vol water. Het rooster was blijkbaar verstopt en ik had de plas niet gezien. -> Natte voet. -> Binnenzool van schoen los. -> Toch moeten rond gaan. ->Humeur op nul.
– Ik giet kokend water in mijn thermos om thee te maken. De filter van de waterkoker is blijkbaar verstopt want er loopt water naast. Ik ga de waterkoker weer gaan vullen met water en breng ondertussen papiertjes mee om het op te kuisen. Iemand heeft een dossier op die natte plek gelegd. -> Alle papieren nat. -> Bureau nog natter. -> Niet genoeg papiertjes mee. -> Om nieuwe en struikelen. -> Pijn aan knie -> Apranax nemen !
– Ik kan geen gescande documenten open doen en ook de bijlagen gaan zeer traag. Bij navraag ben ik de enige. -> pc heropstarten en wachten. Als na 5 minuten mijn pc nog niets doet, bedenken dat ik (waarschijnlijk) op de verkeerde knop heb gedrukt. -> pc heropstarten en nu de juiste knop indrukken.
– Veel werk krijgen ‘dat zeker vandaag nog buiten moet’. Het zou gelukt zijn ware het niet dat er een ‘bezoeker’ kwam en dat ik het 10 keer heb moeten uitleggen voor ze het begreep. -> Niet alles afgewerkt gekregen.
– Deze middag thuis gekomen en eten opgewarmd in de microgolfoven. Een hap genomen dat te warm was. -> Smoel verbrandt en de rest opgegeten zonder smaak.

Ik durf me niet meer roeren ! Het is nog erger dan op een vrijdag de dertiende !
Ik moet nog mijn belastingen invullen via tax-on-web maar durf niet. Stel dat ik iets verkeerd doe en ik niet terug krijg ? Het zal voor morgen zijn !

Denken als een ambtenaar.

Er is gisteren een speciale Directeursvergadering geweest en deze voormiddag hebben we gehoord wat er uit de bus is gekomen :

  • De vraag werd gesteld of wij, van toelaatbaarheid, interesse zouden hebben om op zaterdag een halve of volle dag te werken. Aan 100% loon, niet als  recuperatieverlof te nemen. Wat denken ze wel ? Dat we stom zijn ?
  • Ze hebben een soort analyse gemaakt en zo berekend welke bureau’s hoeveel afwerken. Het gemiddelde was 1 , de traagste stond op 0,63 en de vlugste op 1,29. Wij staan op 0,91 wat onze directeur goed vond.  Gevolg is dat er niet onmiddellijk weer dossiers van een ander WB moeten afgewerkt worden : ze zullen eerst onderzoeken of er zelf genoeg gepresteerd wordt en/of hoe het komt dat het niet lukt. Dat is een pak van ons hart en tegen dat ze weten hoe het komt, is het probleem opgelost. Typisch !
  • Er was nog een verandering in de codes op til dat ze nu afgevoerd hebben. Wel noemen ze het een vereenvoudiging ! Het blijft zoals het is en we mogen blij zijn ? Ze zouden beter echte vereenvoudigingen doorvoeren !
  • Een collega die 2 op de 3 weken uitgeleend was aan een andere dienst, komt terug voltijds bij ons. Zo heeft de directeur iemand gevonden om ons te versterken. Hallo ? Ze werkte bij ons en was (tijdelijk – maar dat waren ze alweer vergeten) hulp gaan bieden … Het is maar hoe je het uitlegt, hé.
  • Er worden zo’n 180 mensen aangeworven, waarvan er waarschijnlijk 3 naar Brugge komen, … tot het einde van het jaar ! Tegen dat die mensen uit opleiding zijn, mogen ze terug gaan stempelen ! Dat is geen verbetering want wie zal de lessen geven ? Iemand erbij ?  3 mensen weg, ja.

Om met zo’n stomme maatregelingen af te komen, moeten die grote mannen een hele dag vergaderen. Waarom vragen ze het niet eens aan ons ? Wij zouden wel werkbare oplossingen kunnen aanreiken, in 10 minuten !