Een lach en vele tranen.

Het is precies 1 jaar geleden dat ik dit plaatste : mijn lieve, kleine Neelix was dood.

Ik dacht het ook te besterven van verdriet.

Een hele tijd ben ik ontroostbaar geweest, maar dankzij Nory kon ik opnieuw lachen. En morgen is het haar verjaardag : ze is dan 1 jaar oud. (Ouder dan Neelix is geworden.)

Dus vandaag heb ik verdriet maar morgen zullen we vieren. Ze zal dan (nog meer) speciaaltjes krijgen om te eten en waarschijnlijk een nieuw speeltje. Dat heeft ze zeker nodig. Not !

IMG_0913

Neelix

DSC_0037

Nory

 

Advertenties

De beslissing is genomen.

Met een zeer klein hartje heb ik het gisteren gevraagd aan mijn nieuwe chefs en ze hebben ‘JA’ gezegd, de lieverds.

Ik slaap al weken niet goed, kan niet stoppen met huilen, heb een gat in mijn hart, voel dat ik erdoor geraak, ben weer aan het zakken, voel me verkleinen, … Ik kan mijn kleine Prutske maar niet vergeten ! Mijn levenslust is weer weg.

Ik mis haar elk moment op het werk dat ik niet druk bezig ben aan het onthaal of nieuwe dingen aanleer. Thuis is het nog erger, natuurlijk. Ik laat hier dan ook mijn tranen de vrije loop en het duurt alsmaar langer voor ik mezelf terug kan samen rapen om te doen wat moet gebeuren.

Ik vind mijn leven niet meer leuk, ondanks alle nieuwe uitdagingen op het werk. Ik ben nog steeds blij dat ik van dienst ben veranderd. Iedereen daar is zeer medelevend en geduldig, maar ik mis iets. Wat dat is, weet ik maar al te goed …

Daarom en ook omdat mijn schat het niet leuk vind om me (opnieuw) zo triestig te zien, hebben we besloten om opnieuw een kitten in huis te halen.

Ik wil die kleine opnieuw ‘aan me naaien’ en dus wil ik er zeker een maand mee thuis zijn. Ook om het te beschermen tegen Kira, want die kan lelijk uit de hoek komen tegen een kleintje. Dat heb ik gemerkt met Neelix.

Aangezien ik in een nieuwe dienst zit en beloftes gedaan heb dat ik, buiten een week rond mijn verjaardag in augustus, pas vanaf november veel thuis zou zijn, was ik angstig hoe ze op mijn vraag om zo vlug mogelijk een maand thuis te zijn, zouden reageren. Ze konden mijn verzoek begrijpen. Oef ! Na een vlugge blik op de aanwezigheidslijst, kwam als voorlopig voorstel : augustus, na mijn weekje verlof. Daar kan ik mee leven want ik heb nu opnieuw een vooruitzicht.

Volgende week zal ik wel meer weten en eens ik de juiste periode ken, kan ik beginnen uitkijken naar een nest. Ook zal ik dan moeten kijken wat ik juist zal nemen : loopbaanonderbreking, onbetaald verlof, … Maar dat komt wel goed en is van minder belang. Mijn chefs hebben het beste met me voor en zullen me wel helpen.

Ik weet ook wel dat die nieuwe kleine geen Pruts zal zijn, zo’n katje zullen we nooit meer hebben, maar er zal opnieuw leven in ons huis zijn. In het begin zal ik veel vergelijken maar na een tijdje zal ik, hopelijk, minder verdrietig worden. Neelix heeft dat ook voor me gedaan toen ik niet over het verlies van Toyah kwam.

Het liefst zou ik willen dat het nieuwe katje niet buiten gaat maar mijn schat zegt dat het bijna niet mogelijk zal zijn omdat Kira wel buiten mag. We zullen zien.

Iedereen zegt dat ik met Pruts ‘mal chance’ heb gehad dat ze zo vlug gestorven is en dus kan ik maar hopen meer geluk te hebben met het nieuwe.

Wordt vervolgd.

Ik mag toch nooit (lang) gelukkig zijn …

Het meest onvoorstelbare is gebeurd : Mijn lieve, kleine Neelix de Pruts is niet meer !

 

Poseren kan het ook al.

 

Sedert de dood van Toyah was ik altijd zeer ongerust wanneer de kleine Pruts niet in huis/bij me, was. Dat was gelukkig niet vaak want ze was een echt ‘mama-sleppe’. Ze moest en zou bij me zijn, zelfs wanneer ik (maar) naar het toilet ging. Ze lag bij me, op me, naast me, in elkaars zicht, … Ze had er een hekel aan wanneer ik wegging en kwam dan altijd vlug aangelopen van zodra ik terug thuis kwam.

Daarom was ik niet op mjn gemak toen ik wakker werd en ze niet in de slaapkamer was. Ze was ook niet beneden. Na een sms met mijn schat wist ik dat hij haar ook niet gezien had toen hij opgestaan was om te gaan werken. Ik werd doodongerust. Ik heb haar geroepen maar ze kwam niet ! Ze kwam altijd !

Om mezelf te kalmeren heb ik iets gegeten en een douche genomen. Toen hield ik het niet meer en heb haar opnieuw geroepen. Ze kwam nog niet !

Om 10u15 werd ik gek en was van plan om haar te gaan zoeken, maar toen ik buiten kwam zag ik haar direct liggen : op de stoep, enkele meters van de deur ! Ze was dood en al stijf !

Vlug heb ik haar binnen gebracht en buiten op een handdoek gelegd. Ik zag er niets aan. Een beetje bloederig slijm uit haar mond en een vuile kont. Net zoals Toyah.

Ik ben bij haar gebleven tot mijn schat ’s middags thuis gekomen is en haar heeft begraven. Ze ligt bij Rufo en Toyah.

Ze is amper 10 maanden oud geworden, is amper 7 maanden bij ons geweest. Ze heeft me opnieuw leren lachen na Toyah, maar dat ben ik nu weer verleerd. Ze heeft ons leven weer kleur gegeven, nu is alles opnieuw grijs. Ze was zo’n lievertje, zo’n dotje, zo’n grapjas. Zo vol leven tenzij ze doodmoe was van ravotten en dan kwam ze dichtbij of op me liggen slapen. Ze had niet liever dan dat je op haar ‘bolletje’ (kopje, tussen haar oren) streelde. Ze stond op haar achterpootjes toen ik vers eten of snoepjes gaf. Ze kon zo naar me kijken met verliefde oogjes en dan eens goed zuchten : alles was goed. Ons huis is weer veel stiller en kouder …

Ze heeft een veel te kort maar goed leven gehad en wat zullen we haar missen !

Ons verdriet is onuitspreekbaar …

Veilig in mijn handen. Wie troost wie ?     Kom dan als je durft !

Dutje doen bij 'mama'   tn_DSC_0250

DSC_0069   DSC_0014

tn_DSC_0002   tn_DSC_0040

Hoe het komt dat ik met een glimlach ging slapen …

Voor ik naar boven ga steek ik nog altijd eens de buitenverlichting aan.

Ook zo gisteren en wat zag ik ? Het sneeuwde !

Ik riep vlug Neelix om ook te kijken. Ze glipte naar buiten en begon te spelen.

Ik nam mijn toestel en fotografeerde haar :

 

DSC_0012 DSC_0014

 

DSC_0018

DSC_0020

 

DSC_0024 DSC_0036

 

De kwaliteit is niet te best maar jullie begrijpen wat ik bedoel wanneer ik zeg : Help ! Mijn katje is een Stokstaartje ! 😉

Toch al iets dat goed is.

Aangezien ik het niet meer uithield en die vervloekte curator weer nergens op reageerde, heb ik zelf naar de Schatter gebeld.

Hij kon me zeggen dat hij, op een paar duizend euro na, ook uitkwam op de afgesproken verkooppijs. OEF !

Het verschil is te overbruggen en daar zullen we wel een oplossing voor vinden.

Nu is het (opnieuw) wachten op de Rechtbank en dan kan het zenuwtje aan mijn oog eindelijk terug stoppen trillen …

Ik kan ook melden dat de kleine Neelix, de Pruts geen hinder ondervonden heeft van haar operatie. Ze is nog steeds even speels en lief. Ze is zelfs niet boos op me geweest, de schat.

Niet veel soeps en een veilige dame.

Het is bijna een maand geleden dat ik hier nog iets zette. Ja, ik leef nog. Zo ook mijn schat en de poezen. So far so good.

– Eerst het goede nieuws :

  • We zijn geregeld naar een optreden of voorstelling geweest. Allen waren ze de moeite om buiten te komen.
  • Iedereen hier is in goede gezondheid. Altijd leuk mee genomen op onze leeftijd.
  • Het huis staat er nog na alle sneeuw en stormen. We hebben geen schade moeten herstellen. Ook altijd goed.
  • We zijn nog niet ontslagen en het ziet er niet naar uit dat het binnenkort zou gebeuren. Ook leuk om met een gerust hart te gaan slapen, wetende dat de rekeningen zullen betaald worden.
  • Ons leventje kabbelt rustig verder, zoals we het graag hebben.

– Nu het mindere nieuws : ik loop nog steeds zo zenuwachtig als een kat op een hete plaat.

  • Ik zit nog steeds niet voltijds aan het onthaal.
  • Blijkbaar ben ik nog niet terug zo ‘groot’ als ik gedacht had. Na een luide woordenwisseling met een collega op het werk (dat gebeurt NOOIT) voelde ik me weer klein en aangevallen. Ik wilde uitleg over de vernieuwingen omdat ik ze blijkbaar nu toch moet afwerken. Het zou me, dossier per dossier, GETOOND worden. Ik ben geen aapje, hé. Ik wilde weten waarom ik ergens iets moet invullen. Als ik elk dossier moet gaan vragen, vlot het niet voor mij maar ook niet voor de collega die ik er voor moet lastig vallen. Ik kon niet begrijpen dat er geen practische handleiding was. Ik had alleen de theorie gezien. Mijn collega vond niet dat ik ‘speciaaltjes’ moest vragen omdat zij het ook allemaal alleen hebben moeten zoeken. Dat de vervangende chef naar de onder-directeur gegaan was om te zeggen dat IK de boel op stelten had gezet, deed me nog meer krimpen. Ik plooide en deed wat ze van me vroegen. Ik kreeg dossiers en ging ze voorleggen aan een collega. Na 2 dagen haalde ze opeens een kaft boven met 145 blz (!) die ik niet kende. Dat bleek de practische handleiding te zijn ! Blijkbaar had niemand die voor me gekopieëerd. Het werd stil in de bureau toen iedereen tot het besef kwam dat ik moest werken zonder alle info. Ik ben dan ook naar de onder-directeur gegaan om het te melden. We hebben afgesproken dat het geen pesterij was maar een vergetelheid … Ik begin zelden een ruzie maar beëindig het meestal wel !
  • Na bijna 1 jaar dat we eindelijk kopers gevonden hebben voor het huis van mama, is het nu nog niet verkocht. Verleden week kon de Rechtbank geen beslissing nemen omdat er geen attest bij zat van een beëdigd schatter ! Die man is vorige week komen kijken. De kopers, die het nu huren, hebben al verbeteringswerken gedaan. Ik heb foto’s mee gegeven met de toestand zoals het was toen moeder overleden was (2 jaar geleden !). Het probleem zit hem erin dat als hij het huis (veel) hoger schat dan wat we overeen gekomen zijn met de kopers, zij het niet zullen kopen. En wat dan ? Het heeft een jaar geduurd eer we die mensen gevonden hebben aan de afgesproken prijs. Wat met de werken die ze al gedaan hebben ? We kunnen maar hopen dat de schatter ook aan het afgesproken bedrag komt, of toch ongeveer, en dat de Rechtbank dan, eindelijk, de verkoop laat doorgaan.
  • Nog steeds hebben we geen bericht gekregen dat de werken aan de woonwijk achter ons huis, en ook de beloofde garage, zullen starten. De tuin ligt er verwaarloosd bij en de schuttingen staan op instorten. Bij elke storm houden we ons hart vast. Stel dat ze los komen en weg vliegen. Stel dat ze ergens schade maken ? Het heeft geen zin om nu nog nieuwe te plaatsen want er komen muren, alleen weten we nu nog niet (tot) waar. Het duurt nu al meer dan 4 jaar !
  • Door dit alles (de laatste 2 puntjes) kan ik ook ons huis niet laten afwerken. Het moet dringend herschilderd worden (overal), de zolder … (breek me de bek daarover niet open), ik wil overal spanplafonds, nieuw laminaat beneden, oude muren moeten bekleed worden zodat ze toonbaar zijn, … Misschien ooit voor ik sterf ?

– En nu leuke dingen : Neelix blijkt al 6 maanden oud te zijn. Ze moet dus 3 maaanden geweest zijn toen ze bij ons kwam en geen 6 weken ! Geen probleem : ze is en blijft klein (zoals we onze poezen graag hebben) en we houden toch van dat lieve schatje. Het werd dus tijd voor haar sterilisatie en dat gebeurde gisteren. Dat een kat taai is, wist ik al, maar dat ze zo vlug recupereren niet. Ze was deze week weeral krols en had eindelijk een lief gevonden waarmee ze de laatste dagen geregeld mee in de tuin zat. Hier volgt een fotoreportage.

Eerst hoe ze naar voetbal op tv kijkt :

 

tn_DSC_0002 tn_DSC_0003

Ik ga altijd om mijn poes terwijl ze nog slaapt. Ik denk dat ze het leuker vinden om thuis wakker te worden. De dierenarts had gezegd dat ze nog 2 uur zou slapen. Niet dus ! Nadat ze amper thuis was wilde ze al rond lopen.

tn_DSC_0006

Ik heb haar terug naar haar dekentje voor de kachel kunnen brengen waar ze nog een dutje gedaan heeft.

tn_DSC_0010

Toen ze na een kwartiertje terug op wandel wilde, heb ik haar laten gaan. Ze moest plassen en wilde dat doen in haar kattebak. Ik heb haar geholpen en recht gehouden. Het operatiedoekje was ook nat dus heb ik dat weg genomen. Zo heeft ze nog een dut van een uur gedaan.

tn_DSC_0026

Rond 1 uur werd ze terug wakker, nu op het afgesproken uur. Nog wankel op haar pootjes probeerde ze zich proper te likken.

tn_DSC_0028

Ze moest en zou op de zetel liggen. Ik haar geholpen om erop te komen. Ik dacht dat ze tussen mijn kuiten zou liggen, zoals ze zo vaak doet wanneer ik met de laptop op mijn schoot zit, maar deze keer wilde ze op mijn schoot liggen. Ik was zo gelukkg en durfde me bijna niet bewegen om haar geen pijn te doen. Zo zijn we meer dan een uur blijven zitten. Toen vond ze het genoeg en wilde er terug af. Kira was zeer braaf en was al eens aan haar komen ruiken maar deed toch onwennig. Nu Pruts meer wakker was, kwam ze nog eens kijken.

tn_DSC_0037

Hoe meer ik naar haar keek, hoe meer ik moest huilen : wat had ik haar aangedaan ? Maar het moest want ik kan geen kittens in huis krijgen, ik zou ze nooit kunnen weg doen …

tn_DSC_0038

Toen ze tekenen toonde van nog meer wakker heb ik haar begeleid naar hun eten. Het was leuk te zien hoe ze samen van hun ‘speciaaltjes’ aten.

tn_DSC_0043

Nadat ze gegeten had moest en zou ze op ‘haar’ plaatsje gaan liggen. Ze had nog pijn en kon er niet alleen op dus heb ik haar geholpen.

tn_DSC_0052

Na een dutje van 45 minuten, wilde ze naar buiten. Ik wilde dat niet en zette de box voor hun katteluikje. Omdat ze heel fanatiek begon te doen en ik bang was dat ze zich pijn zou doen, heb ik de box terug op zijn plaats gezet.

tn_DSC_0056

Net toen viel ze om van de vaak.

tn_DSC_0059

Na 10 minuten ging ze toch naar buiten. Het was duidelijk dat ze iemand zocht. En ja, haar lover zat op haar te wachten. Samen gingen ze de tuin in …

 tn_DSC_0066

2 uur later ging mijn schat een kijken waar ze was en vond ze hoog in een struik.

tn_DSC_0067

Hij was bang om haar pijn te doen dus heeft hij haar maar laten zitten. Ze is pas laat terug binnen gekomen.

tn_DSC_0068

Vandaag loopt ze rond alsof er niets gebeurd is. Al moet ik toegeven dat ze meer slaapt dan anders. Ze heeft me al vergeven en speelt nog zoals vroeger.

Nu mag ze zoveel ze wil optrekken met haar vriendje, het kan geen kwaad meer. 😉