herinneringen

Ik las daarnet een stukje op de blog van sandrissimo en dat deed me eraan denken :

Toen ik nog jong (en onnozel) was, ongeveer 17 jaar, hadden mijn lief en onze vrienden allemaal motoren. De groep variëerde soms in aantal: we waren altijd met minimum 7 en maxinmun 20 bikes.
Op zaterdagnamiddag reden in groep we ergens naartoe en ’s avonds gingen we naar fuiven. Mijn lief en ik gingen nog naar school maar de anderen gingen al werken dus zorgden zij ervoor dat wij overal binnen konden door de ingang (van vb pretparken en fuiven) te betalen voor ons.
We ging ook naar de snelheidraces kijken in Mettet, Chimay en Francorchamps. We bleven daar dan overnachten in tentjes. Van zodra de tenten op stonden moesten de mannen gaan ‘tanken’ terwijl de vrouwen bij de tenten moesten blijven. We waren dat zo beu dat we er iets op gevonden hedden : Cola en Bacardi. We hadden ons in een tent gezet en de hele fles Bacardi ‘soldaat’ gemaakt: een beetje Cola in een bekertje en Bacardi erbij en dan steeds, na een slok, verder opvullen met (alleen) Bacardi … Toen ze terug kwamen waren we allemaal al zeer dronken en lastig. De volgende keer mochten we mee ‘tanken’ en hadden dan de zekerheid dat ze, nadat ze de motoren gevuld hadden met benzine, ze dan op café gingen om pinten de drinken. 🙂
We deden ook ritjes doorheen de provincie, meestal op zondag.
En zo is het eens gelukt dat we, na een ritje, dorst hadden en gestopt waren aan ‘La Palma’. We wisten niet goed wat die zaak was maar gingen dat eens onderzoeken. Bij het binnenkomen werd spoedig duidelijk dat het zo’n zaal is waar de ‘oude mensenjes’ met een autocar naartoe gaan om iets te eten en een optreden mee te pikken. Ze keken nogal op toen wij daar binnen kwamen in onze motorpakken met onze helmen, motorlaarzen, -handschoenen, … Ze vreesden waarschijnlijk voor hun leven 🙂 We zetten ons aan een tafeltje, bestelden een pint en beslisten om niet lang te blijven want de ‘oudjes’ werden echt nerveus. Opeens wordt ‘Ricky Gorden’ aangekondigd … Wij waren helemaal geen fan van die man, maar om de ambiance erin te krijgen sprongen ik en enkele vrouwen, na 1 blik en glimlach naar elkaar, recht en renden naar het podium. We riepen ‘Ricky! Ricky!’ alsof we zijn grootste fans waren. Die artiest heeft daar een show, voor ons, gebracht : hoe meer hysterisch wij deden, hoe meer hij met zijn heupen zwaaide. We hebben met z’n allen meegezongen op de liedjes en staan dansen als kleine kinderen. We hebben ons zo toch zeer goed geamuseerd. Wie had dat gedacht.

Vroeger kon dat nog : een pint drinken en met de motor rijden. Er waren geen alcoholcontroles, geen te drukke wegen, geen gevaar voor ons of wij voor anderen. Meestal waren we de enige op de baan omdat we de kleinere wegen namen tijdens de ritten. ’s Nachts, op weg naar huis, kwam je niemand tegen en kon je rustig en veilig thuis geraken.
Nu echter …

Advertenties