Het is alweer om zeep !

Gisteren zijn we om mijn zus geweest en dan samen naar mijn moeder. Wij hadden de taart mee, zoals gewoonlijk.

Aangezien het niet goed gaat tussen mijn broer en schoonzus, was de sfeer nogal bedrukt. Moeder was zeer triestig dat ‘haar zoon’ dat nu moest tegen komen. Zus en ik hebben ingeslikt dat we dat zelf ook al zijn tegen gekomen. Ik zelfs 2 keer.
Het was dus rustig tot mijn schoonbroer, zeer zenuwachtig, na zijn werk, kwam binnen gevlogen. Hij is beginnen roepen dat mijn schoonzus een trut is en mijn broer een profiteur. Natuurlijk liet mijn moeder dat niet zeggen en al vlug was er een roep-wedstrijd tussen die 2. Toen we inzagen dat ze niet te bedaren waren, is mijn zus boos op hem geworden en zijn ze weg gegaan.
Wij zijn gebleven om te helpen afruimen. Opeens keerde mijn moeder zich tegen mij : de enigen die ooit wat voor haar deden was broer en schoonzus. Zus deed nooit iets voor haar en ik ook niet ! Toen ik haar daarop aansprak riep ze dat ik slechts 2 à 3 keer per jaar boodschappen met haar deed. Ik legde haar uit dat het meer keren waren geweest, haar kapper bezoekjes, uit eten op donderdag waarbij ze nooit iets moet betalen, om haar medicatie, haar naar de bank brengen, … Zij riep me toe dat het allemaal gelogen was. Enkel zij doen iets voor haar.
Ik was gekrenkt tot in mijn ziel : nooit is er iets goed(genoeg), nooit krijg ik erkenning voor wat ik doe. Ik heb gisteren thuis zitten wenen en heb zeer slecht geslapen maar mijn besluit staat vast : ze kan de bomen in ! Ik ben het beu ! Ik doe niets meer voor haar.
Vanaf nu gaan mijn zus en ik alleen iets eten wanneer we zin/tijd hebben. We kunnen dan gaan waar en hoe we willen. Geen zenuwachtige toestanden meer.

Advertenties

De kitten-saga – Mama

Het is nog niet gelukt, maar kom wel in orde hopelijk …

Gisteren gebeld naar het Asiel in Brugge. Ze hebben geen kittens omdat ze enkel gevaccineerde dieren willen meegeven en dat kan niet voor 6 maanden, zegden ze. Ik heb nog gehoord dat ze die kleintjes vlug laten inslapen. De arme schatjes. Ik begrijp het wel hoor, maar vind het toch jammer.

Via mijn schoonzusje heb ik 2 telefoonnummers gekregen waar ze er waarschijnlijk zouden hebben. Bij het eerste nummer waren ze al de deur uit. Goed voor hen, goed voor die kleintjes, slecht voor mij. Met het tweede nummer had ik meer geluk : ze hadden nog 3 zwartjes en 1 tijgertje. Volgens mijn schoonzus waren ze geboren begin juli, volgens de dochter des huizes, die ik aan de lijn had, waren ze 7 weken. Als ze al bijna 3 maanden zijn, zijn ze te oud voor ons. Ik wil mijn lieve Toyah geen concurrent aandoen, enkel een speelmakkertje. Aangezien de ouders gisteren niet meer gebeld hebben dat eens mocht komen kijken, zal het voor vanavond zijn. Hou allemaal jullie vingers gekruist en brandt kaarjes zodat ik eindelijk aan mijn nieuw kleintje geraak. Zou ik (toch weer) mijn gedacht krijgen ? Ik hoop het !

De (na)middag met mijn moeder is leuk verlopen : geen gezaag, niet vitten. Integendeel : ze vond dat mijn auto proper was (die is nog nooit gewassen geweest, noch binnen, noch buiten – ze ziet niet meer goed zeker ?), toen ik vertelde dat ik mijn haar terug in bruin zou steken (mijn naturel kleur) vond ze het jammer omdat het rood me zo goed stond (!), dat ik zeer chique gekleed was – zelfs een beetje té – om gewoon in de Mister-Buffet iets te eten en nadien in de Aldi rond te lopen, … Ik vrees dat ze seniel aan het worden is, maar eerder heeft mijn schoonzus haar (weer) op het hart gedrukt dat ze me enkel complimenten mag geven. Wat er ook van zij : ik vond het een aangename verandering.
Volhouden, moeder ! Zo wil ik wel vaker een namiddag met je doorbrengen …

Dat we (weer) geluk hebben gehad met het weer, moet mij eigenlijk niet meer verwonderen. Meestal, wanneer we buiten komen, schijnt de zon of houdt het minstens op met regenen zodat we droog aankomen. We zijn zonne-mensen. We hebben een speciale band met de weergoden, zegt mijn moeder altijd. Eens vloeken wanneer het dreigt tegen te slaan en het komt meestal in orde tot we er zijn. Gewoon bedanken wanneer we weer eens geluk hebben gehad is voldoende. Rare jongens, de weergoden 😉

Mijn moeder …

… is deze middag opgenomen in het ziekenhuis : te hoge bloeddruk (19/10) en te hoge suikerspiegel (meer dan 350), gelukkig geen hartaanval.
Ze (83 jaar) is draaierig wakker geworden, heeft met moeite nar de frigo kunnen gaan om cola te drinken, maar heeft niet geholpen. Dan maar een asperine genomen en dutje gedaan, boterhammetje gegeten, insuline gespoten, nog niet beter, dutje gedaan, in de tuin gaan wandelen, onkruid gezien en dat willen uittrekken, draaierig geworden en gevallen, met enorm veel moeite rechtgeraakt en binnen gestrompeld … Juist op dat moment belt mijn broer haar op en ze vraagt hen te komen. Mijn broer & schoonzus zijn naar haar huis gereden en onderweg hun zoon ook gevraagd te komen : hij is leerling verpleger. Op advies van de dokter, de 100 laten komen. Zij hebben een cardiogram genomen : gelukkig heeft ze geen hartaanval gehad. Moeder meegenomen en schoonzus naar mij gebeld, het was toen 13u30.
Ik mijn zus verwittigd die ook aant werk was en om 15u15 naar het ziekenhuis. Ze lag al op een kamer met een baxter en ‘tjoepjes’ die haar hart registreren, had hoofdpijn en moest overgeven. Ze is vaak in slaap gevallen, terwijl wij er waren, maar was rustig. Haar suikerspiegel is al fors naar beneden gebracht en ze gingen nog een ‘foto’ nemen van haar buik/maag.
Het verplegend personeel is zeer attent : ze is in goede handen.
Ze heeft geluk gehad …
Hopelijk mag ze vlug weer naar huis want dat betekent dat ze weer helemaal beter is.