Wij ? Romantische zielen ?

Wat denk je ?

We waren naar de documentaire over de Bee Gees aan het kijken, een glas lekkers in de hand, dicht bijeen in de zetel voor de tv, gezellig zijn verjaardag aan het vieren.

Ze zongen het liedje ‘How deep is your love’ en ik zei hem met blinkende oogjes : ‘Heel diep voor jou !’ Hij zei : ‘Ik ook, hoor !’

Even later zongen ze ‘You don’t know what it’s like’. Ik keek opzij omdat mijn glas leeg was en het weer gevuld wilde en zag dat hij, met natte ogen, aan het mee zingen was zonder geluid.

En neen, we waren nog niet zat !

Wij ? Romantische zielen ? Natuurlijk wel ! 😀

Het was een rustige leuke dag : goeie muziek, lekkere drank en eten. Gezellig met ons tweetjes. Meer moe(s)t dat niet zijn.

 

Hij had vrijdag al met zijn collega’s een pensioenviering gehad en er ook ene getrakteerd voor zijn verjaardag. Hij was mooi toen hij thuis kwam … Ik heb hem liefdevol opgevangen. Ja, hij mag ook eens, hé.

Dat hij ouder wordt was de volgende dag te zien : hij had een ferme kater en dat was voor de eerste keer dat ik dat zag bij hem. Ik heb er hem maar een klein beetje mee geplaagd.

Advertenties

Spelen met water in de zon.

Het weer was er perfect voor en ik doe het graag : de terrassen afspuiten met de hogedrukreiniger. Dat is MIJN werk. Dat moet door mij gebeuren. Niemand anders mag het doen.

Ik doe dat zonder kleren aan zodat ik kan spetteren dat het een plezier is. En dat gebeurt ook. Je moet maar eens een hoekje uitspuiten met een gewone straal water. Ik gebruik de frees en een douche nadien is meer dan nodig. Neem dat maar van mij aan. Het is alsof ik aan het schilderen ben. Om telkens weer een streepje proper beton te voorschijn te toveren is zeer magisch. 😀

Nadat mijn schat deze foto had genomen heb ik deze van hem genomen :

Zoals je ziet, links op de foto, had hij nochtans wat werk …

Maar ik zal maar eerlijk zijn : hij had al veel gewerkt. Wie denk je dat alles heeft weg genomen zodat ik maar moest spuiten ? Wie heeft alles terug gezet ? Juist ! Hij ! En die foto van hem heb ik veel later genomen, toen alles al terug stond. 😉

Hij is er ook verantwoordelijk voor dat er overal bloemen en planten staan. Ik mag er niet aan helpen en mij hoor je niet klagen, hoor !

Nu alles weer proper is en in bloei staat, zijn we klaar voor een prachtige zomer.  Laat maar komen !

Kip – man – kat.

Deze week, tijdens een regenbui,  zie ik dat er een kip van de buren in onze tuin rond liep.

 

Dat hebben we niet graag. Ik wil niet dat alles ondergescheten geraakt voor de beesten van de buren. Mijn poezen bedekken hun uitwerpselen, ter info.

Dus gaat mijn schat naar buiten om het te pakken.

 

Na enkele pogingen heeft hij haar te pakken. Ik roep nog dat hij haar geen pijn mag doen.

 

En waar was onze grote kater ondertussen ? Juist !

Groot was zijn verbazing gisteren toen hij bestraft werd omdat hij een dode muis binnen bracht …

 

Slacht het vetste … euh, neen, wacht … toch liever niet.

Ik wilde zeggen, zoals in dat boek staat, maar toch heb ik liever dat er geen dieren geofferd worden.

De gelegenheid ? Het heuglijke feit dat de dochter van mijn liefste, na zo’n lange periode, hier terug over de vloer is geweest en dat het een leuk bezoek was !

Na vele jaren dat ze niet meer wilde komen, onderbroken door onprettige telefoontjes/sms-en met haar eisen of wat we niet mochten doen van haar (!), zocht ze opeens weer contact. We hadden vorig jaar afgesproken op 1 mei in het Astidpark, om het op neutraal terrein te houden. Dat ze gekomen was, verbaasde ons, maar we waren blij haar te zien, al ging het wat stroef. We hadden haar al meer dan 10 jaar niet meer gezien.

Bij de volgende afspraak, in juni voor de verjaardag van haar vader, had ze haar kat gezonden en pas weken nadien een excuus  gezonden … per sms. Hij was ontgoocheld maar liet niets blijken.

Rond nieuwjaar hield hij de boot af met een ‘het zal wel eens passen’. Kwestie van zijn hoop niet opnieuw neergeslagen te zien ?

Vorig weekend was haar verjaardag. Hij had een kaartje gezonden en kreeg opnieuw een lading sms-en met de vraag of ze eens mocht langs komen. Deze keer dacht hij dat het haar ernst was en zei dat het deze week zou passen. Ze kon niet op maandag, zei ze, en gisteren was ze er !

We waren alle 3 zenuwachtig in het begin. Ze is ondertussen een jonge vrouw geworden (26). Werkt deeltijds, heeft al 2 jaar een vriend, woont bij zijn ouders in om te sparen voor een eigen stekje, vergeet niet te leven, … Goed bezig.

Wat ze vertelde was zinnig, ze was geïntersseerd in ons leven, had geschenkjes mee voor ons, was tevreden met het kleinigheidje dat hij voor haar had, geen eisen meer, geen geschooi of gezaag over wat ze allemaal te kort heeft, geen drama,  … Kortom, voor ons zat (eindelijk) een verstandige jonge vrouw die met haar voetjes op de grond staat. We hebben veel gepraat en vooral veel gelachen.

We kijken uit naar de volgende ontmoeting en hopen dat ze echt is zoals ze ons gisteren getoond heeft. Zo ja, komt het wel goed met haar (en haar vader).

Boel bij de tennisclub, gered door een komiek.

We hadden meeval : het optreden van Piv Huvluv kon niet doorgaan op de dag dat De Striep zijn 30 jaar vierde. Iets van het kontrakt dat door de Post was teruggezonden wegens onvoldoende gefrankeerd en zo dacht Piv dat het niet doorging en is hij naar Arno gaan kijken. Wij gelukkig, want op die avond was er nog RRFFF.

Toen mijn schat dus een uitnodiging kreeg om het optreden gisteren bij te wonen waren we gelukkig want we hadden al op het internet gezien dat hij goed was.

Mijn schat wist waar het optreden zou doorgaan en zou mij navigeren. Yeah, right. Je moet weten dat mijn liefste mij elke keer minstens 1 keer laat omkeren wegens verkeerd gereden. Hij wist me te vertellen dat het in ‘De Blauwe Reiger’ was. Weet ik veel waar dat is !?! Ewel, nabij de Polderbeek. Ken ik ook niet. Enfin, hij zou het me wel tonen. Mmmm.

In de gietende regen vertrekken we. Ik rij naar de Oostendsesteenweg, mijn laatste referentiepunt. Ik rij rustig, het giet ouwe wijven, tot mijn schat zegt : ‘Hier was het vroeger’. Ben ik vet mee. Ik rij verder en we komen aan wegenwerken. Versmalde rijvakken, onzichtbaar door al het water, en hekkens langs de kant van de weg. Ik rij trager want zie bijna geen steek door de regen maar ook doordat de straatverlichting niet werkt. Opeens roept hij : ‘Hier in ! Hier in !’ Ik rij er voorbij en stop aan de kant van de weg. Hij roept me heel opgewonden toe dat ik er voorbij ben ! Ik ben niet doof, hé, maar zou het zo wel worden. Ik leg hem uit dat ik daar niet kon inrijden want dat was de oprit naar de Expressweg. Hij begrijpt er niets van. Ik draai mijn kar en rij traag terug, kijk goed en zie dat er tussen de hekkens een opening is waar nog wagens inrijden. Ik volg hen en we komen op een soort parking. ‘Zie je wel dat het hier was ! Ik heb nog zo gezegd in De Blauwe Reiger !’ Aangezien ik niet weet wat de Blauwe Reiger is , kan ik moeilijk weten waar het is. Dat is de tennisclub waar ik vroeger ging spelen. Ik heb je toch zonet getoont waar het vroeger was ? Liefste, ik ben nooit lid geweest van een tennisclub, hé. Hoe zou ik dat nu moeten of kunnen weten ? We waren nog niet aangekomen en het was al boel ! In plaats van boos te worden, ben ik beginnen lachen en heb gezegd : dat wordt morgen een leuk blogstukje ! Zeker weten ! Hij keek maar beteuterd.

Ik kan je nog meegeven dat Piv Huvluv ons meer dan 2 uur heeft vermaakt met zijn grappen en grollen. Hij is zeker de moeite waard om eens te gaan zien.

De terugweg is zonder problemen of discussies verlopen. Gered door een komiek.

Leuk maar anders.

By Your Command ! Ja, de dvd’s van ‘Caprica’ zijn bezien en goed bevonden. Ze geven een inzicht over de creatie van de Cylons en hun ‘way of thinking’. Heel leerrijk. Leuk maar toch anders.

Wat ik, de ‘frack’, niet goed begrijp is waar de serie te situeren. Ik dacht dat het voor de oude serie van BattleStar Galactica zou zijn, maar het eindbeeld toont me dat het net voor het begin van de nieuwe serie is. Ik zal de nieuwe BSG nog eens moeten herbekijken. Enfin, erin grasduinen want om alle afleveringen opnieuw te bezien heb ik geen tijd meer.

Het is namelijk mijn laatste dag volledig alleen thuis, tot mijn schat thuis komt van werken, dat is. Morgen en overmorgen verwacht ik volk over de vloer. Vanaf het weekend is mijn liefste ook in verlof.  Ook nice maar anders.

Ach. Het was goed. Het was leuk. Ik ben volledig ontspannen. Nikske stress meer. Niet buiten geweest, zelfs niet in het tuintje. Ik heb ‘de wereld’ gevolgd van op de computer en de tv, regen/wind/storm : geen last van gehad. Een ideaal verlof, dus.

Ik ben klaar voor de rest dat er nu anders zal uitzien maar daarom niet minder aangenaam zal zijn. 24/7 iemand rond me in huis die goed voor me zorgt, niet meer zelf moeten eten klaar maken en niet meer alleen eten, iemand die antwoord geeft met woorden en me niet alleen maar poesachtig aankijkt, om samen naar opgenomen afleveringen te kijken, samen genieten van een mooie film knus in de zetel, samen een aperitief drinken (alleen doe ik dat niet), …

Toch zullen we nog enkele uren voor onszelf hebben : hij staat vroeger op en ik ga later slapen. Ook wanneer hij om boodschappen gaat zal ik mijn spelletjes kunnen spelen op de pc en bloggen.

Zoals ik zei : leuk maar anders.