Veel bezoek.

Maandag ben ik, na het werk, naar mijn vriendin gereden. Ze had het een en ander nodig en ik mocht chauffeur spelen. Na de nodige stops zijn we nog eventjes buiten op haar bank zitten kletsen. Het was zeer gezellig. Ik ben zeer blij dat ze terug haar draai vind in haar huis. Ze doet dat goed, ook met de nodige hulp van haar familie, vrienden en professionele medemensen.

Deze week kregen we bezoek van een andere familie :

  

Het was leuk om te zien hoe de ouders tussen de planten kropen om insecten voor hun kroost te vinden.

Gisterenavond zijn we op bezoek geweest bij de dochter van mijn schat en haar vriend. We hebben ons zeer goed geamuseerd. Het huis was proper, het eten lekker, de drank rijkelijk. We hebben eerst binnen en daarna buiten gezeten tot de regen ons terug naar binnen joeg. We zijn zeer trots op haar. Ze is eventjes op de dool geweest maar heeft zich nu volledig herpakt. Mijn schat was duidelijk in zijn nopjes. Hij is zo fier op zijn dochter en met reden ! Zij en haar vriend zijn lief, zeer attent en goed bezig. Blij dat ze op haar pootjes terecht is gekomen.

Waar we morgen naartoe gaan is ondertussen al waarschijnlijk bekend. Ja, we zien het zitten. Alle voorbereidingen zijn getroffen, de afspraken zijn gemaakt, Bob kent het adres, de kamers geboekt (ja, wij overnachten niet ver daar vandaan), de bestellingen geplaatst, … Morgen nog de troepen verzamelen (= alles en iedereen in Mia) en tanken. Bid en lees, desnoods de gazet, dat het warm en droog blijft en we zonder al te veel files veilig daar geraken. Verslagje volgt. Of wat had je gedacht ?

Advertenties

Met Bob in Mia naar Leuven.

Ik ben zeer tevreden over Bob, mijn Mio GPS-toestel  !

Ik heb er eindelijk een mannelijk stem op gekregen die me aangenaam klinkt. Hij is nu echt een hij. Dus, hij heeft ons feilloos naar het UZ in Leuven gebracht.

Ik had, voor de zekerheid, nog het een en ander op een papiertje gekrabbeld over hoe er te geraken, maar duidelijk niet genoeg. Dankzij Bob ben ik niet verkeerd gereden, al heeft het soms toch niet veel gescheeld. Ja, ik moest er nog leren mee rijden. Nu, na 250 km, weet ik hoe hij ineen zit en dat ik hem kan vertrouwen. Hoera ! 😀

Ook Mia heeft het schitterend gedaan. Hij is op de weg blijven plakken, reageerde gezwint op al mijn bevelen en alle metertjes bleven op de correcte stand. Het was de eerste keer dat we zo ver* gereden hebben. Hij deed het goed aan 120 km/u. Bleef rustig op zijn plaats bij het passeren van grote vrachtwagens. Ook in de file gaf hij geen krimp. Ja, hij is getest en goed bevonden. 🙂

* ‘ver’ is relatief, weet ik, maar je mag niet vergeten dat ik zelden verder kom dan rond de kerktoren. En alles voorbij Brussel is ‘buitenland’ voor mij. 😉

Ik had geen idee dat het UZ Leuven zo groot was ! Je kan daar een hele dag in lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen. Van de parking naar de kamer was al een hele wandeling voor mij. Ja, ik ben lui, weet je nog ?

Ik wist ook niet dat het een school-ziekenhuis was. Ze moeten ergens ervaring op doen, hé. De real life Grey’s Anatomy, dus.

Mijn vriendin en ik waren beide tot tranen beroerd toen we elkaar in de ogen keken. Mijn schat keek wat onwennig want hij is het wel van mij gewoon maar niet van haar.

Het gaat goed met haar. Ze is al veel aangesterkt, kan haar armen en benen al meer bewegen en zou volgende week al een wandelingetje in de gang mogen maken. Oef ! Ze zal blij zijn eens uit haar bed te kunnen komen.

De naverzorging is intens maar alles verloopt volgens schema, wordt haar gezegd. Zij is er gerust op en ik ook, nu ik haar gezien heb.

Nog enkele weken geduld en ze mag daar weg. Ze zou nog enkele weken naar een verpleeghuis willen voor ze naar haar huis gaat. De overgang van volledige verzorging naar alleen wonen is te groot, vind ze, en ze heeft natuurlijk gelijk !

We hebben zitten kletsen en lachen alsof we thuis waren, al moeten we thuis geen beschermende kledij aan doen. Maar dat was een zeer kleine moeite die we er graag voor over hadden. Het deed haar deugd en ons ook !

Ze kon niet geloven dat ik niet dronken was geweest op 1 mei. Ze heeft verschrikkelijk gedroomd tijdens haar 10 dagen durende coma. ’s Nachts ziet ze overal spoken. Dat is heel normaal, zeggen ze daar en dat kan nog enkele weken duren. Toen ik haar vertelde hoe iedereen met haar mee leefde werd ze weer ontroerd. Ze was blij te horen dat de tam-tam goed zijn werk deed en we elkaar op de hoogte houden van haar beterschap. Het scheelt haar een pak mails en sms-en, wat ze nog niet goed kan.

We gaan deze week zeker nog eens terug. Ha ja, met Bob in Mia is het geen enkel probleem, hé. 😉

Een ritje met Mia de Kia.

De laatste dagen start mijn Mia niet meer zo goed. Dat het koud is en dat dit nefast is voor de batterij, weet ik. Ook dat ik alleen maar zeer korte ritjes doe, doet er ook geen goed aan. Een telefoontje naar mijn neefke, de garagist, drong zich dus op.

Hij wist me te vertellen dat ik 3 opties had : om een andere batterij te komen, een rit van minstens 20 km rijden of 2 uur stationair laten draaien. Toen ik hem vroeg hoe ver ik moest rijden om de vereiste km te hebben (ik bedoelde naar waar), begon hij weer onbedaard te lachen en legde me uit dat ik door mijn stuur moest kijken, ik daar tellertjes zou zien, ik moest rijden tot de teller 10 km verder was en dan terug keren ! Ja, hij is een vrolijke jongen.

Gisteren probeerde ik het laatste. Ik parkeerde voor de deur, liet de motor draaien, sloot de deuren met de sleutel van mijn schat en kwam naar binnen. Ik zei nog tegen mijn liefste : ‘Het is nu 17 uur dus om 19 uur mag de motor terug uit.’ Natuurlijk was het na 20 uur toen ik opeens weer aan Mia dacht. Enfin, het zou zeker goed zijn, hé.

Niet dus. Deze ochtend was het toch weer maar zeer moeizaam dat de motor wilde aanslaan. Dus vanavond, na het werk, optie 2 gedaan. Mijn schat ging mee dus ik was niet alleen in de koude, stille auto want er mocht niets aanliggen.

We kozen ervoor om naar Torhout te rijden en weer terug. Dat zou ongeveer 40 km zijn, wat volgens ‘iedereen’ nodig was om een batterij weer op te laden. Langs daar kenden we alle 2 de weg en zouden niet verkeer rijden. Dacht je ? Afgezien van het feit dat ik vergeten had te kijken hoeveel er op te teller stond toen we vertrokken, was naar Torhout rijden geen probleem. Het was nog licht genoeg om zonder de kruislichten te rijden. Om zeker te zijn ben ik nog iets verder gereden. Op de terugweg, aan het rondpunt van Torhout, heb ik de afslag genomen die mijn schat aanwees. En ja, je raad het al, we reden niet meer richting Brugge, maar naar Gistel. Enfin, we hebben zo nog eens door het centrum van Aartrijke gereden. Na nog enig gokwerk kwamen we eindelijk terug op de juiste baan en kon ik zonder verdere omwegen naar huis rijden. De laatste 10 km heb ik wel met licht moeten rijden wegens de invallende duisternis en de tegenliggers die bleven knipperen met hun grootlichten. We hebben op de terugweg bijna 30 km gereden.

Ik hoop dat het ver genoeg was en dat het starten morgen goed gaat. Zo niet ga ik om een andere batterij ! Ik heb geen zin om als een straathoer met startkabels te staan zwaaien. Het is te koud om mijn minirok aan te doen en ook : het is echt geen zicht meer.

RRFFF, dag 6 en bijna hartaanval in kwadraat.

Gisteren hebben we maar 1 film gezien : Glenn 3948, the Flying Robot, een Belgische SF-film van Marc Goldstein. Het gaat over 2 vrienden-pianisten die ruziën over een vrouw en wie de beste speler is. De huisrobot, Glenn 3948, een prototype, moeit zich ermee …

Dat ze in België al zo’n films kunnen maken was voor mij een complete verrassing ! Toch zijn er al voorgangers geweest (blijkbaar). Ik stond versteld van de kwaliteit. De acteurs Billy Boyd, Dominic Gould waren schitterend. De kleine rollen van Gerard Depardieux en Patrick Bauchau waren subliem. Ik vond het een zeer prachtige film ! De filmscore is ook prachtig om te horen. Ik hou van dit genre en heb er al veel gezien. Deze past er zeker bij ! Een aanrader ook omdat het Engels gesproken is met Nederlandse ondertittels.

Hier een foto die mijn schat samengesteld heeft :

Nog even meegeven dat het Razorreel Fantastic Filmdestival niet alleen horror/slasher/goor -films vertoont. Er zijn ook animatie/thriller/SF/actie/… -films te zien. Voor elk wat wils, dus. Check it out ! Kan je gelijk ook onze foto’s bewonderen. 🙂

Vandaag neem ik een rsutdag van het RRFFF. Er zijn niet echt films die ik wil/kan bekijken. Mijn schat mag alleen gaan. Ik blijf lekker in mijn zetel !

Iets anders (gewoon) nu :

Deze ochtend hebben we een rondrit met Mia gedaan rond ’t Stad. Eerst naar de GB in St.-Kruis omdat ze daar een toetsenbord hadden voor maar 5 euro. Daarvoor kan je niet sukkelen, hé. Ik moet zeggen : het is een goeie ! Plug and play ! Kleiner dan de vorige, veel stiller en de letters staan nog op de toetsen. Ik tik met mijn (lange) nagels en dat komt de verf op de toetsen niet ten goede.

Terwijl we daar waren hebben we natuurlijk nog één en ander meegebracht. Dan vlug een stick met foto’s, die ik beloofd had, afgegeven aan mijn huisdokter, nog om melk naar de Aldi omdat de melk in de GB en Delhaize niet te betrouwen is. Daar hebben we iets over gelezen en dus vertrouwen we het niet. Better safe than sorry, hé.

We hadden bijna 2 ongelukken in 5 seconden op hetzelfde kruispunt ! Ik kom van de Hogebrug afgedenderd en zie, gelukkig al van ver, dat er een auto stil staat voor het groene licht. Ik kan rustig remmen aangezien ik een oplettende chauffeur ben. 😉 Oef. Wanneer we kunnen vertrekken, wijkt een autobus (Geen Dienst !) van zijn rijvak af omdat de auto voor hem wil inslaan en hij geen zin heeft in wachten. Ik wijk ook een beetje uit en de bestuurder ziet me en staakt zijn manoeuvre zodat we elkaar net niet raken. Bijna 2 kaar hartaanval ! Gelukkig zonder erg. Oef !

Het is zo plezant rijden rond Brugge … not !

Check, check en nog eens check.

Ik ben nog goed voor de arbeid en het leven. De laatste puntjes zijn nagezien en goed (genoeg) bevonden.

Deze ochtend met Mia de Kia naar Tielt gereden om mijn tanden te laten nazien en kuisen. Vroeger ging ik zelden naar een tandarts omdat ik toch bijna nooit pijn had (en zeker nooit voor lange tijd), maar sedert mijn ‘nieuw’ gebit ga ik nu halfjaarlijks ter controle.  Mia heeft me in record tempo, zonder snelheidsovertredingen, naar daar gebracht en weer terug. Het is echt zalig rijden met die auto, ook aan 120 per uur.

In record tempo ook omdat ik ben afgeweken van de aangeduidde route van Routeplanner. Volgens dit gratis te raadplegen GPS-systeem op papier (wanneer je het afdrukt, dat is), moest ik afslaan in Lichtervelde en dan nog door heel wat gemeenten rijden. Deze ochtend, ja ik was wakker, zag ik opeens staan dat de afslag voor Pittem, dat ligt naast Tielt, de volgende was. Ik ben dus doorgereden naar die volgende en daar gezien dat Tielt ook aangeduid staat. Gelukkig kwam ik op een herkenningspunt, een molen, en merkte dat ik een heel stuk had ingekort. Raad eens welke route ik op de terugweg heb genomen ? Neen, ik ben niet blond !

Deze namiddag heb ik mijn gehoor laten testen. Ik had op de radio gehoord dat je dat gratis kon doen, dus waarom niet, hé. Ik had al gemerkt dat de radio of tv soms wel luid staat en dacht aan wanneer we bij moeder thuis kwamen, we altijd de radio of tv stilder moesten zetten.  Ze waren zeer vriendelijk bij AudioNova, heel professioneel, probeerden me niets aan te smeren en mijn gehoor is nog goed (genoeg) voor het dagelijkse leven. Wie heeft er nu iets aan zeer lage tonen ?

Het is dus ook zalig rijden met Mia de Kia in ’t Stad, aan 30 per uur, en parkeren in een ondergrondse parking is ook geen probleem. Ja, mijn fiets was niet geladen dus moest ik wel Mia nemen. Les excuses s’ont fait …

Dus : mijn bloed is goed – check. Mijn brillen zijn weer te (ver)dragen – check. Mijn tanden mogen weer gezien worden – check. Mijn oren werken ook nog naar behoren (sorry, kon het niet laten)- check. Mia de Kia rijdt goed aan lage en hoge snelheden + parkeert gemakkelijk – check.

Ja, ik ben klaar voor de winter, schreef ze, terwijl ze zat te puffen van de hitte.

Mia – nagels – bloed – bril.

Het is beslist : mijn auto krijgt de naam MIA de KIA. Een stoere naam voor een stoere auto. Want vergis je niet : hij is een hij ! Zoiets als A Boy Named Sue. Het zal hem sterker maken in de grote, boze wereld. Ja, het kan er gemeen aan toe gaan op de parking tussen alle geparkeerde auto’s onderling, wanneer de mensen slapen. Ha ! Dacht jij soms dat ze daar heel de nacht mooi bleven staan ? Neen, hoor ! Zeker niet ! Waarom zou ik anders mijn auto parkeren op een bepaalde plaats om hem de volgende ochtend op een andere plaats terug te vinden ? Ik, een slecht geheugen ? Maar ba neen, gij. 😉

Ik ben vandaag om nieuwe nagels gegaan. Ik mocht vroeger komen want er had iemand afgebeld. ‘Zo hebben we meer tijd’, zei ze nog. En of ! We hebben zo zitten kletsen dat ik er een uur langer dan normaal heb gezeten. Ja, het was als een gezellige koffieklets met dat verschil dat ik ben buiten gekomen met weer kortere nagels in een mooie, nieuw kleurke. 🙂

Dan vlug naar huis om iets te eten en dan naar het nieuw bloedgeverscentrum aan het Stationsplein. Je kan nu doorlopend bloed/plasma/plaatjes geven. Een hele verbetering. Na enig zoeken, want het is echt niet goed aangeduid, had ik het gevonden. Ik mocht direct mijn papieren invullen, direct bij de dokter langs, het attest voor mijn werk ontvangen en dan … wachten. Er was maar 1 iemand voor bloedafname en er waren al 4 wachtenden voor me ! Gelukkig heeft er iemand van de plasma/plaatjes bijgesprongen of ik zat daar nog ! Mijn bloed stroomde weer vlug, een Fanta Citron achteraf, en ik kon beschikken. Een goede daad verrricht en vooral een dag verlof verdiend. 😉

Terwijl ik daar toch in de buurt was, ben ik achteraf binnen gesprongen bij Pearl. Mijn ene bril wilde ik niet meer aandoen omdat het zo op mijn zenuwen werkte. Het voelde niet meer goed op mijn hoofd. De andere had een lam armpje en dat vond ik ook niet leuk. De lieve jonge man heeft ze zo behandeld dat ik weer tevreden ben over alle 2. En dat gratis en voor niets !  Hoe het komt dat er steeds een damp op komt kon hij moeilijk verklaren. Ik zal vochtige ogen hebben, zeker ? Het kan zeker niet door mijn lange wimpers komen want ik heb er bijna geen. Enfin, niet droog kuisen is de boodschap. Maar dat begrijp ik niet goed : ik moet toch wrijven tot het droog is ? Ja, ja, zal wel aan mij liggen. 🙂