Mijn moeder (1)

Ik heb er lang over nagedacht of ik hier niet eens een reeks zou zetten over mijn moeder. Jullie weten het misschien niet, maar mijn relatie met haar is niet altijd over rozen gegaan. Zeker de laatste jaren van jaar leven heb ik niet meer willen naar haar gaan. Ik ben ook niet aan haar doodsbed geweest.

Ik wilde hier eens alles op een rijtje zetten ter mijne herinnering. Ook dat ik haar zo misschien beter zou begrijpen en zo zou kunnen uitvogelen hoe ze bestond en waarom ze sommige beslissingen genomen heeft, sommige uitspraken gedaan heeft. Ik ben nu ook ouder en hopelijk krijg ik er nu kop aan. Mischien merk ik wel dat ik meer op haar gelijk dan ik zelf vermoed. Here we go :

Yvonne VanDamme (zo schreef ze zelf haar familienaam) werd geboren in Klerken op 4 november 1923. Ze was een ‘achterkomer’ en de geruchten deden de ronde, in het (toen) achterlijke Houthulst, dat ze een kind was van haar zuster die toen 16 jaar was. Ze had nog een oudere broer (19 j) en een oudere zuster (18 j), maar die waren al getrouwd en de deur uit. Die zus van 16 jaar ‘diende’ in Frankrijk, zoals gebruikelijk was in die tijd.

Haar ouders waren ‘leurders’ in Frankrijk, ttz. ze gingen van plaats naar plaats met paard en kar om hun goederen (voornamelijk rotan) te verkopen. Ze gingen tot aan de Pyreneeën ! Dat heeft ze ons vaak verteld. Ook haar oudere broer en zus zaten ‘in de stiel’.

Zij verbleef ondertussen in het ‘klooster’, zoals ze zelf zei. Het was eigenlijk een internaat waar de nonnen de plak zwaaiden. Ik weet nog dat ze vertelde dat ze zich maar tot aan hun knieën mochten wassen, met hun kleren aan, voor de zedelijkheid ! Toen haar ‘leurder’-zus in het dorp was kwam ze mijn moeder ophalen en eens goed wassen in een tobbe. Ze had in het klooster een zeer regelmatig leven, er was (bijna) geen plaats voor extra’s. Toch mocht ze elke week een stuk afbreken van de chocolade die door haar familie was achtergelaten. Ze zorgde er zoveel mogelijk voor dat het ‘verkeerd’ afbrak zodat ze meer dan een ‘lat’ kon opeten. Ze had er nog plezier in toen ze het ons vertelde.

Toen ze 10 jaar was mocht ze terug thuis wonen. Haar ouders wilden de overschakeling naar een auto niet doen en bleven thuis rentenieren. Dat vond ze een zeer leuke tijd. Haar vader had veel aandacht voor haar en ze moch veel met hem helpen. Al kon hij ook in een colére schieten en naar haar trappen met zijn klomp. In hun tuin werden groenten en fruit gekweekt, ze hadden een schaap, kippen, konijnen, … Het was er een kleine boerderij.

In het dorp was er ruilhandel : een stuk schaap voor een stuk koe, een konijn voor een homp kaas, … Haar vader kon niet slachten maar konijnen villen deed hij als de beste, dus in ruil … Ja, het leven was er goed … tot in 1935 : de devaluatie van de Belgische Frank met 28%. Voor mensen die leven van de ‘kroose van hun geld’ (intresten) was dat een hele opdoffer. Er moest opeens bespaard worden !Gelukkig bloeide de ruilhandel nog meer en zijn ze er niet onderdoor gegaan. Maar haar moeder hield de portemoneé stijf dicht, haar vader ging nog steeds ‘een pint’ drinken en liet het niet aan zijn hart komen.

Toen ze 14 jaar was, gedaan met school dus moest ze ook gaan ‘dienen’ in Frankrijk. Gelukkig was het op de plaats waar haar zuster ook werkte. Daar heeft ze nooit veel over gezegd, alleen dat ze dat niet graag deed. Ze was ver van huis, moest wonen waar ze werkte, en miste haar thuis enorm.

Ik bedenk nu pas dat ze eigenlijk maar 4 jaar thuis heeft gewoond. Thuis waar ze zo graag was en waar ze zo gelukkig was … Dat kan een mens tekenen, hé.

Haar volgende periode waren de ‘oorlogsjaren’ en daarover vertel ik (misschien) de volgende keer.

Advertenties

Proper & warm.

Mijn huis is eindelijk weer proper ! We hadden nochtans zelf ook een en ander gedaan, maar eergisteren heb ik er op gelet dat het hier vuil was. Iets dat niet van mijn gewoonte is. Ik kan het nogal gemakkelijk over kijken of eigenlijk, ik merk het niet. Deze keer dus wel. Ik zag overal pluizen van kattehaar en brokjes liggen. Enfin, alles is terug kraaknet en ik ben blij. 😀

Ik heb gisteren voor de eerste keer de plafonddraaier aangestoken. Ik stond er niet bij stil omdat de grote Toyah al enkele keren binnen en buiten was geweest. Toen de kleine Kira binnen kwam zag ze die draaien en was ze in 1 klap even groot als Toyah. Het was leuk om te zien. 😆  Ik had moeten een foto nemen maar ik had het te druk met haar kalmeren, wat me niet gelukt is. Ze is de hele dag en avond niet op haar gemak geweest. Ze liep steeds, op gebogen pootjes, met de grootste omweg binnen en buiten. Nu wil ze weer niet binnen komen omdat ik het opniew laat draaien. Ze zal het moeten gewoon worden want anders is het binnen té warm. De andere poezen deden de eerste keer wat raar en dan niet meer. Zij heeft meer tijd nodig, blijkbaar.

Deze morgen bij de dermatoloog heeft ze mijn vel volledig nagezien en alles is ok. De plekjes waar ik niet gerust over was blijken allemaal goedaardig te zijn en geen kwaad te kunnen. Hoera ! Weer een zorg minder.

Ik heb telefoon gehad van mijn moeder ! Ze wilde me bedanken voor de bloemen die we voor Moederdag hebben laten afleveren. Ze had dat niet verwacht ! Ik heb haar uitgelegd dat ze mijn mama blijft of we nu praten of niet. Wat kent ze haar jongste dochter toch slecht … Enfin, het ijs is gebroken en we kunnen nu weer ‘normaal’ doen. Ik ben wel blij, maar moet toegeven dat ik toch ferm op mijn gemak geweest ben, deze laatste maanden.

Vanavond gaan we naar ‘De Kollega’s’ kijken in het Theater te Brugge. Ik zie er al naar uit. Verslagje morgen. 😉

Goed geregeld.

Het zou hier nu allemaal ok moeten zijn. Stef is gisteren langs geweest om me (nog) eens te tonen hoe ik het best werk met WordPress en Flickr . Hij had al het een en ander aangepast en nu is alles picco-bello in orde. Bedankt, lieve jongen. 😛

Mijn kuisvrouw S. had haar gisteren overslapen en ze is nu bezig ons huisje weer proper te maken. Ben ik blij dat ze er is zodat ik niet zelf moet doen. Ze gaat ook om de 2 weken naar mijn moeder en verleden week heeft mijn ma tegen haar gezegd dat het ik was die ruzie had gemaakt ! Om dood te vallen 👿 Maar ze mist me niet, zegt ze, aangezien ik vroeger toch niet veel kwam of veel voor haar deed. Ok. Zoals ze verkiest : ik zal nu nog minder gaan en doen. Zo ben ik er lekker vanaf.

S. zegt dat er een kat gevonden is die zou kunnen mijn Chewy zijn. Ze zal deze middag eens gaan kijken en me iets laten weten. Mijn hart zit in mijn keel. Ik weet dat ik geen hoop mag hebben, want ze is al 5 maanden weg, maar ik kan het niet laten. Zolang ik niet weet wat er van haar geworden is …Ik mis haar nog steeds ! 😥

Mijn schat is boodschappen aan het doen. Ik vraag me af welke lekkere dingen hij nu weer zal mee hebben om klaar te maken. Ben ik een verwend nest, of niet ? 🙂 Mijn leven is goed geregeld !

Wij eten ’s avonds nooit boterhammen met toespijs. Meestal Cracotten of (ik) rijstkoeken met Brie of Camenbert. Later komen de pinda’s boven. Zeer slecht voor mijn lijn. Gisteren heb ik een grote kom Smaks gegeten. Dat heeft was lekker ! Ik was vergeten dat ik dat zo graag at, maar dan niet als ontbijt. Ja, ik weet het, ik ben een rare … 😉

Verjaardag van mijn mama.

Morgen wordt mijn mama 84 jaar.

We gaan allen naar haar huis voor een feestje. Daar zullen we wijn met oude kaas nuttigen gevolgd door koffie met taart. Daarna waarschijnlijk nog een drankje of twee.

Ik heb beloofd mijn Senseo mee te brengen, mijn moeder heeft geen koffiezet meer. We zullen ook voor de wijnen (en Rodenbach voor mij) zorgen. De taart is besteld en moeten we nog afhalen.

Mijn schat heeft een mand met verschillende plantjes mee van de markt. Zoiets krijgt ze altijd van mij. Ze verzorgt en verplant ze dan zodat ze er lang genot van heeft. Mijn zus zal een groot boeket snijbloemen meebrengen. Altijd mooi. Mijn broer zal haar een mand met verschillende soorten fruit geven. Dat lust ze graag.

We zullen allen onze ‘beste’ kleren aandoen, zoals ons mama graag heeft. Ach, het is eens gelegenheid om ons ‘op te kleden’. Mijn schat heeft gisteren mijn haar gekleurd. Het is nu terug bruin. Het rode was er bijna uit en de uitgroei was niet meer te verstoppen. Ik ben nu terug ‘proper’ aan mijn kopke. Ma zal tevreden zijn, hoop ik.

Het zal weer gezellig zijn. We zullen praten, lachten en elkaar plagen. We zullen oude verhalen bovenhalen en ons terug kind voelen in ons ouderlijk huis …

Super-lang weekend !

We zijn weer thuis en deze keer voor lang. Volgende week verlof, plaatjes gaan geven (ikke) en feestdagen. Dat is het goede aan november en de donkere dagen. Je ziet : het is nooit zo slecht dat het voor niets goed is … 😉

Gisteren opnieuw ietske gaan eten met mijn mama, zus en schoonbroer. Het was gezellig.
Zus heeft verteld van hun weekje in Turkije. De foto’s zijn prachtig. Niet moeilijk als je mooie mensen en dingen trekt. Ze hebben een zeer leuke tijd gehad, weer veel mensen ontmoet (mijn schoonbroer spreekt tegen ‘een hond met een hoedje aan’), lekker kunnen rusten bij aangename temperaturen. Hun batterijen zijn weer opgeladen. Ze kunnen er weer tegen.
Ik blijf liever in mijn huisje met mijn pc, tv en poezen. Elk zijn meug hé.

Mijn schat heeft geluk gehad. Hij moest gisterennamiddag en -avond poseren. Blijkbaar was de leraar er niet en heeft hij niet verwittigd. Dat betekend dat hij terug naar huis mocht en de sessie niet verplaatst wordt naar een andere datum. Goed hé : betaald worden om met ons ene te drinken. Zoiets gebeurd zelden dus was het extra leuk dat hij al terug was om 14u30 in plaats van na 22 uur.
Hij is met de auto naar de carwash geweest en heeft die zowel van binnen als van buiten gewassen. Hij is zo’n schat.

Morgenavond gaan we naar vrienden. Dat zal ook weer leuk worden : lekker eten en gezellig babbelen. We zullen foto’s van de poezen meedoen. Het zijn ook echte dierenvrienden en we zullen de avond vullen met verhalen over de fratsen van Kira en het jaloerse gedrag van Toyah. Zij zullen dan hun ervaringen vertellen van hun honden, die nu jammer genoeg gestorven zijn van ouderdom. Ik dan weer over mijn vroegere katten. We zullen een traantje moeten weg pinken …

Voor iedereen : een gezellig weekend !

Te laat thuis,

deze week, om te bellen naar het Blauw Kruis, dierenasiel in Brugge. Ik zal het morgen zeker moeten doen, wil ik voor het weekend, voor mij begint dat op donderdagnamiddag, een kitten in huis halen.

We hadden nog werk in te halen dus ben ik gebleven tot 17 uur. Ik ben tevreden en mijn chef ook : veel kunnen doen. Nog 1 zware dag afwerken en we zijn weer bij. Het is relatief vlot gegaan. Ik had niet gedacht dat we er voor het eind van de maand al zouden zijn. Zijn we goed of zijn we goed ?

Ik wil eerst bellen naar het asiel om te vragen of ze een vrouwelijke kitten hebben van 6-8 weken en hoeveel het me zal kosten. Ook wil ik niet in de kooien moeten want ik kan niet weerstaan aan die smekende oogjes : ik zou ze allemaal mee naar huis brengen. Kleur speelt geen rol, als ik er maar eentje kan redden. Hopelijk kan mijn grote Toyah het appreciëren en komt hij ermee overeen. Ik wil het morgen doen omdat ik dan enkele dagen thuis ben om er tussen te komen, moest het nodig zijn.

Eerst morgenmiddag met mijn moeder ietske gaan eten en wat praten. Hopelijk wordt het een leuke namiddag. Met mijn moeder weet he nooit. Het is alweer te lang geleden dat ik haar nog gezien heb, maar de laatste weken waren te gevoelig voor mij want rond deze tijd praten we maar over 1 ding : mijn vader. Aangezien ze niet altijd even goed over hem praat, heb ik haar gemeden. Ik had het niet tegen verdragen, deze keer niet. Dat de weken voorbij vliegen heeft er ook iets mee te maken, natuurlijk. We worden zo vlug oud, hé 😉

rondjes – mama

Mijn gedachten lopen nog steeds rondjes over mijn kleine verdwenen poes. Nu al 20 dagen sinds we haar gezien hebben. Ik heb gehoord dat er mensen zijn die hun kat ergens afzetten voor ze op reis vertrekken en dan, bij het terug komen, gewoon een poes van straat lokken en die meenemen ! Men zouden zo’n mensen moeten radbraken en vierendelen !
Aan de ene kant moet ik hopen dat zoiets gebeurd is want het alternatief wil er nog niet in. Ik weiger te aanvaarden dat ze dood is ! Vele mensen hebben me hoop gegeven dat het tot 4 weken kan duren eer ze terug komt, dus ik zal nog wat verder blijven lopen wenen (niet meer de hele tijd) en naar de tuin kijken of ik haar niet zie afkomen.
Ik heb gemerkt dat ik een gevaar op de baan ben : ik kijk niet meer naar het andere verkeer, maar enkel naar de rand van de baan en in tuintjes; in de hoop een glimps van haar op te vangen …

Ik ben vandaag met mijn moeder boodschappen gaan doen. Ze viel nog mee, voor de verandering.
Mijn broer is bezig met al het houtenwerk van haar huis aan het afwrijven. Hij wordt blind dus schilderen is niet meer voor hem maar zijn zoon komt het doen, wanneer hij tijd heeft en het niet regent. Hij werkt in de horeca en klopt nogal veel uren.
Mijn moeder ziet het einde van de vakantie al naderen en vreest dat het niet zal af geraken omdat mijn neef dan terug naar school moet. Daarom heeft ze aan mij gevraagd of ik niet wilde verder doen. Ik heb resoluut ‘neen’ gezegd want ik heb nog nooit geweten dat iemand iets komt doen en dat het goed was voor haar. Mij niet gezien ! Mijn zus kent iemand die het voor weinig geld wil komen doen. Mama moet maar op zijn ‘kap’ zitten. Ik krijg al genoeg op mijn kop …