Mijn Sint heeft een korte grijze baard.

Gisterenavond vroeg ik nog aan mijn schat, met een onschuldig gezicht, of ik mijn schoentje moest klaar zetten. Ha ja, want de Sint zou toch langs komen ? Hij repliceerde of ik wel braaf was geweest misschien ? Daarop wist ik niet zeker wat te antwoorden dus zweeg ik als vermoord.

Toen ik deze ochtend naar beneden kwam was dit onze ontbijttafel :

Is dat nu lief of is dat nu lief ?

Wat ik zeker weet :

  • Ik ben braaf geweest anders zou Hij niet langs gekomen zijn.
  • Mijn liefste is de liefste van heel de wereld !
  • Ik heb weer 1 dvd bij die ik alleen kan bekijken en 1 die we samen zullen bezien.
  • Alle chocolade is voor hem, alsook de marsepein en mandarijnen. Ik ben tevreden met het plaatje, de gedachte en de dvd’s.
  • Ik geen last had van ochtendhumeur.
  • Mijn dag kon niet meer stuk !
  • Mijn Sint heeft een korte grijze baard en gelijkt verrassend goed op mijn lieve schat !

Gelukkig hebben we op het werk ook een chocoladeventje gekregen en in de refter een zakje picknicken (met suiker), zodat ik ook iets kon geven aan hem. Oef !

Wat me ook aan het lachen heeft gebracht : omdat mijn vriendin vandaag verjaart heb ik haar een sms gestuurd met verjaardagswensen (iets anders zou gek zijn) en of de Sint al is langsgekomen ? Haar antwoord vind ik schitterend : ‘De Sint heb ik naar huis gezonden, Piet heb ik gehouden.’ 😀

Wat heeft de Heilige man bij jullie gebracht ?

Advertenties

Spelen, zand, auto, beestjes, noten.

De speelnamiddag met het werk van mijn schat was weer zeer leuk. Het thema was deze keer Boerenspelen. In een melkveeboerderij in Houthulst hebben we de melkkanrun niet goed gedaan, de kruiwagenloop was ook niet denderend (ja, in lopen zijn we nooit goed geweest), de boerengolf (tussen de koeien en ezels) was stukken beter misschien omdat we ons meer ‘thuis’ voelden ?, in het klompengooien waren we zeer goed en het boerenkruiswoordraadsel hadden we bijna volledig juist. We waren zeker niet de eerste maar ook niet de laatste. We hebben ons enorm geamuseerd en veel gelachen. De Weergoden waren ons gunstig en dat was ook leuk meegenomen. Het liep er vol van de kleine katjes. Er zaten er zeer mooitjes tussen. Ik heb er eentje een hele tijd bij me gehad, haar oogjes uitgekuist, maar toch achtergelaten … met pijn in het hart.

©Stippy

Dat doet me eraan denken, eigenlijk niet maar ik wilde het hier al een tijdje zetten en het kwam er niet van. Enkele weken geleden heb ik, niet ver van ons huis, iets vreemds gezien. Ik kwam terug van de winkel en was met de fiets. Ik zag iets de straat overlopen en vond het vreemd : het liep niet als een kat en de staart was te ‘bushy’ om van een hond te zijn. Eens aan de overkant bleef het even staan en toen zag ik dat het een rode eekhoorn was. Het verdween in een stuk onbebouwd land. Hopelijk leeft het daar nog lang en gelukkig en zie ik het nog eens terug. Ik woon al heel mijn leven hier in de buurt en het was de eerste keer dat ik zo’n diertje in levende lijve had gezien.

Gisteren zijn we alsnog naar het Zandsculptuurfestival in Blankenberge gereden. Ja, mijn schat had alweer een gratis ticket kunnen versieren. Na ‘slechts’ 350 foto’s (ja, ik kwam ogen te kort) en anderhalf uur later hadden we het gezien. Chapeau aan de kunstenaars want het was prachtig ! De details in de taferelen waren verbluffend. Er was gelukkig niet veel schade door onze ‘prachtige’ Belgische zomer.

©Micheleeuw

Op de heenweg had ik gemerkt dat mijn auto niet reed zoals het moest. Bij de minste bocht piepten mijn banden alsof ik veel te rap reed. Hij trok ook steeds erg naar rechts. Het was zeer vervelend om zo te rijden. Bij de eerste de beste gelegenheid hebben we de banden opgeblazen want dat was blijkbaar nodig. Jammer genoeg was het probleem daarmee niet verholpen. Ik mag er maandag, na het werk, mee naar de garage. Zal het nog te herstellen zijn of wordt het een andere auto ? Come and see next week !

BTW. Is het niet bijna tijd voor okkernoten ? Ik heb er al zin in ! 😉

Het was weer plezant.

Gisteren namiddag was het weer spelnamiddag van de vriendenkring van mijn schat zijn werk. Het thema was ‘Handige Harry’ en we moesten meebrengen : een zaag (neen, niet ik, een echte), een beitel, een houtrasp, schuurpapier, een hamer, …

De afspraak was om 13u30 in Roeselare. Mijn liefste heeft me maar 2 keer verkeerd doen rijden 😀 maar we waren nog juist op tijd voor de breefing. Er waren meer deelnemers dan anders.

Eerste proef : met 3 naast elkaar en de middenste zijn voeten vast gebonden aan een voet van de persoon ernaast, zo vlug mogelijk een voetbalveld oversteken. Ik had al mijn voet omgeslagen op weg naar de overkant en tijdens de proef nog eens ! We zijn niet gevallen en waren niet de laatste … net niet. Mijn enkel deed wel pijn maar dat was vlug vergeten.

 

tn_IMG_0023Tweede proef : met 1 voet op een paaltje blijven staan, zo lang mogelijk . We hadden beslist dat ik dat zou doen maar met mijn cowboybotjes aan kon ik maar enkele seconden blijven staan. Er werd me verzekerd dat er nog waren die er nog vlugger af lagen. Er zijn er 3 die de volle 15 minuten erop gebleven zijn. Proficiat !

 

tn_IMG_0016Derde proef : een kubus uitzagen die in een doosje past. Zoals in dat programma op tv moest. Wij waren zeer vlug klaar. Het was maar een klein beetje te klein.

 

tn_IMG_0052Vierde proef : welke foto’s hangen er wel aan de bomen maar staan niet op het bord. De andere deelnemers crossten rond, wij hebben gewandeld en genoten van het lekkere zonnetje.

 

 

tn_IMG_0040

 

Vijfde proef : maak van je kubus iets dat zo ver mogelijk kan rollen. Er waren perfecte bollen bij ! Fanatiekelingen ! Die van ons was niet zo perfect maar we hebben het niet slecht gedaan. Mooi zo.

 

tn_IMG_0054Zesde proef : een geblinddoekte schutter moest een pinalty trappen en een geblinddoekte keeper moest de bal tegen houden. Onze keerper had geen probleem want de bal ging ernaast. Onze schutter, mijn schat, heeft er met veel blaba naast getrapt. Ja, daar zal ik nog lange tijd mee lachen. 😀

 

Laatste proef : elk om beurt met een hamer een klop geven op een grote nagel in een blok hout van tn_IMG_0097een andere ploeg. De eerste nagel die er volledig in zat kreeg 3 punten, de tweede 4 punten, … De laatst uitstekende nagel kreeg de volle 20 punten. Met onze nagel hebben we 9 punten verdient. De nagel van de directie zat er als eerste in. Waarom toch ? 😉

 

tn_IMG_0117Alles samen geteld waren we … laatste ! 😆 Maar aangezien we gegaan zijn om ons te amuseren en niet om te winnen, zijn we geslaagd in ons opzet. Dat er nadien Rodenbach was om mijn dorst te lessen, was een bonus ! We hebben ons goed geamuseerd en hebben veel gelachen. Het was leuk.

 

Ik parkeer de auto terug op de parking en juist als we straat willen oversteken naar huis, zie ik mijn broer afkomen. We praten wat en ik vraag hem binnen. Hij wil niet omdat hij afgesproken had in de Cohiba met een vriend die ik ook ken. We gaan mee naar het café zodat we nog wat verder kunnen praten. Ja, … we zijn blijven plakken 😀 tot het voetbal al bezig was en mijn liefste thuis wilde verder kijken.  Maar het was leuk weer eens bij mijn broer te zijn.

Nu voel ik mijn leeftijd, of wat dacht je ? 😉

Ik ben té goed !?!

Ik heb, tot mijn grote verbazing, verkregen dat ik deze week, voor 3 dagen, mocht telefoon doen. Ondertussen mocht ik de achterstand van de Provisionele Uitkeringen wegwerken.  Mocht, ja, want dat zijn dossies die ik graag doe. Dat ze niet in de ‘cijfers’ zitten en er geen kwaliteitscontrole wordt op gedaan, zijn pluspunten.  Hoera ! 😛

Het was geleden van voor de verhuis, eigenlijk van voor de zomer, dat ik ze nog heb kunnen doen. De andere collega’s doen liever andere dossiers dan deze en ze zijn niet dringend, dus bleven ze liggen tot ik erom vroeg. Ook omdat er steeds een achterstand was van het ‘gewone’ werk.

Ik had niet gedacht ze al in 2 dagen allemaal te kunnen afwerken. Om er ongeveer 60 buiten te krijgen, met een computer die in de voormiddag weer niet mee kon 😦 , en nog eens 40 telefoonoproepen erbij, is goed snorren. 🙂 Resultaat : morgen geen telefoon meer en weer gewoon werk, want dat moet ook nog buiten !?! Om de Wijzigingen, Beroepsopleidingen én de Part-Time’s van een hele week afgewerkt te krijgen heb je 4 à 5 dagen nodig. Ik zal mijn best doen, maar om alles in anderhalve dag buiten te krijgen, is toch teveel gevraagd. Ik wil niet gestraft worden omdat ik zo goed heb kunnen doorwerken !

Gelukkig heb ik in die 2 dagen veel leuke telefoons gehad : weinig gezaag, veel gelachen, mensen geholpen met raad & daad en zelfs enkele complementjes gekregen. Altijd aangenaam ! Ik begrijp niet waarom sommige van mijn collega’s zo’n hekel hebben aan ‘telefoon doen’. Ik amuseer me te pletter ! 😆

One upon a time, a long time ago, …

Nu dan eindelijk dat vertelseltje waarover ik de vorige keer wou schrijven, in de post ‘herlezen’.

Ik hou van paarden en van paardrijden. Ik ben bijna heel mijn leven, op en af, naar maneges geweest, van verschillende mensen dressuur gekregen, met mindere en betere paarden gereden, maar nooit een eigen paard gehad – tot mijn grote spijt. Er is altijd iets tussen gekomen : ofwel had ik geen geld voor de aankoop of voor het onderhoud, ofwel geen tijd om veel te rijden. 😦 Achteraf gezien, wat gemakkelijk, misschien beter zo, want mijn leven zou er heel anders uit gezien hebben en ik ben best tevreden met mijn leventje. 😉

Toen mijn schat en ik nog niet lang samen waren zijn we samen gaan rijden. Het was de bedoeling dat hij zijn cowboy-manieren zou afleren en de basisdressuur zou krijgen. Ik kon ondertussen de draad weer opnemen en me nog wat bijscholen, want met dressuur heb je nooit gedaan. Na enige tijd zouden we dan samen wandelingen te paard maken. Zie je het voor je ? 2 mensen te paard die door de natuur draven en door de bossen galopperen. Hoe idyllisch ! 😆

Toen mijn schat niet meer aan de ‘longe’ (=lange teugel) moest en vrij mocht rijden in piste, profiteerde zijn paard er onmiddellijk van door te slenteren ipv doordraven. Hierdoor heft het dier zijn voeten niet meer zo hoog op en durft het struikelen. Ik zag het gebeuren en riep nog : ‘Benen !’, maar het was te laat. Het paard struikeld, mijn schat vliegt uit het zadel (nog niet zadelvast) met een grote spreidstand zoals Cleysters. Hij landt op zijn voeten, zijn paard loopt weg. Wij schrikken en vangen het dier. Mijn lief maar zeggen dat hij geen pijn heeft, dat het niets is, maar dat hij er (nu) niet opnieuw op wil, misschien later. Wij lachen nog na, in de bar, na mijn les met zijn ‘unieke’ manier van afstappen. De volgende dag ontdek ik in zijn lies een verrekking, die hij probeerde te verbergen. Ach, die mannelijke trots. 🙄

Resultaat : hij nooit meer op de rug van een paard en wij nooit samen gaan wandelen. Maar als we eraan terugdenken, zien we het opnieuw voor ons en beginnen we weer te lachen. 😆

Toen ik ons huisje gekocht heb het volgende jaar, wilde ik vele verbouwingen doen, dus weer geen tijd of geld meer om te gaan rijden. Sedert dan niet meer te paard gereden. Ik mis het nog steeds. Mijn hart scheurt wanneer ik eraan denk of wanneer het weer perfect is of wanneer ik er zie rijden, maar sedert mijn rugoperatie durf ik niet meer echt … 😳

Naar Canterbury …

 

We, mijn schat en ik, zouden naar Canterbury gaan. Ik spreek van 8 jaar gelden. We hadden de overtocht, heen en terug, voor 4 personen + de auto, gratis gekregen. Ik weet niet meer van wie of misschien hadden we het gewonnen in een of andere wedstrijd.

Het was de eerste keer dat we samen naar Groot Brittannië  zouden gaan. We waren nog niet lang bij elkaar en hadden besloten niemand mee  te nemen. We wisten niet hoe we in het buitenland zouden reageren op elkaar.

De overtocht was vlekkeloos verlopen : we waren niet zeeziek geworden, hadden genoten van de zonsopgang, hadden lekker gegeten, hadden ons goed geamuseerd. Bij het uitrijden van de boot, op weg naar de douanecontrole, was ik aan het grappen of hij ‘de drugs’ wel goed had verstopt. Hij vertelde me dat hij nooit het land binnen of buiten was geraakt zonder enige moeilijkheden. Ik vond dat zeer amusant en geloofde hem maar half.

Toen het onze beurt was vroeg een vriendelijke man of we niets aan te geven hadden. Nog nalachend verzekerden we hem dat we niet illegaals bij hadden. Hij vroeg ons waar we naartoe gingen, hoelang we zouden blijven, of we daar iemand kenden, of dat we misschien iemand zouden ophalen en terug brengen naar België. We waren alleen, kenden niemand daar, zouden nog dezelfde dag alleen terug keren. We begrepen er niets van maar vonden het wel amusant. Daarna vroeg hij om de koffer van de wagen van binnen te zien. Ik stapte uit en deed de koffer open. De auto was nog maar pas in mijn bezit en was dus nog proper. Hij keek in de box waarin ik het gereedschap voor de auto opberg en vroeg me een plastieken zak open te doen. Daarin zaten mijn paardenborstels, sporen en rijhandschoenen. Ik vertelde hem dat we naar ‘het land van de paarden’ waren gekomen en ik hoopte te kunnen rijden. Toen vroeg hij ons of we de auto in hun garage wilden zetten voor verder onderzoek.  Ik had een vermoeden waar dit naartoe zou gaan en kon me bijna niet meer inhouden van lachen. Mijn schat stond daar ook schaapachtig te grijnzen.  Nadat ik de auto in die garage had gezet moesten we uitstappen. Op mijn vraag vertelden ze dat ze het voertuig volledig zouden nazien op drugs. Ik schaterde het bijna uit. Ik kon nog juist uitbrengen dat ze niets zouden vinden en dat ik verwachtte mijn auto zou terug te krijgen in dezelfde staat zoals hij er nu bij stond. Terwijl ze hun onderzoek deden moesten we ons afzijdig houden maar mochten wel in de buurt blijven. Dat we ondertussen niet mochten binnen roken, was ons minder aangenaam. Ik bleef praten tegen die mensen en vragen stellen over onze nakende rit naar hun mooie stad. Waar we moesten op letten bij het links rijden en wat we zeker moesten gaan bekijken in Canterbury. Ze bleven ons vriendelijk antwoorden. Zij deden hun werk en wij vonden het leuk. Toen we dachten dat het afgelopen was, kwam een dikke vrouw binnen die zich onder de wagen wurmde. Omdat ze er bijna niet onder kon en om niet te beginnen schaterlachen, vroeg ik haar of ze geen honden hadden die drugs konden uitsnuffelen. Nogal bitsig antwoordde ze : Nee !  Ze kwam vanonder de auto, stond met veel moeite recht en verkondigde dat we konden vertrekken. Met mijn ‘engelengezicht’ vroeg ik of ze iets gevonden hadden, of we iets moesten ondertekenen, of alles in orde was.  Ze keurde ons geen antwoord waardig maar een andere, vriendelijke, man kwam ons zeggen dat alles ok was en met een ‘have a nice stay’ konden we aanzetten. We zijn rustig weggereden en hebben ons nog net kunnen inhouden met schateren tot we uit het zicht waren. We hadden niets te verbergen dus was de hele situatie hilarisch.

De trip was zeker goed begonnen. We hebben ons goed geamuseerd, hebben veel mooie dingen gezien en hebben veel geluk gehad met het weer.

Toen we terug, voor het inschepen, op de douane stonden te wachten vroegen we ons af of we opnieuw gecontroleerd zouden worden. De glimlach kwam terug op ons gezicht want het regende nu pijpenstelen.  Er kwam een dame met een grote paraplu naar de wagen toe. Ik draaide het raam open en ze stelde ons een batterij vragen : Hadden we springstof of wapens bij ? Zouden we de boot opblazen ? Waren we van plan een aanslag te plegen ? Waren we terroristen ? Hadden we een misdrijf gepleegd terwijl we in haar land waren ? … De vragen bleven maar komen voor ik antwoord kon geven. Toen ze geen vragen meer had zeiden we volmondig : Neen !  Ik vroeg haar of er ooit iemand op een van haar vragen positief had geantwoord en ze zei : ‘Neen, maar ik moet het vragen.’ Opnieuw al schaterend zijn we de boot op gereden.

Tijdens de terugvaart zijn we de feiten eens nagegaan : mijn schat had alles geregeld op zijn naam, er waren slechts 2 personen ipv 4,  de auto stond toen nog niet op mijn naam, de verzekering wel. Niet te verwonderen dat ze ons verdachtten van smokkel of erger !