Leven en dood.

Dit mooie fictie verhaal bij Hans van enkele dagen geleden, heeft me diep geraakt en me aan het denken gezet.

Wie zou er niet van dromen om aan hoge leeftijd thuis te sterven omringd door zijn/haar geliefden ? Ook om als achterblijvende partner te mogen samen ‘gaan’ en zo samen de eeuwigheid tegemoet te gaan ? Ik in elk geval wel !

Maar toen bedacht ik :

  • Geen kinderen dus ook geen kleinkinderen. De groep rond mijn bed zal maar klein zijn.
  • Misschien wil mijn partner wel nog langer op deze aardkloot blijven ? Dan ga ik maar alleen verder, op naar wat volgt.
  • Misschien kon ik niet mee met mijn partner ? Of wilde ik nog niet ?
  • Ik geloof niet in God, maar kan bijna niet wachten tot ik voor Hem/Haar sta en uitleg eis.
  • Ik wilde niet naar het doodsbed van mijn moeder. Ik was niet zeker dat ze me daar zou gewild hebben. Toch heb ik er geen spijt van. Enfin, toch misschien een beetje.
  • We waren er niet bij toen onze vader 27 jaar geleden stierf. Dat vind ik wel jammer. Het had mijn verwerkingsproces misschien geholpen.
  • Nog meer dan 30 jaar hier blijven. Zie ik dat zitten ? Ik, die mijn 30ste verjaardag niet zou halen ? Als het mag blijven gaan zoals nu, wel ja.
  • Aan die leeftijd zal het verdriet ook minder fel zijn, hoop ik.
  • Misschien ga ik wel als de laatste van mijn nest ? Ik ben tenslotte de jongste en heb weinig contact met mijn neven en nichten.

Gelukkig , of misschien niet, maar we hebben het zelf niet te kiezen en dat vind ik ook goed. Laat komen wat komt en ondertussen maak ik er het beste van.