Een lach en een traan.

We zijn gisteren met onze nieuwe schat thuis gekomen. Eindelijk !

Ze wilde niet uit de reiskoffer komen. Ik heb haar een beetje laten zitten om gewoon te worden aan onze geuren. Na een tijdje heb ik haar eruit gehaald en bij het eten gezet. Ze heeft alles eens goed onderzocht en dan beslist dat ze geen honger had. Ze ging in de kattenbak maar alleen om zich daar te verstoppen. Ik kon dat ook niet toelaten en heb haar bij me op schoot genomen. Daar is ze bijna heel de avond blijven liggen. Dat was zo’n zalig gevoel : weer eens een katje die bij of op me komt liggen. Daar kwamen de tranen weer …

Gelachen heb ik ook toen Kira voor de 3de keer binnen kwam en toen pas hadden de poezen oogcontact. Ik had verwacht dat Kira zou blazen maar het was die kleine pruts die gromde, blies en haar rug kromde ! Dat ze veilig bij mij zat had er natuurlijk niets mee te maken. 😉 Kira bekeek haar met grote pupillen en deed niets. Goed dat die kleine zich niet laat doen en haar visitekaartje heeft afgegeven.

Dat Nory de nacht in de badkamer moest doorbrengen stoorde haar niet want we hebben haar niet gehoord. Zo heb ik toch wat kunnen slapen.

Deze ochtend vond mijn schat haar niet en kwam me wakker maken. Ik riep zachtjes haar naam en er kwam een kopje van achter de wasmachine kijken. Tja, ze kon niet weg zijn, hé. Ook kan ze zich daar geen pijn doen. Mijn liefste was duidelijk opgelucht. Ik ook omdat ze zich toont wanneer ik haar roep.

In de loop van de ochtend ben ik haar al enkele keren ‘kwijt’ geweest maar telkens laat ze weten waar ze zich verscholen heeft. Oef ! Ik merk dat ze, net zoals Neelix, het liefst ergens ligt waar ze me ziet of toch ten minste hoort. Of ze komt gewoon tegen me liggen, wat ik natuurlijk graag heb.

Ze heeft al gespeeld, is al op onderzoek gegaan in de salon, heeft lekker(s) gegeten en de kattenbak bezocht. Ze zal het hier goed gewoon worden.

Ja, alles komt (weer) goed.

Foto’s ? Ach, ik heb er nog maar een kleine 200-tal. Hier een kleine selectie van haar activiteiten …

DSC_0033 DSC_0068

DSC_0075

DSC_0081

DSC_0093

DSC_0128

Foto’s : © Micheleeuw.

Advertenties

Het festivalseizoen is begonnen.

Het is niet omdat er hier niet veel meer verschijnt dat ik niet meer buiten kom. Mijn schat probeert mijn gedachten zoveel mogelijk bezig te houden door me overal mee te nemen naar leuke en mooie optredens. Hier een overzichtje :

Eerst was er zijn verjaardag : lekkers om te knabbelen en natuurlijk ook om te klinken en te drinken.

tn_IMG_0024

tn_IMG_0026 tn_IMG_0027

tn_IMG_0033 tn_IMG_0076

In Wenduine was de persvoorstelling van de tentoonstelling ’30-jaar Urbanusstrip’. Leuk om eens mee te maken.

tn_IMG_0150-Urbanusstrip 30 jaar

Mijn liefste is, op verzoek, naar de Taptoe geweest om foto’s te nemen. Ik had geen zin om mee te gaan. Ik had iets gemist, zei hij toen hij terug was. Zeer indrukwekkend.

tn_IMG_0489-The Welsh Guards

Voor de 11 juli-viering was er op de Burg, zoals elk jaar, heel wat te doen. Wij zijn alleen naar de optredens geweest. Dit jaar was op 10  juli Raymond Van Het Groenenwoud die de viering mocht inluiden.

tn_IMG_0753-Raymond

De volgende dag was er eerst een Rock Ralley die gewonnen werd door Calling Susan. Wij vonden ze ook de beste. Wel leuk dat ze al ‘boven hun theewater’ waren toen ze hun prijs in ontvangst namen. Ach, de jeugd …  Dan mochten Massa Nobu, Vienna het feest opvrolijken. Als afsluiter kwamen The Postmen. Zij brachten een leuke mix van verschillende stijlen muziek.

Iedereen heeft het beste van zichzelf gegeven en ik heb mijn liefste glimlach opgezet. Ja, het festivalseizoen was begonnen.

tn_IMG_1989-Calling Susan  tn_IMG_2188-The Postmen

tn_IMG_0881-Massa Nobu tn_IMG_0982-Vienna

We zijn ook nog naar het Kursaal in Oostende geweest om het schitterend optreden van ‘The Blues Brothers – approved’ mee te pikken.  Dat de zaal niet vol zat, verwonderde ons zeer. Zeker als je weet dat ze maar 1 optreden in België gaven. Maar gelukkig heeft niemand er zich iets van aan getrokken en heeft iedereen zich steengoed geamuseerd.

tn_Kopie van IMG_1061

Ook is het Kneistival van start gegaan. Gisteren mochten The Rythem Junks de aftrap geven. Als ‘ouwe getrouwe’ hebben we kunnen genieten van The Hollies. Zij kunnen het nog steeds en hebben De Put zonder moeite mee gekregen. Het duurde niet lang of iedereen was mee aan het zingen met hun vele hits.

tn_IMG_1000-The Rhytm Junks tn_IMG_1199-The Hollies

Volgende week volgen nog meer optredens in Kneist. Het zal een drukke week worden.

Terwijl ik dit hier schrijf zie ik op tv dat we nieuwe Koning hebben. Leve de Koning ! Ik geef hem het voordeel van de twijfel. Ik denk toch niet dat er veel voor ons, stervelingen, zal veranderen …

Het mag weer gezien worden.

We waren thuis, de zon was van de partij, het was warm genoeg, … en het was hoogtijd want het werkte al enorm op mijn zenuwen.

Ja, het was tijd om te terrassen af te spuiten met de hogedrukreiniger. Een werkje dat ik nog steeds graag doe. Ik weet niet hoe dat komt want ik heb al sinds ik kind was een hekel aan alles wat kuisen is. Mijn moeder zat daar voor iets tussen, weet ik. Maar ik dwaal af …

Dus, MIJN jaarlijks werkje en graag !

Op de foto kan je zien dat een witte poes op een vuile vloer niet bevorderlijk is. Ze geniet duidelijk van de ruimte die mijn liefste gemaakt heeft. Hij neemt eerst alles weg zodat ik vrije doorgang heb op het beton. Daarna gaat hij er met de bezem over om het meeste vuil al weg te nemen. En of er veel is afgekomen !

tn_IMG_1001-002

Ik had gedacht dat Pruts bij me zou blijven maar onze spuiter is al oud en maakt zeer veel lawaai. Van zodra ik het aanzette vluchtte ze naar achter en ik zag haar niet meer terug. Toen ik 3/4 gedaan had heb ik haar terug geroepen. Alhoewel ze met haar vriendje aan het spelen was, is ze toch direct gekomen, de lieverd. Ze was niet gelukkig dat ze door het water moest om haar speciaaltjes te krijgen. Ook vreemd want normaal gezien geeft ze daar niet om. Misschien omdat de spuiter daar nog stond ?

tn_IMG_1015-002

Deze keer heb ik toch een bikini aangedaan om te werken. Tijdens de kleding-verhuis had ik het terug gevonden. Ik was vergeten dat ik het had …

tn_IMG_1017-002

Het was weer leuk om streepje na streepje de propere beton te zien verschijnen. Met een sardonisch genoegen heb ik alle spinnewebben naar de vaantjes gespoten. De kleuren komen weer goed tot hun recht en het mag weer gezien worden.

Laat de zomer maar komen ! Enfin, nu eerst regen maar daarna … misschien … hopelijk.

Hoe het komt dat ik met een glimlach ging slapen …

Voor ik naar boven ga steek ik nog altijd eens de buitenverlichting aan.

Ook zo gisteren en wat zag ik ? Het sneeuwde !

Ik riep vlug Neelix om ook te kijken. Ze glipte naar buiten en begon te spelen.

Ik nam mijn toestel en fotografeerde haar :

 

DSC_0012 DSC_0014

 

DSC_0018

DSC_0020

 

DSC_0024 DSC_0036

 

De kwaliteit is niet te best maar jullie begrijpen wat ik bedoel wanneer ik zeg : Help ! Mijn katje is een Stokstaartje ! 😉

Niet veel soeps en een veilige dame.

Het is bijna een maand geleden dat ik hier nog iets zette. Ja, ik leef nog. Zo ook mijn schat en de poezen. So far so good.

– Eerst het goede nieuws :

  • We zijn geregeld naar een optreden of voorstelling geweest. Allen waren ze de moeite om buiten te komen.
  • Iedereen hier is in goede gezondheid. Altijd leuk mee genomen op onze leeftijd.
  • Het huis staat er nog na alle sneeuw en stormen. We hebben geen schade moeten herstellen. Ook altijd goed.
  • We zijn nog niet ontslagen en het ziet er niet naar uit dat het binnenkort zou gebeuren. Ook leuk om met een gerust hart te gaan slapen, wetende dat de rekeningen zullen betaald worden.
  • Ons leventje kabbelt rustig verder, zoals we het graag hebben.

– Nu het mindere nieuws : ik loop nog steeds zo zenuwachtig als een kat op een hete plaat.

  • Ik zit nog steeds niet voltijds aan het onthaal.
  • Blijkbaar ben ik nog niet terug zo ‘groot’ als ik gedacht had. Na een luide woordenwisseling met een collega op het werk (dat gebeurt NOOIT) voelde ik me weer klein en aangevallen. Ik wilde uitleg over de vernieuwingen omdat ik ze blijkbaar nu toch moet afwerken. Het zou me, dossier per dossier, GETOOND worden. Ik ben geen aapje, hé. Ik wilde weten waarom ik ergens iets moet invullen. Als ik elk dossier moet gaan vragen, vlot het niet voor mij maar ook niet voor de collega die ik er voor moet lastig vallen. Ik kon niet begrijpen dat er geen practische handleiding was. Ik had alleen de theorie gezien. Mijn collega vond niet dat ik ‘speciaaltjes’ moest vragen omdat zij het ook allemaal alleen hebben moeten zoeken. Dat de vervangende chef naar de onder-directeur gegaan was om te zeggen dat IK de boel op stelten had gezet, deed me nog meer krimpen. Ik plooide en deed wat ze van me vroegen. Ik kreeg dossiers en ging ze voorleggen aan een collega. Na 2 dagen haalde ze opeens een kaft boven met 145 blz (!) die ik niet kende. Dat bleek de practische handleiding te zijn ! Blijkbaar had niemand die voor me gekopieëerd. Het werd stil in de bureau toen iedereen tot het besef kwam dat ik moest werken zonder alle info. Ik ben dan ook naar de onder-directeur gegaan om het te melden. We hebben afgesproken dat het geen pesterij was maar een vergetelheid … Ik begin zelden een ruzie maar beëindig het meestal wel !
  • Na bijna 1 jaar dat we eindelijk kopers gevonden hebben voor het huis van mama, is het nu nog niet verkocht. Verleden week kon de Rechtbank geen beslissing nemen omdat er geen attest bij zat van een beëdigd schatter ! Die man is vorige week komen kijken. De kopers, die het nu huren, hebben al verbeteringswerken gedaan. Ik heb foto’s mee gegeven met de toestand zoals het was toen moeder overleden was (2 jaar geleden !). Het probleem zit hem erin dat als hij het huis (veel) hoger schat dan wat we overeen gekomen zijn met de kopers, zij het niet zullen kopen. En wat dan ? Het heeft een jaar geduurd eer we die mensen gevonden hebben aan de afgesproken prijs. Wat met de werken die ze al gedaan hebben ? We kunnen maar hopen dat de schatter ook aan het afgesproken bedrag komt, of toch ongeveer, en dat de Rechtbank dan, eindelijk, de verkoop laat doorgaan.
  • Nog steeds hebben we geen bericht gekregen dat de werken aan de woonwijk achter ons huis, en ook de beloofde garage, zullen starten. De tuin ligt er verwaarloosd bij en de schuttingen staan op instorten. Bij elke storm houden we ons hart vast. Stel dat ze los komen en weg vliegen. Stel dat ze ergens schade maken ? Het heeft geen zin om nu nog nieuwe te plaatsen want er komen muren, alleen weten we nu nog niet (tot) waar. Het duurt nu al meer dan 4 jaar !
  • Door dit alles (de laatste 2 puntjes) kan ik ook ons huis niet laten afwerken. Het moet dringend herschilderd worden (overal), de zolder … (breek me de bek daarover niet open), ik wil overal spanplafonds, nieuw laminaat beneden, oude muren moeten bekleed worden zodat ze toonbaar zijn, … Misschien ooit voor ik sterf ?

– En nu leuke dingen : Neelix blijkt al 6 maanden oud te zijn. Ze moet dus 3 maaanden geweest zijn toen ze bij ons kwam en geen 6 weken ! Geen probleem : ze is en blijft klein (zoals we onze poezen graag hebben) en we houden toch van dat lieve schatje. Het werd dus tijd voor haar sterilisatie en dat gebeurde gisteren. Dat een kat taai is, wist ik al, maar dat ze zo vlug recupereren niet. Ze was deze week weeral krols en had eindelijk een lief gevonden waarmee ze de laatste dagen geregeld mee in de tuin zat. Hier volgt een fotoreportage.

Eerst hoe ze naar voetbal op tv kijkt :

 

tn_DSC_0002 tn_DSC_0003

Ik ga altijd om mijn poes terwijl ze nog slaapt. Ik denk dat ze het leuker vinden om thuis wakker te worden. De dierenarts had gezegd dat ze nog 2 uur zou slapen. Niet dus ! Nadat ze amper thuis was wilde ze al rond lopen.

tn_DSC_0006

Ik heb haar terug naar haar dekentje voor de kachel kunnen brengen waar ze nog een dutje gedaan heeft.

tn_DSC_0010

Toen ze na een kwartiertje terug op wandel wilde, heb ik haar laten gaan. Ze moest plassen en wilde dat doen in haar kattebak. Ik heb haar geholpen en recht gehouden. Het operatiedoekje was ook nat dus heb ik dat weg genomen. Zo heeft ze nog een dut van een uur gedaan.

tn_DSC_0026

Rond 1 uur werd ze terug wakker, nu op het afgesproken uur. Nog wankel op haar pootjes probeerde ze zich proper te likken.

tn_DSC_0028

Ze moest en zou op de zetel liggen. Ik haar geholpen om erop te komen. Ik dacht dat ze tussen mijn kuiten zou liggen, zoals ze zo vaak doet wanneer ik met de laptop op mijn schoot zit, maar deze keer wilde ze op mijn schoot liggen. Ik was zo gelukkg en durfde me bijna niet bewegen om haar geen pijn te doen. Zo zijn we meer dan een uur blijven zitten. Toen vond ze het genoeg en wilde er terug af. Kira was zeer braaf en was al eens aan haar komen ruiken maar deed toch onwennig. Nu Pruts meer wakker was, kwam ze nog eens kijken.

tn_DSC_0037

Hoe meer ik naar haar keek, hoe meer ik moest huilen : wat had ik haar aangedaan ? Maar het moest want ik kan geen kittens in huis krijgen, ik zou ze nooit kunnen weg doen …

tn_DSC_0038

Toen ze tekenen toonde van nog meer wakker heb ik haar begeleid naar hun eten. Het was leuk te zien hoe ze samen van hun ‘speciaaltjes’ aten.

tn_DSC_0043

Nadat ze gegeten had moest en zou ze op ‘haar’ plaatsje gaan liggen. Ze had nog pijn en kon er niet alleen op dus heb ik haar geholpen.

tn_DSC_0052

Na een dutje van 45 minuten, wilde ze naar buiten. Ik wilde dat niet en zette de box voor hun katteluikje. Omdat ze heel fanatiek begon te doen en ik bang was dat ze zich pijn zou doen, heb ik de box terug op zijn plaats gezet.

tn_DSC_0056

Net toen viel ze om van de vaak.

tn_DSC_0059

Na 10 minuten ging ze toch naar buiten. Het was duidelijk dat ze iemand zocht. En ja, haar lover zat op haar te wachten. Samen gingen ze de tuin in …

 tn_DSC_0066

2 uur later ging mijn schat een kijken waar ze was en vond ze hoog in een struik.

tn_DSC_0067

Hij was bang om haar pijn te doen dus heeft hij haar maar laten zitten. Ze is pas laat terug binnen gekomen.

tn_DSC_0068

Vandaag loopt ze rond alsof er niets gebeurd is. Al moet ik toegeven dat ze meer slaapt dan anders. Ze heeft me al vergeven en speelt nog zoals vroeger.

Nu mag ze zoveel ze wil optrekken met haar vriendje, het kan geen kwaad meer. 😉

Alleen naar buiten.

Met pijn en angst in mijn hart, maar na een bijna slapeloze nacht, hebben we besloten om Neelix alleen naar buiten te laten.

Ik heb niet altijd zin om met haar naar buiten te gaan aan de leiband :

Blijkbaar is ze niet moe genoeg door alleen maar binnen te ravotten, want ze vond het vannacht leuk om speelgoedmuizen naar boven te brengen om mee te spelen. Dit tot groot jolijt van mijn schat. NOT ! Ik slaap daardoor maar mijn liefste niet …

Deze ochtend waren we alle 2 zo vies als een stront maar kan zijn en wisten we dat het zo niet meer verder kon. Ik moest dus mijn angst aan de kant zetten en haar buiten laten.

Wat volgt zijn enkele foto’s die ik genomen heb :

Voor ik een douche ging nemen, wilde ik eerst nog eens zien of alles ok was met de kleine Pruts. Dit was wat ik zag :

Nu ligt ze te slapen op mijn schoot : uitgeteld na haar grote avontuur.

Neelix, de Onbevreesde.

Ik zou James, de robotstofzuiger, nog eens zijn werk laten doen. Met een kleine, actieve kat in huis is dat al eens meer nodig. Geen probleem, daar heb ik hem voor.

Vorige keer was Neelix er niet echt gerust op. Hij/zij keek van ver, zoals mijn schat het gevonden had : kijkend vanop een afstandje naar 2 andere kittens die aan het spelen waren. Maar ik dwaal af.

Ik liet James eerst de badkamer doen met de deur dicht. Ik merkte direct dat Pruts er niet van weg liep maar aan de deur bleef staan. Toen ik James de salon liet doen ging Neelix er naartoe en deed aanvalletjes. Had hij/zij kunnen spreken dan zei het heel zeker : ‘Hoera ! Een nieuw speeltje !’

Het was zo leuk om te zien dat ik zelfs vergat om foto’s te nemen. Gelukkig heb ik dat dan toch gedaan en zoals je zal zien, vanaf nu is het Neelix, de onbevreesde ! 😀