Neelix, de Onbevreesde.

Ik zou James, de robotstofzuiger, nog eens zijn werk laten doen. Met een kleine, actieve kat in huis is dat al eens meer nodig. Geen probleem, daar heb ik hem voor.

Vorige keer was Neelix er niet echt gerust op. Hij/zij keek van ver, zoals mijn schat het gevonden had : kijkend vanop een afstandje naar 2 andere kittens die aan het spelen waren. Maar ik dwaal af.

Ik liet James eerst de badkamer doen met de deur dicht. Ik merkte direct dat Pruts er niet van weg liep maar aan de deur bleef staan. Toen ik James de salon liet doen ging Neelix er naartoe en deed aanvalletjes. Had hij/zij kunnen spreken dan zei het heel zeker : ‘Hoera ! Een nieuw speeltje !’

Het was zo leuk om te zien dat ik zelfs vergat om foto’s te nemen. Gelukkig heb ik dat dan toch gedaan en zoals je zal zien, vanaf nu is het Neelix, de onbevreesde ! ūüėÄ

 

Zandsculptuur 2012.

We zijn er toch nog geraakt. Gelukkig hebben ze het verlengd tot het eind van de maand. Oef !

Ik had eerst niet veel zin om te gaan omdat ik dacht dat ze het niet beter konden doen dan verleden jaar. Verkeerd gedacht ! Het was alweer prachtig ! Nog beter, fijner, mooier, … dan de vorige edities.

Deze keer stapten we binnen in een ‘Sprookjeswereld’. Alle gekende¬†figuren waren er alsook enkele stripfiguren. Heel mooi. De 2de ‘zaal’ was, volgens mij, veel groter dan vorige edities en dus was er veel meer te zien.¬† Buiten was een troon gemaakt waarop je kon zitten en poseren.

© Stippy

Er was, vooral buiten, hier en daar wat schade maar dat viel eigenlijk nog heel erg mee.

 

De zon scheen, het was warm maar niet heet, niet teveel wind, … kortom : ideaal. Een echte aanrader !

Spelen als een jonge deerne

en de volgende dag je leeftijd voelen.

Gisteren was het opnieuw ‘speelnamiddag’ met de vriendenkring van het werk van mijn schat. Het thema was dit jaar : water. Dat¬†we nat zou worden was een gegeven. Gelukkig was het prachtig weer : lekker zonnetje en niet te warm.

Om 13u30 was het verzamelen geblazen aan de Zeescouts te Brugge. Daar kregen we te horen dat er 5 proeven waren : basketbal met een sponzenbal, een kelnerrace, knopen leggen, touwtrekken met bootjes en een echte bootrace. Ik zag het zitten.

In de eerste proef, basketbal, was het de bedoeling om de met water gevulde bal naar de overkant van het grasveld te krijgen en het water uit te persen in een emmer. De ploeg die het meeste water verzamelde was de winnaar. De tegenpartij moest de bal proberen af te nemen en uitpersen zodat het spelende team moest herbeginnen. De basketbalregels moesten toegepast worden.

© Stippy

Wij moesten als eerste spelen en de verdedigende partij was iets te ontstuimig : mijn schat zijn bril van zijn neus en hij bloedde, de mijne is ook enkele keren van mijn snoet gestoten en was ietske uit model. Gelukkig zonder erg.

Later moesten we verdedigen maar toen mijn schat uitviel met pijn aan zijn knie, konden we niet veel meer doen want zij waren echt groot en zwaar. Ook hebben ze een volle bal op mijn hoofd uitgeduwd. Ik was doorweekt !¬† ūüėÄ Het heeft me niet lang¬†tegen gehouden al kon ik hen niet echt iets in de weg leggen.

Bij het 2de spel, de kelnerrace, moesten we plateau’s met bekertjes water doorgeven terwijl de tegenpartij ons probeerde het hinderen door tennisballen te gooien. Wat hebben we gelachen ! Ik vrees dat ik vaker de ‘man’ heb geraakt¬†dan de bekers. ūüėČ

© Stippy

De 3de proef bestond eruit dat we voorgetoonde knopen moesten na maken. We hebben hulp gekregen van iemand die er veel van kon en zo hadden we ze, als enige, allemaal juist. ūüôā

© Stippy

De volgende proeven waren op het water. Eerst het touwtrekken : elke ploeg moest¬†in een zodiac dat verbonden was met een touw. Om het eerst de andere over de lijn trekken. Omdat we dachten dat er stroming stond, moesten we dan van bootje wisselen en nog eens proberen. We hebben 2 keer verloren maar wel goed gelachen. We zagen hoe de andere teams ook sukkelden tot grote hilariteit van alle toeschouwers. ūüėÄ

© Stippy

De laatste test was een zodiac-race : om het eerst rond 2 boeien peddelen en je vlag planten in een emmer gevuld met zand dat op een aanleg steiger stond. Opnieuw hilariteit alom bij zowel de deelnemers als de kijkers. Er is niemand in het water gevallen toch is iedereen wel ergens nat geweest.

© Stippy

Wij spelen nooit om te winnen maar verliezen ook niet graag. We hadden geluk : we waren voorlaatste. ūüôā

We hebben ons fantastisch geamuseerd en gespeeld als kinderen. Vandaag voel ik mijn leeftijd maar niets dat een Apranax niet kan verhelpen. ūüėČ

Waregemkoerse 2012 : het was er warm !

Ja, we waren er weer bij en we gaan erop vooruit. Verleden jaar hadden we ‘fotograaf’-passen, dit jaar waren we ‘pers’. Ook hadden we een VIP Parking kaart. Waar zal dat eindigen ? ūüėČ

Dat het in de voormiddag nog eventjes geregend had, kon ons niet deren want ze hadden mooi weer voorspeld en dat hebben we ook gehad. Het was al volop zon toen we vertrokken.

Mijn schat wist waar die VIP Parking was en zo heb ik Bob ingesteld. Niet goed, zo bleek. We reden al op de E40 toen ik bedacht ergens E17 te hebben zien staan. Natuurlijk, op de achterkant van de Parkingkaart ! Goe bezig !

Maar we waren nu al zo ver. Bob zou ons er wel naartoe loodsen. Ondanks dat mijn schat geregeld zei : je rijdt verkeerd en 1 keer had hij ook gelijk, Bob toch !, zijn we er vlot geraakt. Om daar te horen dat we verkeerd waren. We moesten terug rijden naar de E17, richting Gent volgen, de eerste afrit er terug af en de ROZE (niet RODE) bewijzering volgen. De juiste parking werd zo gevonden, een luxe autocar stond al te wachten en zette ons af dicht bij de ingang. Slechts anderhalf uur (!) later dan gedacht, maar we waren waar we wilden zijn. Oef !

Geen tijd om te eten, vlug jetons gekocht en iets te drinken gehaald, want het was zeer dorstig weer de eerste draf-ren zou beginnen. We hadden vlug¬†het plaatsje van verleden jaar gevonden en konden beginnen foto’s nemen.

Opnieuw was ik onder de indruk van de snelheid die deze dieren halen. Ook hoe dicht ze bij elkaar rijden. Geen wonder dat er geregeld een wiel afdraait, zoals gebleken was tijdens een van de volgende races. Neen, daar hebben we geen foto’s van jammer genoeg. We stonden op de verkeerde een andere plaats.

Voor de volgende race begon hadden we eventjes tijd dus zijn we om frieten-met-tartaar gegaan. Kwam het omdat ik er al 2 dagen zin in had, of omdat we ons moesten haasten, of omdat het zo warm was, ik weet het niet, maar echt smaken hebben ze niet gedaan. Pech ! Enfin, we hadden iets binnen.

Vlug terug om foto’s te nemen van de volgende race, een steeple chase. Ze moesten over verschillende¬†hagen en de Ierse berm. Net zoals verleden jaar is er een ruiter gevallen, geen paard dit keer, gelukkig.

 

Het ruiterloze paard is blijven rondjes lopen. Blijkbaar was het gelukkig dat het eens zonder last of beperking de benen kon strekken. Ik vond het schitterend om te zien.

Na die race hebben we de vrienden gevonden en daar eventjes bij hen staan verpozen. Zij dronken champagne, ik =rodenbach. Of wat had je gedacht ? ūüėČ Mijn schat is de winnaar gaan trekken. Ik ben in de schaduw gebleven waar ik deze ‘mannen’ bezig zag :

Heb ik al gezegd dat het warm was ? Heel warm ? Zo warm dat het heet te noemen¬†was ? En dat ik de verkeerde kleren aan had ? Ik dacht tegen de avond frisjes te krijgen dus had ik een dikkere linnen top aangetrokken ipv de lichtere. Heb ik al gezegd dat die top zwart was ? En dat we bijna de hele dag in de volle zon hebben gestaan ? Dat we ook een cowboyhoed op hadden ? Pff ! Ik heb gezweet als een paard ! Ja, even erg gezweet als de paarden die meededen aan de races ! Zwijg me van een sauna : ik heb daar een gehad. Mijn pori√ęn stonden open en waren gezuiverd. Mijn pas gewassen haar was direct weer zo vettig dat je er frieten kon in bakken ! Pff ! Stomme ikke !

De volgende draf-ren op een andere plek getrokken maar nog steeds in de zon.  Ik dacht dat ik zou weg smelten.  Opeens merkte ik iets vreemds op in de lucht. Het leek op een grote wesp of een alien, maar het was in feite een vliegende camera.

Ondertussen hier en daar de ‘hoeden’ getrokken. Er waren er opnieuw veel en sommige zeer creatief. Speciaal voor Zapnimf :

De Miss-en waren opnieuw van de partij en poseerden zeer gewillig. Het was wel leuk om hen door het gras te zien sukkelen (wandelen kon je het soms¬†echt niet noemen) op hun hoge hakken. Ik ? Leedvermaak omdat ik het zo warm had ? Maar neen, gij ! ūüėČ

De paarden die de koetsen met de winnaars en notabelen trokken waren prachtig !

Voor de Grote Steeple Chase begon toch eventjes in de schaduw op het gras gezeten. We dachten daar opnieuw te mogen blijven om foto’s te nemen, maar niet dit jaar. Maar we hadden een Perspas ! Dus mochten we tussen de ‘echte’ gaan staan ! Terwijl we stonden te wachten in volle zon stond ik wat te praten tegen de een en de ander en wat blijkt : de meeste zijn maar gewone amateurs freelance zoals wij zelf !

Aangezien er geen ruiter in de Gaverbeek gevallen is, zijn de foto’s maar heel gewoontjes. ūüėČ

Dat de winnaar in de Gaverbeek gesprongen is voor de foto’s en omdat het traditie is, vind ik bewonderenswaardig omdat ik vernomen had dat hij de volgende race ook moest rijden.

  

Na terug een bezoekje aan de vrienden te hebben gebracht, zag ik het niet zitten om heel de toer te voet te doen naar het middenplein. Daar zouden er ook vrienden zijn. Opnieuw hebben we gebruik gemaakt van de Perskaart en een lift gevraagd aan een shuttle-auto. In enkele tellen waren we er al. Te voet zouden we er zeker bijna een half uur over gedaan hebben. Ja, slim zijn is winter en zomer goed, zei mijn vader zaliger. Zonder problemen de tent ‘Naessens’ binnen gegaan waar het weer vol liep van het ‘schoon volk’ : bekende mensen, minder bekende mensen, mensen die denken dat ze bekend zijn, mensen die willen dat ze bekend zijn/worden, en dan enkele zoals wij.

Net zoals verleden jaar vloeide de (dure) drank rijkelijk, waren de broodjes lekker en de optredens goed.

 

De tafel van ‘Tour du V√©lo 2010’ werd geveild voor het goed doel en is van eigenaar veranderd voor 10100 euro ! Ja, er is geld, veel geld maar het ligt in hoopjes …

Frank Debleekere mocht ook een prijs in ontvangst nemen.

Rond 20 uur vond ik het welletjes en wilde naar huis. Ik voelde me vies, vuil, moe, oud, dik, lelijk (Neen, ik moet hier geen commentaar over krijgen. Geen !, zeg ik je !) en begon hier en daar weer pijn te krijgen. Het was genoeg geweest. Een prachtige dag dat nu moest ophouden. Mijn schat protesteerde niet en dus gingen we op pad. De autocar stond waar we afgestapt waren en zo waren we vlug terug aan de auto.

Bob op ‘naar huis’ ingesteld en wij weg. Opeens was de weg naar de E17 afgesloten en moesten we omrijden. Ik zag niet direct naar waar ik moest rijden en Bob bracht me telkens terug naar hetzelfde afgesloten punt dus heb ik een heel eind door gereden. Het was waarschijnlijk in de verkeerde richting (you think ?) want opeens waren we aan¬†de verkeerswissel in Zwijnaarde en zijn zo naar Brugge gereden ! Gelukkig is mijn liefste kort nadien ingedommeld¬†zodat hij stopte met zagen dat we verkeerd zaten. Tja,¬†de korste weg tussen Waregem en Brugge is waarschijnlijk niet via Gent, h√©. ūüėČ Enfin, moe maar gelukkig zijn we zonder kleerscheuren thuis geraakt … om 22 uur …

We hebben samen zo’n 1000 foto’s genomen waarvan de helft is overgebleven na een eerste schifting.

Conclusie : volgend jaar opnieuw graag. Maar dan met de juiste kleren aan, Bob beter instellen en beter op de juiste baan letten. Dankt U.

Dit moest nog even.

Ik had het beloofd en ik ben een vrouw van mijn woord. Hier volgt het verslagje van de optredens die we enkele weken geleden mochten meemaken.

Op 9 augustus traden onze vrienden van Weiland op. 3 van de 5 bandleden waren verleden jaar op ons feestje komen spelen, wat ze schitterend gedaan hebben, en dus wilden we ze nog eens aan het werk zien. Dat ze dat opnieuw fantastisch gedaan hebben, kan je al raden, zeker ? We hebben staan rocken als tieners !

© Micheleeuw

De volgende groep werd enkel aangekondig als Carlo & Friends. Carlo kennen we goed genoeg om te weten dat hij een zeer goede bassist is. We waren zeer benieuwd naar ‘de friends’. Die waren niemand minder dan Filip Bollaert, Ricky Gordon en¬†Boogie Boy ! Met een lieve Engelstalige giratist en een drummer die voor de eerste keer meespeelde, wat hij schitterend gedaan heeft, hebben we kunnen genieten van prachtige muziek.

© Micheleeuw

Ik kan me niet herinneren Filip Bollaert al eerder gezien te hebben, maar aangezien hij de zanger was van JazzyLipsy, dus moet ik hem zeker nog gezien hebben.  Hij is zeer grappig en het duurde dan ook niet lang voor hij het talrijke publiek mee kreeg. Dat hij kan zingen en spelen als de beste, kan ik getuigen ! Amai !

© Micheleeuw

Over Ricky Gordon zal ik nog wel eens vertellen (of heb ik dat al gedaan ?), in elk geval : ik dacht dat ik niet meer zou bijkomen van het lachen toen ik zijn naam hoorde ! Dat lachen verging me vlug toen ik merkte dat hij het nog steeds kan ! Ik had gedacht daar een ouwe ‘has been’ te zien, maar hij mag met recht en reden nog steeds tussen het ‘jonge’ geweld staan. Goed voor hem !

© Micheleeuw

Toen Boogie Boy werd aangekondigd, geloofden we het eerst niet. We hadden hem wel zien aankomen maar geloofden nooit dat hij kwam optreden. En wat voor een optreden ! De jongere gasten hadden bijna miserie om hem bij te houden ! Die man is 1 brok energie, sleurt iedereen mee in zijn enthousiasme, denkt dat hij nog maar 20 jaar-en-dagen is en gedraagt zich er ook naar.

© Micheleeuw

Ik had nooit gedacht dat hij echt zou stage diven, maar ja hoor : hij heeft het gedaan ! Fantastisch !

© Micheleeuw

 

De volgende avond kwam Hideway spelen. We zien hen elk jaar wel enkele keren, deels omdat ze zo goed zijn en ook omdat er een collega van mij meespeelt. We zijn nog nooit ontgoocheld geweest van hun optreden. Ze spelen al zoveel jaar samen en telkens maken ze er een feest van. Geen routine te bespeuren, integendeel, steeds geven ze er een nieuwe draai aan. Dat die mannen zich amuseren stroomt uit hun optredens. Ook dit jaar waren er nog andere collega’s afgekomen en samen hebben we genoten van alweer¬†een schitterend optreden.

 

Zap, Moose en De Draak … een verslag van de blogmeeting.

Zoals geweten zijn wij, zijnde mijn schat, Stef en ik, gisteren naar de Blogmeeting bij Zapnimf en Appelmoose geweest.

Stef was tijdig bij ons, Mia werd geladen, Bob aangezet en we konden vertrekken. De rit naar het café/pension De Draak in Zap- & MooseStad verliep zonder problemen. We waren zelfs anderhalf uur te vroeg op de afspraak ! Goed van Bob en Mia !

 

We hebben er ene of twee gedronken.¬†Daarna hebben we¬†iets gezocht om te eten want het was middag en we kregen honger. Er was een winkelcentrum in de buurt en daar zou wel iets krijgen zijn, dachten we.¬†Ik kreeg opeens een Veritas winkel in het oog en had daar nog iets nodig. Ja, er is ook een winkel in Brugge maar ik geraak daar niet omdat het niet meer te doen is om met de auto in ’t Stad te rijden en ik te lui ben om mijn (electrische) fiets te nemen. Dus wat doet een mens, wanneer men ten noorden van Antwerpen is ? Juist : een Veritaswinkel binnen stappen. Enfin, ik heb gevonden wat ik zocht.

We moesten nogal lang wachten op het eten in het winkelcentrum maar het was lekker. We dachten dat we te laat zouden zijn op de afspraak met de eigenaar van het pension maar dat was niet zo. Dus hebben we nog ene gedronken en gewacht tot hij er was. Geen probleem : die mens had het waarschijnlijk druk en wij hadden tijd.

Ik was zeer benieuwd naar onze slaapplaats en wist echt niet wat te verwachten. Mijn geduld werd niet lang meer op de proef gesteld en we kregen de kamers te zien. Die vielen zeer goed mee ! Het was er zeer proper en de kamers zeer ruim. De bedden goed en de matrassen zeer stevig. In onze kamer stonden 2 éénpersoonsbedden en ik was verwonderd dat mijn schat ze niet direct tegen elkaar heeft gezet. Dat de badkamer en (aparte) wc op de gang was, stoorde ons niet. Het was toch maar voor 1 nacht. We kregen de sleutels, bestelden gelijk het ontbijt voor de volgende dag en konden verder rijden.

 

 

Huize Zap en Moose was maar enkele kilometers verder dus waren we daar vlug. Opnieuw heeft Bob ons feilloos voor de deur gebracht.

De zon scheen, alles was in gereedheid gebracht en we waren heelhuids daar geraakt. We werden liefdevol ontvangen door Zap en Moose en voelden ons welkom. We waren niet de eersten maar zeker ook niet de laatsten. Er waren medebloggers die ik kende en ook enkele die ik niet volg. Toch werd er geen onderscheid gemaakt en de gezapige conversatie kon beginnen. Er kwam nog volk toe en het werd toen al duidelijk : dit wordt gezellig !

Toen de meeste mee gingen op een wandeling van een uurtje, bleven mijn schat en ik achter met nog een blogster en haar 2 kleine kindjes. Er werd ons verzekerd om ondertussen te doen zoals we thuis waren ! Mijn liefste en ik hebben ons kunsten (hum-hum) getoond aan de ping-pongfafel. Het was voor ons beide vele jaren geleden dat we nog tafeltennis hadden gespeeld dus hebben we goed gelachen. Na een half uurtje vonden we het genoeg inspanning voor de dag. Kwestie dat we niet te moe zouden geworden zijn.

Net toen het ons¬†te warm begon te worden, ja geen fysieke inspanning meer gewoon, en we ons in de schaduw wilden verpozen, begon het lichtjes te regenen. We keken¬†eens naar elkaar want wisten niet of het zou vermeerderen of stoppen. Na enkele minuten wisten we het wel en begonnen vlug alles¬†te verhuizen naar¬†de carport. Aangezien de vele stoelen, een tafel, de dranktrolley, … ¬†toch enkele tientallen meters moesten verplaatst worden, waren we toch redelijk nat tegen dat alles in het droge stond. Ik ging om een handdoekje om ons een beetje af te drogen en bedacht tegelijk dat ik er beter enkele zou meenemen voor de wandelaars. Toen het blaasjes begon te regenen was ik in mijn nopjes met mijn besluit want ze zouden zeker zeiknat terug komen en blij zijn dat ze zich direct konden afdrogen. Na een klein uurtje kwamen ze terug en raad eens ? Ze waren droger dan wij ! Ja, zij hadden onder de bomen gelopen en bijna niets gemerkt van de blaasjesregenbuien. Goed voor hen.

Iedereen zocht een plaatsje, de drank werd boven gehaald – niet voor iedereen alcoholisch, de conversaties kwamen op gang en het ene lachsalvo na het andere volgde. Al vlug werd besloten het door iedereen vele meegebrachte eten uit te stallen en te eten. Er was een grote verscheidenheid aan voedsel, het ene nog lekkerder dan het andere. Toen dat verre van op was, werd alles weg geruimd en kwam er een ‘dessert’tafel. Ja, geen di√ęet vandaag ! Ja, er was ook fruit …¬†Het was ondertussen opgehouden met regenen.

Je had de ‘jongens’ hun gezicht moeten zien toen Zap vroeg of ze wilden proberen de takken en tuinafval in hun vuurput aan te steken ! Mannen die mogen een vuurtje stoken ! Ja, het blijven jongetjes, h√©. Onder andere mijn schat vloog op het aanbod en eerst wilde het niet lukken omdat alles doorweekt was van de regen. Met een ZIPblokje en droog afval uit de groencontainer lukte het dan toch.

Enkele van ons waren al gaan kijken hoe het vorderde en zochten een zitplaatsje dicht bij, eens het vuur goed brandde. We vonden het schitterend dat er zo’n groot vuur kon gemaakt worden in de tuin, zonder dat de brandweer erbij werd gehaald. Toen het weer begon te spetteren (= lichtjes regenen) werden de grote paraplu’s erbij gehaald zodat we konden blijven zitten keuvelen.¬†Het was zo¬†gezellig daar bij het vuur en dicht bijeen.

Doch, toen de paraplu’s begonnen door te geven, moesten ook wij terug keren naar de carport. Ondertussen waren de vele kinderen al naar bed. De kring werd groter gemaakt totdat iedereen een plaatsje had.¬†¬†Eens iedereen gezeten, werden¬†de verhalen en vertelsels verder gezet maar nu voor iedereen hoorbaar. De kleine groepjes waren √©√©n grote groep geworden en dat was goed. Niemand werd uitgesloten en iedereen voelde zich prima. Enfin, zo heb ik het toch ervaren.

We zijn niet als eerste weg gegaan maar toen het rond middernacht draaide besefte ik opeens dat Stef niet gewoon is om zo lang op te blijven. Ook was het goed geweest en ik had nog een (klein) ritje te doen tot aan het pension. Er werd gezwaaid, met zoentjes gesmeten en nadat 2 auto’s waren verplaatst,¬† konden we¬†vertrekken.

Bob vond zonder problemen de weg en na enkele minuten was Mia geparkeerd waar hij veilig stond. Stef is onmiddellijk gaan slapen, wij hebben nog een slaapmutsje gedronken en zijn toen ook naar onze kamer gegaan. Wij zijn gewoon om muziek en gebabbel te horen in onze slaapkamer dus voelden we ons direct thuis. Wel was het er zeer warm en het koelde pas af nadat ik het raam een beetje had open gezet. Ook de (zomer)donsdekens waren er teveel aan, maar beter zo dan kou lijden. Ik kan niet zeggen dat ik goed geslapen heb, al zegt mijn schat dat ik veel heb liggen ronken, wat niet mogelijk is want ik snurk niet ! Niet, zeg ik je ! maar in een vreemd bed slaapt een mens zelden goed, hé. Het had zeker niets te maken met het feit wat we niet samen in 1 bed lagen. Hij mocht ze niet meer samen schuiven van mij wegens teveel lawaai maken en Stef die waarschijnlijk al sliep. Neen zeker niet.

Een sms van Stef maakte ons verdwaasd wakker. Ja, we zouden om 8 uur het ontbijt nuttigen. Dat was zo afgesproken. Toen we, na ons verfrist te hebben, beneden kwamen stond de ontbijttafel al klaar. De koffies, de broodjes en koffiekoeken, de hesp en kaas, de confituurtjes en chocopastatjes waren zeer lekker. Met een laatste slok koffie en een sigaret in de frisse ochtendlucht, deed ons volledig wakker worden.

Tijd om af te rekenen. Ik was niet zeker hoeveel het zou zijn omdat hij aan de telefoon iets anders had gezegd dan er op de site staat. Het was nog minder dan verwacht : 40 euro voor onze kamer, 20 voor die van Stef en 5 euro voor het ontbijt ! Samen 65 euro ! Ik heb 70 gegeven want ik durfde niet voor minder ! Zeker een aanrader ! Dus wie in de buurt is en in een goed bed wil slapen voor weinig geld : ga naar De Draak ! Ze zijn bezig de bovenste verdieping ook in kamers voor verhuur te maken, dus plaats genoeg !

De rit naar huis verliep vlot, ondanks de vele en soms zware regenbuien. Na iets meer dan een uur waren we thuis. Opnieuw hebben Mia en Bob het uitstekend gedaan.

De poezen waren blij ons te zien en wij zeker ook hen. Toen waren ze een beetje boos omdat we niet naar huis gekomen waren. Poezen … Maar¬†ze waren gezond en wel. Het huisje was ook nog zoals we het achter gelaten hadden, dwz niet afgebrand, geen nieuwe (muizen)lijkjes maar ook niet pas gekuist of super opgeruimd. Kabouters …

Ik wil¬†eerst en vooral zeker Zap en Moose bedanken voor hun vriendelijke gastvrijheid. Jullie zijn schatten van mensen ! Het was zeer gezellig. Voor mij was het leuk om eens te zien hoe hun huis en tuin in het echt was. Ik kende het alleen van beschrijvingen en foto’s. Ik moet zeggen : ze hebben geen letter overdreven !

Het was een leuk terugzien met enkele bekenden : Sterre en Margogogo, altijd leuk om met jullie te zitten keuvelen en lachen.

Het was leuk om enkele blogsters, die ik volg, irl te leren kennen : Joke, je bent jonger dan ik dacht. Eilish, je bent frêler dan ik dacht. Jullie zijn dus sterker dan ik al vermoedde. Very nice to meet you.

Ook de bloggers die ik niet volg : Juffrouw Sanseveria, Pharailde, Sven, Gudrun, Ik zal zeker eens komen piepen op jullie blog, nu ik weet hoe jullie er uit zien en heb kunnen meegenieten van jullie vertelsels.

Ook March : aangename kennismaking. Begin maar weer te bloggen want jij hebt ook nog wel enkele verhalen te vertellen, lijkt me.

Natuurlijk is er Stef die ik altijd graag in mijn gezelschap heb. Jij hebt je weer stilzwijgend en volledig geschikt naar mijn/onze wensen. Sorry dat we je zo laat hebben laten opblijven.

Ook aan de Weergoden een dikke Merci  ! Vergeleken met andere plaatsen, niet gek zo ver uit de buurt, hebben ze ons lekker gespaard en mogen we echt niet klagen.

Aan de vele muggen : jullie hebben genoeg van ons bloed opgezogen om een echte bloedbank te kunnen beginnen. Hopenlijk vallen jullie allemaal vlug steendood !

Last but not least : mijn schat. Ik had gevreesd dat je, na je te hebben moeten overtuigen om mee te gaan, je zou vervelen of ambetant zou voelen. Gelukkig was niets minder waar : je hebt je erin gesmeten, je gemixt in de (grote) groep, je eigen gesprekspartners gevonden, je goed geamuseerd en een uitstekende co-piloot geweest. Bedankt, liefste.

Conclusie : Al die er niet was, heeft ongelijk ! Die er wel was : bedankt voor een zeer gezellig dag. Mijn vriendenkring is alweer iets groter. Wat er allemaal werd gezegd en besproken blijft onder de aanwezigen. Van mij zal je niets vernemen.

Nog dit : Wanneer en bij wie is de volgende blogmeeting ? En mogen wij ook komen ?

All good things come to those who wait.

Anders gezegd : geduld is een schone zaak ! Jammer dat ik er zo weinig van gekregen heb, maar dat is een andere kwestie en ik dwaal af.

Hier zei ik nog dat ik er niet in geslaagd was. Nu kan ik melden dat het me toch gelukt is. Hoera !

Het meesje :

Een merel wilde ook eens proberen :

 

Leuk wat ik allemaal kan zien wanneer ik aan de pc zit. Toch ?

Wat is dat ?

Ik zat deze week rustig in de zetel toen ik buiten opeens iets opmerkte. Het was een vogeltje dat insecten verzamelde tussen de bloemen.  Ik vermoed dat het een meesje was want het had een lijn over zijn ogen. Ik ben vlug om mijn fototoestel gelopen maar, je raad het al, ik was te laat. In de hoop dat het terug zou komen en ik het alsnog op de gevoelige plaat zou kunnen vastleggen, ttz digitaal, hield ik mijn toestel dichtbij. Natuurlijk is het niet meer terug gekomen. Volgende keer meer geluk ?

Op een avond, we waren naar tv aan het kijken, zag ik opeens iets buiten. Het was niet een van onze poezen en grote dan een muis. Ik vermoedde een andere kat of een rat ! Die zou ik wel eens manieren leren ! Toen ik het licht buiten aanstak zag ik dat het een egeltje was. Gelukkig riep mijn schat : ‘Neem een foto !’ want ik had er niet aan gedacht. Toen we buiten kwamen liep het vlug weg en dit was het enige dat ik kon fotograferen voor het onder de struiken wegkroop.¬†We hebben het verder zijn weg laten zoeken en hebben het niet meer terug gezien

 

Deze ochtend gaf ik de poezen vers eten en wat zie ik : ze eten side by side ! Zonder blazen of ruzie. De kleine aan het blikvoer, de grote aan de korreltjes. Dat gebeurt zo zelden dat ik er een foto moest van hebben ! Ik heb het opgezocht : de vorige foto dat ze samen eten is van 7 maanden geleden !

 

En speciaal voor Zapje : hier een foto van James ! ūüėČ

Reo Rock #2.

Hier dan de rest van onze avonturen op Reo Rock.

We hadden juist tijd genoeg om een zakje frietjes met tartare te veroberen, voor The Bollock Brothers aan hun optreden begonnen. Dat ze Schotten zijn, zagen we direct. Dat ze het nog steeds kunnen, kan ik je verzekeren ! Een set om U tegen te zeggen !

© Micheleeuw

© Micheleeuw

Toen we onze foto’s genomen hadden, hebben we ons tussen het talrijke publiek geplaats om verder te genieten van hun schitterend optreden. Er waren vele ruige mannen maar iedereen was gekomen voor het optreden en gedroeg zich voorbeeldig. De drummer mocht/moest, na het zingen van een song, het applaus in ontvangst nemen.

© Micheleeuw

Het meisje dat de verkoop van cd’s en t-shirts deed, bleek ook enkele liedjes mee te zingen.

© Micheleeuw

Na hun optreden zijn we back stage gegaan om hun te feliciteren met hun optreden. Wat zijn dat sympatieke gasten, zeg !¬† Mijn schat heeft zijn kaartje afgegeven zodat ze kunnen mailen om foto’s te krijgen.

We zagen dat de deur van de loge van The Scabs open stond en we zijn ook eens bij hen binnen gegaan. Guy Swinnen, Willy Willy en Frankie Saenen zijn ook zo’n lieverds. Ze herkenden ons half en toen we uitlegden waar we elkaar laatst nog gezien hadden, viel hun euro helemaal. We hebben eventjes gepraat en beloofd dat we foto’s zouden bezorgen.

Hun optreden was schitterend ! Die mannen weten ook niet van ophouden. Dat ze zich amuseerden, was duidelijk. Die vibe werd overgenomen door het publiek en binnen de korste keren was iedereen in de volle hall aan de dansen en meezingen. Ik kreeg er zo waar kippenvel van ! Je moet het maar kunnen.

© Micheleeuw

© Micheleeuw

We zijn gebleven tot de laatste noot want we wilden er niets van missen. Hopelijk is het mooi weer tijdens Klinkers zodat we ze nog eens kunnen fotograferen/bewonderen/horen/bezig zien/genieten.

Moe maar gelukkig zijn we naar huis gereden. Zo rond 2 uur zaten we in ons bed. Voor mijn schat veel later dan gewoonlijk. Toch¬†was de volgende dag (zondag) geen echte rustdag want er moesten nog foto’s geselecteerd worden.

Van de ongeveer 800 foto’s die we elk getrokken hebben, blijven er¬†van mij nog zo’n 300 over. ¬†De mensen van de verlichting hebben zich geamuseerd, wat het voor ons, fotografen, niet altijd gemakkelijk maakte. We hebben vele foto’s¬†van¬†vampieren (lijkbleke mensen wegens teveel blauw licht) of het zijn platte tomaten (teveel rood waardoor er geen schaduwen meer zijn).¬†Aan die¬†is nog (veel)¬†werk …

De foto’s die hier staan zijn onbewerkt en kunnen misschien nog verbeterd worden, maar dat is voor een volgende keer.