Sorry.

Het kan raar lopen of hoe een leuke, vriendschappelijke relatie door een stomme post bijna naar de kl*ten gaat. Ik ben op mijn nest gepakt geweest.

In mijn post ‘Zeg toch neen, Guido’ klaag ik over het feit dat ik geen ‘Neen’ heb gezegd toen Anne-Sophie, van de Cohiba, me vroeg om te strijken en te filmen. Laat me zeer duidelijk zijn : ik doe dat niet tegen mijn gedacht !

Feit is : ik strijk niets voor mezelf. Dat is juist.

Gisterennamiddag stond Anne-Sophie opeens aan de deur en verklaarde dat ze iemand anders gevonden had om te strijken en dat ze wel een andere oplossing zou vinden voor dat filmen. Ik begreep er niets van tot ze vertelde wat ze gelezen had. Als je Milk Inc en Cohiba samen in Google intikt, komt ergens op de 4de plaatst deze blog. Het was dus geen aangename lectuur voor Anne-Sophie, en haar voltallig personeel, om mijn post te lezen.

Ik heb haar moeten overtuigen dat het niet tegen mijn gedacht is en dat post niet zo bedoeld was. Ik schrijf er maar op los en denk niet na over de gevolgen. En inderdaad, bij het nog eens lezen, komt het wel hard over. Nogmaals : het was niet zo bedoeld. Ik had evengoed kunnen schrijven over welk goed mens ik wel ben om dat te willen doen. Ik had het beter zo gedaan …

Dat ik het met plezier doe voor haar, is zeker. Want er is bitter weinig dat ik nog doe tegen mijn gedacht. Na 47 jaar in dit leven heb ik bijna alles zo geregeld dat het zo ongeveer loopt zoals ik zelf wil.

Het strijken zal ik dus met veel plezier doen. Voor het filmen hebben we ook een oplossing gevonden : het toestel blijft op een vaste plaats staan. Iedereen gelukkig.

We zijn gisteren, na het keigoede optreden van D:ZINE, nog eens langs geweest want ik wilde weer de smaak van het gewoon bier wegspoelen. Het deed raar, want ik voelde dat nog niet iedereen overtuigd was van mijn uitleg. Anne-Sophie heeft me bijna overstelpt met Rodenbach-in-het-flesje.  Dat is/was niet de bedoeling : ik krijg genoeg gratis drank dat ik er geen extra meer moet. Ik voelde me schuldig en daarom deze post.

Ik wil me verontschuldigen aan Ann-Sophie & alle medewerkers en ook aan mijn lezers : het was niet zo bedoeld ! Terug vriendjes ?

Advertenties

Inforum.

Gisteren namiddag 2 uur verklo verspeeld door naar het verplichte Inforum te gaan.

Het ging over de waarden van het ‘bedrijf’. Uit een tevredenheidsenquete is naar voor gekomen dat velen onder ons niet weten wat die waarden zijn of zich er niet kunnen terug vinden of er niet mee akkoord gaan. Dat konden ze blijkbaar niet hebben, dus moesten we ingelicht worden.

Alle niveau’s A, teamchef’s, teamleiders en andere ‘bazen’ hebben er een hele dag moeten voor uittrekken. Zij moesten naar ons Hoofdbestuur waar ze vele toespraken moesten aanhoren over wat onze waarden zijn. In andere speeches hebben ze vernomen hoe ze het ‘ware woord’ moesten overbrengen aan de (lagere) medewerkers. Wij waren er, gelukkig, al na 2 uur vanaf.

‘Wij staan voor …’ Daarmee bedoelen ze :  openheid, billijkheid, transparantie, collegialiteit, verdraagzaamheid, … Allemaal een hele hoop zever ! Dat is allemaal goed voor zij die beslissen wat en hoe wij het moeten doen, in hoeveel tijd en hoe moeilijk ze het maken voor ons. Zij beslissen, wij knikken. Wij, in toelaatbaarheid, hebben geen ruimte voor interpretatie : de wetteksten worden voor ons geïnterpreteerd. De visie van de RVA wordt ons meegedeeld. Er is geen ruimte tussen. Je hebt een genoeg aantal dagen gewerkt of niet. De code wordt bepaald aan de hand van opgelegde barema’s. We helpen de collega’s waar nodig met raad en daad. Als we ziek zijn, zijn we ziek : we krijgen elke keer de controledokter aan huis. We krijgen elk jaar een aantal dagen verlof die we moeten opnemen. We zijn niet boos als een collega niet aanwezig is : het is zijn/haar recht. Onze beurt komt ook. We zijn vriendelijk tegen elkaar, de uitbetalingsinstellingen, de werklozen, de werkgevers, de sociale partners, … Natuurlijk. Wij willen ook vriendelijk behandeld worden.

Ik weet niet waar ze daar aan de top mee bezig zijn of hoe ze over ons denken. Ik weet wel dat ze al lang niet meer weten hoe het er op de werkvloer aan toe gaat. Ik wil ‘Back to the floor’ ! Laat ze maar eens enkele dagen bij me zitten en observeren. Dan mogen ze het ook zelf eens doen. Pas dan zullen ze van mij recht hebben om te spreken.

En laat me in het vervolg gewoon verder werken want ik heb nog veel te doen. Ze zeggen dat de indieningen in onze dienst gedaald zijn. Waarschijnlijk wel. Maar ze beseffen niet, of willen het niet beseffen, dat alles veel en veel ingewikkelder is geworden. Parate kennis is er bijna niet meer ! Alles moet opgezocht worden door de grote verscheidenheid aan indieningen. En neen, de Tijdelijke Werkloosheid is niet afgeschaft ! Er is slechts een vereenvoudiging gebeurt en we weten allemaal wat dat betekent …

De volgende keer ga ik niet meer. Het is toch pure tijdverspilling, zolang er geen echte inspraak is.

Moedertaal.

Volgens Menck is het vandaag ‘De Internationale Dag van de Moedertaal’.

Aangezien mijn moeder haar geboortedorp Houthulst heeft verlaten toen ze nog geen 18 jaar was om in Brugge haar geluk te zoeken en mijn vader een geboren & getogen Bruggeling was, beschouw ik Brugs als mijn ‘moedertaal’.

Ik zal hier proberen een stukje te schrijven in deze taal. Dat het niet gemakkelijk schrijven is, heb ik ondervonden toen ik een reactie plaatste bij Menck. Here goes :

K’en me wére dul gemakt up t’werk, vandeweke. Mien bazinne is een echte zurkeltrutte. Ze gif mien under mien kléne voetjes woarom dak te vél mailties zoen schrieven binst dak ant werk zien, mo zoalve sto ze ton een kart te klappen en de menschen beezig ’t oekden. Da kik da nie géren en kajje wal peizen, zeker hé. Dasse nietent tégen die kletskoessen zegt, die der voaren zorgen dak olle doage zéér an mien kop en, vinde kik tog vant goeie tevéle. Kgon e ki overpeizen ok do nog lange gon bluven. Tzoe kannen zien dak nor een andere ofdelinge gon, wo danze nie azo up mien kappe zitn … Kzien van kolére van de parkienge weggeréén liek een flurk met een fusé in zien gat  ! Zo kwoat woarek !

Tip : geschreven Brugs moet je zoveel mogelijk fonetisch lezen.

Vrije vertaling : Ik heb me weer kwaad gemaakt op het werk, deze week. Mijn bazin is een echte … Ze geeft me onder mijn klovoeten omdat ik te veel mails zou schrijven tijdens de diensturen, maar staat dan zelf wel 15 minuten te kletsen en de mensen bezig te houden. Dat ik dat niet graag had, kan je wel denken, hé. Dat ze niets tegen die kletskousen zegt, die er elke dag voor zorgen dat ik hoofdpijn krijg, vind ik nog het ergste. Ik zal er eens over nadenken als ik daar nog lang zal blijven. Het zou kunnen dat ik van dienst verander, waar ze me er niet zo uithalen. Ik ben van boosheid van de parking gereden als een schicht. Ik was zo kwaad !

Beter zo ?