Over de jongen die niet wilde opgroeien.

Ja, we zijn gisteren naar Peter Pan, The Never Ending Story, The musical gaan kijken.

     IF

Mijn schat had iets goed gevonden : met de auto naar Gent, daar de bus op naar Vorst Nationaal. Het zouden goede plaatsen zijn. Dit alles voor een goede prijs.

Ik kon me erin vinden want ik ga niet graag naar onze Hoofdstad en rij er zeker niet zelf binnen. Daarom dat ik nooit naar Vorst ga. Er mag komen wie er wilt : mij zien ze daar niet. Tot gisteren dus.

De afspraak was in het Capitool te Gent. We vertrokken ruim op tijd want Bob, mijn gps, wil niet meer mee. Ik moest nieuwe kaarten laden. Dus de oude kaarten eruit en de nieuwe erin, een makkie zou je denken. Zo is het al enkele keren vlot gegaan maar deze keer niet. Blijkt dat er geen plaats genoeg is voor de nieuwe ! Ik kan geen plaats maken door enkele ‘favorieten’ eruit te gooien want er zitten geen kaarten meer in. Dan maar rechtstreeks proberen aan de pc, maar daar laadt Bob 8 uur op, terwijl het nooit meer dan enkele uren kan/mag duren, volgens de handleiding. Tot overmaat van ramp kan ik niets ermee doen terwijl hij aan het laden is. Pff ! Dit alles om te zeggen dat mijn schat voor Bob zou spelen en me naar het Capitool zou navigeren.

Geef me toch maar Bob want mijn liefste begrijpt het concept ‘richting’ niet goed. Naar Gent rijden op de E40 is geen probleem, maar dan moet ik ergens een afslag nemen want anders rij ik toch Brussel binnen. De routeplanner vermeldde afslag ‘richting’ Antwerpen. Mijn schat zei : maar we gaan naar Gent en moeten Antwerpen helemaal niet hebben. Ik heb toch die afslag genomen en zag toen ‘Gent’ en ‘Gent Centrum’ staan. Aan 120 km per uur, op een nat wegdek, met honderden auto’s rond me en iemand naast me die zegt ‘je rijdt verkeerd !’ is het niet leuk. Dat kan ik verzekeren. Ik heb dan geroepen : vanaf nu rij ik rechtdoor tot je me zegt waar ik moet afslaan ! Ja, het was weer gezellig. NOT ! Zo zijn we er, met enkele omwegen, toch op tijd geraakt. Oef !

Ons aanmelden, een gratis drankje, vlug eens gaan plassen, een sigaretje roken en daar was de bus. Eens iedereen gezeten was, kregen we te horen dat we (nog) betere plaatsen zouden krijgen. Hoera ! We kregen ook een ‘goody-bag’ met daarin vele leuke flyers, postkaarten, magneten, … Bedankt !

003

005

thumb_im4

012

De musical zelf was schitterend ! Tinkerbell vertelt het verhaal off screen, in de taal van de show. Bij ons was dat Karen, de ex-K3, in het Nederlands. Verder wordt er niet gesproken, alleen gezongen. Het zijn bekende liedjes van diverse artiesen die het verhaal ondersteunen zoals : I am sailing, One day I’ll fly away, Angels (Robby Williams), … Het vlieg- en stuntwerk mocht er ook wezen en het ‘ondersteboven’-gevecht tussen Peter en Haak, weten we niet hoe ze dat voor elkaar gekregen hebben. Met lichten en projectie werd het podium steeds opgetoverd tot een totaal andere locatie. Prachtig gedaan ! Eén min-puntje : soms stond de muziek te luid en kwam het live-gezang er niet boven. Dat Peter, gespeeld door een Nederlander, ons in het Frans vroeg om ‘te geloven in elfjes’, vond ik eerder scharmant.

IF

Nadien allen terug de bus op en naar Gent. Na een uurtje konden we naar de auto en na een vlotte rit waren we thuis.  De poezen waren blij ons te zien en wij hen. Buiten die kleine, maar hevige, discussie was het een zeer geslaagde avond.

Ik heb ook geleerd dat er een Park & Ride is om dan met het openbaar vervoer naar de zaal te gaan. Net zoals we nu al doen wanneer we naar het Sportpaleis gaan. Dat zal ik toch eens onderzoeken want dan zouden we toch misschien naar de Royal Andalusian Ridingschool (dat is hoog-dressuur, te vergelijken met de Spaanse Hoge Ruiterschool van Wenen) kunnen gaan kijken in februari. En wie weet, als dat zou mee vallen, naar wie/wat dan nog ?

Advertenties

Veel bezoek.

Maandag ben ik, na het werk, naar mijn vriendin gereden. Ze had het een en ander nodig en ik mocht chauffeur spelen. Na de nodige stops zijn we nog eventjes buiten op haar bank zitten kletsen. Het was zeer gezellig. Ik ben zeer blij dat ze terug haar draai vind in haar huis. Ze doet dat goed, ook met de nodige hulp van haar familie, vrienden en professionele medemensen.

Deze week kregen we bezoek van een andere familie :

  

Het was leuk om te zien hoe de ouders tussen de planten kropen om insecten voor hun kroost te vinden.

Gisterenavond zijn we op bezoek geweest bij de dochter van mijn schat en haar vriend. We hebben ons zeer goed geamuseerd. Het huis was proper, het eten lekker, de drank rijkelijk. We hebben eerst binnen en daarna buiten gezeten tot de regen ons terug naar binnen joeg. We zijn zeer trots op haar. Ze is eventjes op de dool geweest maar heeft zich nu volledig herpakt. Mijn schat was duidelijk in zijn nopjes. Hij is zo fier op zijn dochter en met reden ! Zij en haar vriend zijn lief, zeer attent en goed bezig. Blij dat ze op haar pootjes terecht is gekomen.

Waar we morgen naartoe gaan is ondertussen al waarschijnlijk bekend. Ja, we zien het zitten. Alle voorbereidingen zijn getroffen, de afspraken zijn gemaakt, Bob kent het adres, de kamers geboekt (ja, wij overnachten niet ver daar vandaan), de bestellingen geplaatst, … Morgen nog de troepen verzamelen (= alles en iedereen in Mia) en tanken. Bid en lees, desnoods de gazet, dat het warm en droog blijft en we zonder al te veel files veilig daar geraken. Verslagje volgt. Of wat had je gedacht ?

The Eagles en Bob, een goeie combinatie.

Ik ben gisteren namiddag ALLEEN naar Leuven gereden. Mijn liefste kon niet mee wegens verlof tekort. Hij heeft niet zoveel vrije dagen als ik dus moet hij kiezen.

Hij verzekerde me dat met Bob in Mia, ik het wel zou kunnen. En hij had gelijk ! Ja, ik ben een beetje trots op mezelf. 🙂

Ik had de radio op staan tot het teveel storing gaf wegens geen ontvangst meer en heb dan een cd van The Eagles opgezet. Aangezien ik alleen in Mia zat kon ik meebrullen en vals zingen, zoveel ik wilde. Dat heb ik ook gedaan. Geen mens die me hoorde. Al moet ik zeggen dat mijn mede weggebruikers toch wat vreemd opkeken in de file. Ik had mijn ramen verder open gezet want het was warm en ik maar vals zingen … Gelukkig konden we na enkele minuten verder rijden. 😀

Met een kleine 10 minuten vertraging was ik er. Dat is goed ‘gefietst’, hé ?

Ik dacht nog : 3 keer elkaar zien in 2 weken, waarover zullen we nu weer eens praten ? Maar dat bleek geen enkel probleem te zijn. Ik heb haar zelfs vergeten te zeggen dat ik gewonnen heb. Maar dat zal ze hier wel lezen.

Ik was zeer blij te merken dat ze er goed op vooruit gegaan is in die week tussen mijn bezoekjes. Ze kan al alleen in en uit haar bed. Met een looprekje kan ze al alleen naar het toilet gaan. Ja, ze is goed bezig.

Ik moest van haar iedereen hier bedanken voor de lieve wensen en blijken van medeleven. Ze zal het proberen zelf te doen wanneer ze sterk genoeg is. In afwachting daarvan : Lieve zegt ‘Bedankt’ !

Aangezien ik alleen was kon ik ook wat langer blijven : geen schat die last kreeg van de beschermende kledij en het opeens op zijn heupen krijgt en dan onmiddellijk weg wilt. Het was rond 17u30 toen ik haar nog een knuffel ter afscheid gegeven heb.

De rit naar huis was iets trager maar toch nog zeer te doen. Een file bij het oprijden van de Ring rond Brussel en ene bij het afrijden van diezelfde Ring. Met een half uur ‘vertraging’ volgens Bob stond ik alweer voor de deur geparkeerd. Dat is nog te doen, hé.

Toch was ik doodop eens ik in de zetel zat.  Zo anderhalf uur aan 120 per uur weven tussen al die auto’s is toch vermoeiend. Je aandacht mag geen moment verslappen want er zijn altijd cowboys in Porches of andere lage auto’s die moeten gevaarlijk doen …

Ze moet daar zeker nog 2 weken blijven dus zal ik nog wel eens naar daar rijden. Ha ja, ik heb nu bewezen dat ik het alleen ook kan ! Ik vraag me af welke cd ik die keer zal opleggen. ‘Darkside of the Moon’ lijkt me een goeie keuze. Kan ik weer meezingen. 😉

Gewonnen !

Ja, ik heb eens iets gewonnen !

Ik had eigenlijk liever gehad dat het mijn schat was want hij heeft al het werk gedaan, maar ik zal hem anders compenseren. 😉

Voor de tweede keer kon je tekstjes verzinnen in de actie ‘Bedenk het leukste bierviltje’. Dat dit voor Rodenbach bierviltjes was, was leuk meegenomen.

De winnende inzendingen van het vorige jaar waren allemaal op rijm. Onze inzendingen niet en dus hadden we ook niet gewonnen. Dit jaar zouden we er op rijm en niet op rijm insturen. Ha ja, we zijn slimme mensen en leren constant bij.

Dus, op een middag, tijdens de aperitief, een glaasje Cava aan de lippen, een beetje teut aan het worden, de verschillende bierviljes voor ons en onze fantasie op hol. Tegen dat de fles leeg was had ik er 14 en hij 22 bedacht !

Mijn liefste doet dan al de rest : de tekstjes op de juiste plaats invoegen op de site. Er goed voor opletten dat het juiste mailadres bij het juiste tekstje komt. Dit alles voor de wedstrijd afgelopen is. Hoeveel hij er juist heeft doorgezonden weet ik niet.

Groot was mijn verbazing toen ik een mail kreeg dat ik gewonnen had. Ik moest mijn prijs zelf komen afhalen in de Brouwerij van Rodenbach in Roeselare. Daar zou ik ook vernemen WAT ik gewonnen had. Er waren 10 troostprijzen van 1 flesje Rodenbach per dag voor een heel jaar, en dan nog 1000 – 1500 en 2500 euro voor de top 3. In elk geval de moeite om eens naar daar te rijden, hé.

Gisteren was de afspraak en Bob heeft ons er feilloos naartoe gebracht. Ik zal toch meer moeten naar hem luisteren want we waren veel te vroeg. Er waren ook geen files dus konden we doorrrijden. Maar ik wijk af.

We werden vriendelijk ontvangen. De Rodenbach vloeide rijkelijk. Of wat had je gedacht ? Mijn schat lust dat niet en hij was bijna verplicht om water te drinken ! We hebben er goed mee gelachen : in een brouwerij zijn en water drinken ! Gelukkig kon hij, en hij alleen, Grand Cru krijgen. Er waren ook belegde boodjes.

Toen werden de prijzen uitgedeeld. Ik heb geen geld gewonnen, was dus niet in de top 3, maar wel 16 bakken Rodenbach ! Gelukkig gaven ze die bakken in bonnetjes want ik denk niet dat Mia al die bakken in 1 keer had kunnen vervoeren. 😉

  

Er was iemand van de krant voor de verplichte groepsfoto. Mijn schat heeft deze genomen :

Met dit heb ik gewonnen. Dus als je zoiets in je favoriete café ziet liggen, denk dan eens aan mij.

We zijn, nadat Bob ons veilig terug thuis heeft gebracht, nog eens binnen gegaan in de Cohiba. Lang zijn we niet gebleven want mijn liefste moest vandaag werken. Ik heb zeer goed geslapen of wat dacht je ? 😀

Met Bob in Mia naar Leuven.

Ik ben zeer tevreden over Bob, mijn Mio GPS-toestel  !

Ik heb er eindelijk een mannelijk stem op gekregen die me aangenaam klinkt. Hij is nu echt een hij. Dus, hij heeft ons feilloos naar het UZ in Leuven gebracht.

Ik had, voor de zekerheid, nog het een en ander op een papiertje gekrabbeld over hoe er te geraken, maar duidelijk niet genoeg. Dankzij Bob ben ik niet verkeerd gereden, al heeft het soms toch niet veel gescheeld. Ja, ik moest er nog leren mee rijden. Nu, na 250 km, weet ik hoe hij ineen zit en dat ik hem kan vertrouwen. Hoera ! 😀

Ook Mia heeft het schitterend gedaan. Hij is op de weg blijven plakken, reageerde gezwint op al mijn bevelen en alle metertjes bleven op de correcte stand. Het was de eerste keer dat we zo ver* gereden hebben. Hij deed het goed aan 120 km/u. Bleef rustig op zijn plaats bij het passeren van grote vrachtwagens. Ook in de file gaf hij geen krimp. Ja, hij is getest en goed bevonden. 🙂

* ‘ver’ is relatief, weet ik, maar je mag niet vergeten dat ik zelden verder kom dan rond de kerktoren. En alles voorbij Brussel is ‘buitenland’ voor mij. 😉

Ik had geen idee dat het UZ Leuven zo groot was ! Je kan daar een hele dag in lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen. Van de parking naar de kamer was al een hele wandeling voor mij. Ja, ik ben lui, weet je nog ?

Ik wist ook niet dat het een school-ziekenhuis was. Ze moeten ergens ervaring op doen, hé. De real life Grey’s Anatomy, dus.

Mijn vriendin en ik waren beide tot tranen beroerd toen we elkaar in de ogen keken. Mijn schat keek wat onwennig want hij is het wel van mij gewoon maar niet van haar.

Het gaat goed met haar. Ze is al veel aangesterkt, kan haar armen en benen al meer bewegen en zou volgende week al een wandelingetje in de gang mogen maken. Oef ! Ze zal blij zijn eens uit haar bed te kunnen komen.

De naverzorging is intens maar alles verloopt volgens schema, wordt haar gezegd. Zij is er gerust op en ik ook, nu ik haar gezien heb.

Nog enkele weken geduld en ze mag daar weg. Ze zou nog enkele weken naar een verpleeghuis willen voor ze naar haar huis gaat. De overgang van volledige verzorging naar alleen wonen is te groot, vind ze, en ze heeft natuurlijk gelijk !

We hebben zitten kletsen en lachen alsof we thuis waren, al moeten we thuis geen beschermende kledij aan doen. Maar dat was een zeer kleine moeite die we er graag voor over hadden. Het deed haar deugd en ons ook !

Ze kon niet geloven dat ik niet dronken was geweest op 1 mei. Ze heeft verschrikkelijk gedroomd tijdens haar 10 dagen durende coma. ’s Nachts ziet ze overal spoken. Dat is heel normaal, zeggen ze daar en dat kan nog enkele weken duren. Toen ik haar vertelde hoe iedereen met haar mee leefde werd ze weer ontroerd. Ze was blij te horen dat de tam-tam goed zijn werk deed en we elkaar op de hoogte houden van haar beterschap. Het scheelt haar een pak mails en sms-en, wat ze nog niet goed kan.

We gaan deze week zeker nog eens terug. Ha ja, met Bob in Mia is het geen enkel probleem, hé. 😉

Lachen met Bob, mijn nog steeds vrouwelijke Mio.

Zoals ik reeds in een reactie vertelde noem ik mijn Mio GPS dus Bob. Waarom ? Omdat er niemand in onze familie/vriendenkring zo heet en er dus geen verwarring mogelijk is. Ook omdat ik het leuk vind en ik het kan.

Dat de stem nog steeds vrouwelijk is, zal ik later eens proberen iets aan te doen.

Over stem gesproken : de Vlaamse stem wil (nog) niet, ook iets om later uit te zoeken, en aangezien ik niet hou van die Noord Hollandse taal, heb ik het op Engels gezet.  Het is leuk om hem (haar) te horen zeggen : ‘Where possible, make a U-turn’.

Het is echt hilarisch om de straatnamen in het Engels te horen. Knokkelaan wordt Knocklan (van knockingen of knight). Zeestraat wordt Zeistrat. Steenweg is echt onmogelijk om te verstaan. Gelukkig ken ik de weg zelf.

Ik probeer Bob nog steeds uit dus laat ik hem (haar) de weg naar huis aanduiden en naar het werk. Niet dat ik hem (haar) volg want ik zou vele km’s omrijden. Ik zal ook eens moeten zoeken waar ik het moet instellen dat hij niet altijd de grootste wegen neemt.

Eens ik ergens naartoe ga waar ik nog niet geweest ben, zal ik het wel terug op Nederlands of (hopelijk) Vlaams zetten.

Wat me wel opgevallen is dat er vele mensen rijden op hun GPS en niet meer zelf denken of zelfs naar de verkeersborden kijken ! Dit is me vele keren opgevallen : Bob zegt dan ik 90 km/h mag rijden maar een verkeersbord zegt 120. Ik rij dus 120 en moet opletten om geen voorligger aan te rijden omdat die niet harder dan 90 gaat. Of de snelheid is beperkt naar 50 maar Bob zegt 70. En maar duwen in mijn kont omdat ik geen 70 rij !

Eens die auto’s operationeel zijn die volledig op gps rijden, zullen er vele rare toeren gebeuren en wees bereid om vele boetes te betalen.