De rattenvanger van … euh … Brugge.

Enkele huizen verder woonde er een buurman die het niet erg nauw nam met hygiëne. Gevolg daarvan was dat mijn buren last kregen van ratten. Hij is nu weg, buiten gezet wegens wanbetaling (zeggen ze), maar de ratten zijn er nog steeds.

De Gemeente en Stad Brugge werden gecontacteerd en die ‘zouden het onderzoeken’. Thank you very much !

Vele weken later zijn er nog steeds ratten. Hoe ik dat weet ? Mijn kater Toyah heeft in ’t weekend een geschenkje gebracht. We hebben het de volgende dag  gevonden : een dode rattenjong. Ja, dood, gelukkig. En gisteren was hij met een levend rattenjong aan het ‘spelen’ in de tuin ! Ik heb het jong direct afgenomen maar kon het toch niet over mijn hart halen om het dood te doen. Ik heb het, zo ver mogelijk, in de weide gesmeten. Ik hoop heimelijk dat het de kop in is. Erg, hé.

Dat ze maar vlug komen om ze allemaal te verdelgen want muizen in huis is nog van hier tot daar, maar ratten !?! Neen, bedankt !

Advertenties

Opnieuw in China ! :-(

Wasbeertjes worden levend gevild om namaak ugg-laarsjes te maken

 

De schapenwol die verschillende fabrikanten van uggs gebruiken in hun laarzen, is in werkelijkheid de pels van levend gevilde wasbeerhonden uit China. Dat meldt dierenrechtenorganisatie The Humane Society International, nadat het verschillende kledij onderzocht op het gebruik van pelsen.

De wasbeerhond (nyctereutes procyonoides) is een soort die oorspronkelijk in het wild leefde in in Oost-Azië (maar tegenwoordig leven er ook verwilderde exemplaren in Europa). De diertjes worden in China, maar ook in Finland bijvoorbeeld, op grote schaal gekweekt om hun pels.

Op twee jaar oude beelden (OPGELET: GRUWELIJKE BEELDEN !!) van een Zwitserse dierenwelzijnorganisatie is te zien hoe de dieren in China op een gruwelijke manier gevild worden, waarna ze nog enkele uren een pijnlijke dood tegemoet gaan. De pels wordt nadien zonder problemen in Australië ingevoerd.

The Humane Society International ontdekte nu dat verschillende kledingfabrikanten de wasbeerhondenpels gebruikt. Onder hen ook verschillende makers van de populaire ugg-laarzen. Volgens de dierenrechtenorganisatie wordt de pels aan de man gebracht als schapenwol. Ze roept de Australische regering op meer gerichte controles uit te voeren en de invoer van de pels te verbieden, maar volgens de regering is dat voorlopig geen prioriteit.

Slecht daglicht
Volgens Lena McDonald, directeur van Ugg Australia, plaatsen fabrikanten die de wasbeerhondenpels gebruiken, de hele ugg-industrie in een slecht daglicht. “Wij gebruiken enkel Australische schapenwol om de kwaliteit van onze laarzen te garanderen. Helaas stellen we vast dat er ongeveer dertig tot veertig andere fabrikanten zijn die de naam ‘ugg’ ook gebruiken en met pelsen werken. Velen van hen zijn niet eens Australisch en toch verkopen ze hun laarzen als ‘van Australische schapenwol gemaakte uggs’.”

Het probleem met ugg
“Ugg” wordt door de Australische wetgeving gezien als een generische merknaam, dus eerder om een bepaald type van laarzen aan te duiden dan een echt merk. Hoe kerken je dan echte? Makkelijk is het niet, want veel van de nagemaakte lijken echt als twee druppels water op de echte. Ten eerste: de prijs. De goedkoopste modellen kosten al gauw 160 euro (de lage Classic Mini’s). Voor echte, hogere Ugg-laarzen moet je rekenen op 200 euro voor de soberste modellen (de Classic Shorts).

Echte Uggs zijn gemaakt van schapenleer en schapenbont. Ze ruiken ook natuurlijk, terwijl de namaaklaarsjes vaak een verfgeur hebben. 

Katten en honden
Australië voerde in 2004 een verbod in op de invoer van katten- en hondenpelsen, nadat gelijkaardige beelden waren opgedoken. Voorlopig wil het echter niet overgaan tot een verbod op de pels van wasbeerhonden. “We willen eerst meer informatie vergaren over de materie vooraleer we hierover een officieel standpunt innemen”, klinkt het. (hlnsydney/sps/mvl)

 
 
Bron: HLN

Logement

We hebben thuis een bezoekster. Niet zo maar een bezoekster maar eentje op 4 poten. Omdat zus en co op reis zijn, logeert ze bij ons. Haar naam? Jessie. Normaal logeert Jessie meestal bij de schoonmoeder van mijn zus. Maar die zag dat eerst niet zitten om die hond weer voor zo’n lange tijd te verzorgen. Dus hebben pa en ma, tot mijn grote verbazing, bij zus staan pleiten of die niet bij ons mocht komen. (Mijn mening werd hierbij niet gevraagd, maar dit geheel terzijde). Pa, die klaagt dat hij de ganse dag alleen is, is blij om wat gezelschap te hebben en ma is tegenwoordig weer gek op honden. Het heeft ooit anders geweest. Gelukkig is het een heel brave hond die meestal wel goed luistert en zelden of nooit iets verkeerd doet. Zo gaat ze nooit naar boven. Ze zit eerder uren onderaan de trap te wachten op je dan zelf naar boven te gaan. Alleen als je met haar gaat wandelen is het nog steeds niet echt plezant. Toch in het begin. Ze heeft de neiging om je mee te sleuren en daar is nog steeds geen remedie voor. Gelukkig stopt ze na een tijdje. Vroeger deed ze dat constant. In die mate dat je pijnlijke armen had na een half uurtje wandelen. Nu is dat gelukkig anders. Veel zal ik die hond toch niet zien want ik ben bijna elke dag naar Brussel.