Mijn auto’s.

Bij deze lieve dame las ik haar logje over haar wagenpark en dat deed me denken aan de auto’s waar ik zelf nog mee gereden heb.

Ik was iets meer dan 19 jaar toen ik zwaar uitging met een ex lief. Hij reed met een BMW Touring. Hij reed naar Gistel waar de dancing was waar ze muziek draaiden waar we graag op dansten. Aangezien ik beter tegen drank kon dan hij, reed ik op de terugweg, meestal ’s morgens vroeg. Ik was meer dan 18 jaar maar had geen rijbewijs. Ja, toen kon dat nog. Gelukkig nooit iets tegen gekomen of flikken gezien.

Ik heb echt leren rijden met de auto van mijn vader. Hij hield veel van Mercedes en heeft er enkele gehad. Deze waar ik mee heb leren rijden was een 300 diesel. Dat het in 2 keer moest gebeuren is voor mij normaal. De eerste keer waren we in ruzie gekomen, of wat dacht je ? Ik moest doen wat hij zei maar dacht het weer beter te weten. Toen ik na een hele tijd toch wilde leren rijden met hem vroeg ik: ‘Papaaaaaaaaa ?’ Hij zei direct : ‘Natuurlijk wel. Maar deze keer doe je wat IK zeg !’ Zo afgesproken heb ik vele uren gespendeerd aan het leren parkeren. Dat was op de kleine parking van het Tillegembos. Hij ging een pint drinken in de Trutselaar terwijl ik van de ene parkeerplaats naar de andere reed. Vooruit, achteruit, linksom, rechtsom, … Ik kende de afmetingen van die auto beter dan hem ! Toen hij vond dat ik er klaar voor was, na mijn gezaag natuurlijk, mocht ik op de weg. We hadden een afspraak : potje breek, potje betaal. Ik was dus zeer voorzichtig om geen brokken te rijden. Theoretisch en praktisch was ik geslaagd bij de eerste poging. We waren er wel trots op. Ik reed zo goed dat ik zelfs met zijn auto mocht uitgaan ! Moest hij weten wat ik er allemaal mee en in heb uitgespookt …

Na een tijdje wilde ik toch mijn eigen auto. Samen met mijn vader gingen we op zoek naar een Renauld 5. Met moest en zou een R5 zijn ! Tot hij een Datsun 100A zag voor een zeer mooie prijs. Dat hij er nog een stukje van de prijs kon af doen, gaf voor hem de doorslag. Het was een geel karretje, 4 deurtjes (echt deurTJES), het stond te blinken in zijn vel, reed goed, was pas 7 jaar oud met weinig kilometers en betaalbaar voor mij. Ik doopte het Tuurke wegens te klein om Voiture te noemen.

Toen ik het kocht was er niets aan. Bijna 2 jaar later was alles eraf ! Buiten staan en nooit wassen maakte dat het kleur er bijna af was. De bumpers voor en achter hangden wat scheef. Een deuk net voor het voorwiel ontsierde de zijkant. Het overslaan van de chauffeursdeur maakte dat ik er op het laatst mijn voet moest tegen zetten om het nog gesloten te krijgen. Tijd voor een andere, dus.

Na enkele miskopen en op aanraden van mijn toenmalige vriend (later mijn ex-echtgenoot), heb ik me een BMW Coupé 320i (2de hands) aangeschaft. Hij reed met BMW en was er zeer tevreden over. Toen ik de auto kocht stond het binnen en dacht dat het een donkerblauwe was. Toen we het gingen ophalen stond het buiten in de zon en bleek het een paarse te zijn. Schitterend ! Mens, was dat een auto ! Die deuren waren zo groot dat ze een extra parkeerplaats nodig hadden. Daar reed ik graag mee ! Zo graag zelfs dat ik 2 keer een ‘coulasse’ heb gereden. Dat komt ervan wanneer je de motor niet laat opwarmen voor je ermee gaat scheuren. En dat deed ik : scheuren ! Die kar trok op als een vliegtuig en dat moest ik altijd doen. Het zoop benzine als een koe water maar dat kon me niet schelen. Veel andere kosten had ik niet, in die tijd.

Hij reed ondertussen met een 3-serie en daarna een 5-serie en daar reed ik ook graag mee. Toen mijn auto weer moest hersteld worden hebben we besloten om nog maar 1 auto te hebben. We zochten, vonden en kochten een 520i. Het leuke aan die oudere, grote BMW’s was dat ze 2de hands niet duur waren. Voor 20.000 Bfr had je er al ene van 10 jaar oud. We hebben er zo 2 gehad tot we de 7 serie ontdekten. De laatste auto dat we samen hadden was een 730i. Wat een prachtige kar ! Die auto was aan mijn kont vast gekleefd en ik kon er alles mee doen wat ik wilde. Het was mijn eerste automaat maar toch kon ik er ‘sportief’ mee rijden en dat deed ik ! Ja, ik heb er een litertje benzine door geblazen in die tijd. Toen ik afscheid nam van mijn man moest ik ook de auto achterlaten. Dat was de afspraak.

Met mijn volgende vriend heb ik dan een smederij begonnen en daar pasten geen BMW’s in. Ons voertuig was een Toyota Lite Ace. Daar kon veel in en was geschikt voor het werk. Wat een ommezwaai ! Een funtionele auto had ik nog nooit gehad. Gedaan met laag-vliegen in en rond Brugge. Tijd voor om ijzer gaan, met het gemaakte product naar de metallisatie gaan, het gaan ophalen en na het schilderen gaan plaatsten. Ik reed er graag mee maar het was geen BMW, hé.

Op het eind van die relatie wilde ik weer een auto voor mezelf. Het geld voor een grote auto was er niet dus werd het een occasie Ford Escort. Die auto heb ik mee genomen toen we uiteen gingen. Ik ben ermee naar Engeland gereden en geraakte er bijna niet in, in het Land, wel te verstaan. Maar dat is een ander verhaal, zo ik het nog niet verteld heb. Ik reed er graag mee maar het was toch niet dat.

Ik was eigenlijk blij toen ik die kon vervangen door een grotere auto. Mijn neef, garagist, wilde die Ford Sierra niet verkopen aan mij wegens ‘niet goed genoeg voor mij’. Maar ik wilde van geen wijken weten. Ik wilde een stationcar en zou ook met een rijden ! Ik heb er 2 keer een coulasse mee gehad, dus mijn neef had gelijk : het was geen goede auto. Maar wel een grote.

Toen hij die Sierra niet meer wilde herstellen kwam hij af met een Suzuki Baleno. Bijna even groot en veel betrouwbaarder, zei hij. Zoals steeds had hij gelijk. Dat was nu eens een auto waar ik weer graag mee reed. Bijna 5 jaar was hij mijn trouwe metgezel. Hij heeft me overal gebracht waar ik heen wilde en weer veilig terug. Tot op het laatst toen er een wiel dreigde af te breken.

 

Mijn huidige auto is dus geen cabrio maar wel een zeer degelijk Kia Carens. Het was wat aanpassen bij het parkeren, moet je doen op de spiegels omdat je hoger zit. Gelukkig ken ik dat nog, met de Toyota was dat ook zo. Mia, de Kia rijdt vlot en zacht. Hij trekt snel op wanneer het moet, wat dezer dagen niet meer zo vaak is als toen ik nog jong was. Het verkeer leent er zich niet meer zo voor, ik ben kalmer geworden, ik heb geen zin om veel snelheidsboetes te betalen, … Ik rij er graag mee en zit lekker hoog & droog. Ik hoop nog vele jaren samen door te brengen.

Wat de volgende zal worden zullen we wel zien. Het hang af van wat er beschikbaar is, wat ik me kan veroorloven en hoe de wind staat. Ik heb nog nooit een nieuwe auto gekocht en vermoed dat ik dat ook nooit zal doen. Hoeft ook niet zolang mijn neefke voor me zorgt, hé.

Een ritje met Mia de Kia.

De laatste dagen start mijn Mia niet meer zo goed. Dat het koud is en dat dit nefast is voor de batterij, weet ik. Ook dat ik alleen maar zeer korte ritjes doe, doet er ook geen goed aan. Een telefoontje naar mijn neefke, de garagist, drong zich dus op.

Hij wist me te vertellen dat ik 3 opties had : om een andere batterij te komen, een rit van minstens 20 km rijden of 2 uur stationair laten draaien. Toen ik hem vroeg hoe ver ik moest rijden om de vereiste km te hebben (ik bedoelde naar waar), begon hij weer onbedaard te lachen en legde me uit dat ik door mijn stuur moest kijken, ik daar tellertjes zou zien, ik moest rijden tot de teller 10 km verder was en dan terug keren ! Ja, hij is een vrolijke jongen.

Gisteren probeerde ik het laatste. Ik parkeerde voor de deur, liet de motor draaien, sloot de deuren met de sleutel van mijn schat en kwam naar binnen. Ik zei nog tegen mijn liefste : ‘Het is nu 17 uur dus om 19 uur mag de motor terug uit.’ Natuurlijk was het na 20 uur toen ik opeens weer aan Mia dacht. Enfin, het zou zeker goed zijn, hé.

Niet dus. Deze ochtend was het toch weer maar zeer moeizaam dat de motor wilde aanslaan. Dus vanavond, na het werk, optie 2 gedaan. Mijn schat ging mee dus ik was niet alleen in de koude, stille auto want er mocht niets aanliggen.

We kozen ervoor om naar Torhout te rijden en weer terug. Dat zou ongeveer 40 km zijn, wat volgens ‘iedereen’ nodig was om een batterij weer op te laden. Langs daar kenden we alle 2 de weg en zouden niet verkeer rijden. Dacht je ? Afgezien van het feit dat ik vergeten had te kijken hoeveel er op te teller stond toen we vertrokken, was naar Torhout rijden geen probleem. Het was nog licht genoeg om zonder de kruislichten te rijden. Om zeker te zijn ben ik nog iets verder gereden. Op de terugweg, aan het rondpunt van Torhout, heb ik de afslag genomen die mijn schat aanwees. En ja, je raad het al, we reden niet meer richting Brugge, maar naar Gistel. Enfin, we hebben zo nog eens door het centrum van Aartrijke gereden. Na nog enig gokwerk kwamen we eindelijk terug op de juiste baan en kon ik zonder verdere omwegen naar huis rijden. De laatste 10 km heb ik wel met licht moeten rijden wegens de invallende duisternis en de tegenliggers die bleven knipperen met hun grootlichten. We hebben op de terugweg bijna 30 km gereden.

Ik hoop dat het ver genoeg was en dat het starten morgen goed gaat. Zo niet ga ik om een andere batterij ! Ik heb geen zin om als een straathoer met startkabels te staan zwaaien. Het is te koud om mijn minirok aan te doen en ook : het is echt geen zicht meer.

Check, check en nog eens check.

Ik ben nog goed voor de arbeid en het leven. De laatste puntjes zijn nagezien en goed (genoeg) bevonden.

Deze ochtend met Mia de Kia naar Tielt gereden om mijn tanden te laten nazien en kuisen. Vroeger ging ik zelden naar een tandarts omdat ik toch bijna nooit pijn had (en zeker nooit voor lange tijd), maar sedert mijn ‘nieuw’ gebit ga ik nu halfjaarlijks ter controle.  Mia heeft me in record tempo, zonder snelheidsovertredingen, naar daar gebracht en weer terug. Het is echt zalig rijden met die auto, ook aan 120 per uur.

In record tempo ook omdat ik ben afgeweken van de aangeduidde route van Routeplanner. Volgens dit gratis te raadplegen GPS-systeem op papier (wanneer je het afdrukt, dat is), moest ik afslaan in Lichtervelde en dan nog door heel wat gemeenten rijden. Deze ochtend, ja ik was wakker, zag ik opeens staan dat de afslag voor Pittem, dat ligt naast Tielt, de volgende was. Ik ben dus doorgereden naar die volgende en daar gezien dat Tielt ook aangeduid staat. Gelukkig kwam ik op een herkenningspunt, een molen, en merkte dat ik een heel stuk had ingekort. Raad eens welke route ik op de terugweg heb genomen ? Neen, ik ben niet blond !

Deze namiddag heb ik mijn gehoor laten testen. Ik had op de radio gehoord dat je dat gratis kon doen, dus waarom niet, hé. Ik had al gemerkt dat de radio of tv soms wel luid staat en dacht aan wanneer we bij moeder thuis kwamen, we altijd de radio of tv stilder moesten zetten.  Ze waren zeer vriendelijk bij AudioNova, heel professioneel, probeerden me niets aan te smeren en mijn gehoor is nog goed (genoeg) voor het dagelijkse leven. Wie heeft er nu iets aan zeer lage tonen ?

Het is dus ook zalig rijden met Mia de Kia in ’t Stad, aan 30 per uur, en parkeren in een ondergrondse parking is ook geen probleem. Ja, mijn fiets was niet geladen dus moest ik wel Mia nemen. Les excuses s’ont fait …

Dus : mijn bloed is goed – check. Mijn brillen zijn weer te (ver)dragen – check. Mijn tanden mogen weer gezien worden – check. Mijn oren werken ook nog naar behoren (sorry, kon het niet laten)- check. Mia de Kia rijdt goed aan lage en hoge snelheden + parkeert gemakkelijk – check.

Ja, ik ben klaar voor de winter, schreef ze, terwijl ze zat te puffen van de hitte.

Mia – nagels – bloed – bril.

Het is beslist : mijn auto krijgt de naam MIA de KIA. Een stoere naam voor een stoere auto. Want vergis je niet : hij is een hij ! Zoiets als A Boy Named Sue. Het zal hem sterker maken in de grote, boze wereld. Ja, het kan er gemeen aan toe gaan op de parking tussen alle geparkeerde auto’s onderling, wanneer de mensen slapen. Ha ! Dacht jij soms dat ze daar heel de nacht mooi bleven staan ? Neen, hoor ! Zeker niet ! Waarom zou ik anders mijn auto parkeren op een bepaalde plaats om hem de volgende ochtend op een andere plaats terug te vinden ? Ik, een slecht geheugen ? Maar ba neen, gij. 😉

Ik ben vandaag om nieuwe nagels gegaan. Ik mocht vroeger komen want er had iemand afgebeld. ‘Zo hebben we meer tijd’, zei ze nog. En of ! We hebben zo zitten kletsen dat ik er een uur langer dan normaal heb gezeten. Ja, het was als een gezellige koffieklets met dat verschil dat ik ben buiten gekomen met weer kortere nagels in een mooie, nieuw kleurke. 🙂

Dan vlug naar huis om iets te eten en dan naar het nieuw bloedgeverscentrum aan het Stationsplein. Je kan nu doorlopend bloed/plasma/plaatjes geven. Een hele verbetering. Na enig zoeken, want het is echt niet goed aangeduid, had ik het gevonden. Ik mocht direct mijn papieren invullen, direct bij de dokter langs, het attest voor mijn werk ontvangen en dan … wachten. Er was maar 1 iemand voor bloedafname en er waren al 4 wachtenden voor me ! Gelukkig heeft er iemand van de plasma/plaatjes bijgesprongen of ik zat daar nog ! Mijn bloed stroomde weer vlug, een Fanta Citron achteraf, en ik kon beschikken. Een goede daad verrricht en vooral een dag verlof verdiend. 😉

Terwijl ik daar toch in de buurt was, ben ik achteraf binnen gesprongen bij Pearl. Mijn ene bril wilde ik niet meer aandoen omdat het zo op mijn zenuwen werkte. Het voelde niet meer goed op mijn hoofd. De andere had een lam armpje en dat vond ik ook niet leuk. De lieve jonge man heeft ze zo behandeld dat ik weer tevreden ben over alle 2. En dat gratis en voor niets !  Hoe het komt dat er steeds een damp op komt kon hij moeilijk verklaren. Ik zal vochtige ogen hebben, zeker ? Het kan zeker niet door mijn lange wimpers komen want ik heb er bijna geen. Enfin, niet droog kuisen is de boodschap. Maar dat begrijp ik niet goed : ik moet toch wrijven tot het droog is ? Ja, ja, zal wel aan mij liggen. 🙂

Life goes on met brandende lampjes.

Na een mottige zondag, na een vreemde zaterdag – eerst de uitvaart en ’s avonds optredens, gelukkig zonder veel drank-, kwam een ambetante maandag die toch nog goed uitdraaide.

Ik heb gezien dat er een aanduiding in mijn nieuwe auto zit voor wanneer ik moet gaan tanken. Hoera ! Eindelijk ! Mijn laatste paar auto’s hadden dat niet en dus moest ik gissen hoeveel benzine er nog in zat en hoe ver ik nog kon rijden. FYI Ik ben nog maar 1 keer zonder benzine gevallen. Heel eerlijk waar !

Ik wilde dus rijden tot het lichtje begon te branden, dan vol tanken en terug leeg rijden. Zo zou ik kunnen berekenen hoeveel mijn nieuwe kar verbruikt en old habbits die hard weten hoe ver ik kan rijden met een volle tank. Just in case.

Ik zag de naald zakken en zakken tot het heel dicht bij de ‘E’ kwam. Nog steeds geen lichtje. Ik reed door tot ik gisteren, op weg naar huis, zag dat het op ‘E’ stond. Ik was juist aan het overwegen of ik toch beter niet zou stoppen aan het naftestation. Of toch doorrijden en het risico lopen dat ik Touring zou moeten bellen en met beschaamde wangen zeggen dat ik zonder benzine was gevallen. Ik had kunnen uitleggen wat ik van plan was en ze zouden het wel begrijpen of zouden ze toch denken : typisch een vrouw ? … Toen plots, 100 m voor het benzinestation, het lampje eventjes oplichtte ! Haha ! Het was gelukt : ik was geslaagd in mijn opzet. Nog nooit iemand met zo’n grijns zien staan tanken. 😀

Nu kan het niet meer stuk : vandaag heel de dag ‘onthaal’ gedaan en me verschrikkelijk geamuseerd. Ja, ze mogen me daar elke dag zetten. Ik doe het graag.

Toen ik thuis kwam lag mijn nieuwe autoplaat om me te wachten. Deze zal ik ook niet kunnen onthouden, maar what else is new ?

Al gebeld naar mijn neefke/garagist en morgen mag ik gaan om ze te verwisselen. Ook zal hij al voor een voor aan de voorkant gezorgd hebben én zal hij nieuwe ruitenwissers steken. Deze die er nu op zitten nemen niet genoeg af naar mijn gedacht.

Een goede reden/excuus om een ritje te doen met mijn nieuwe voiture. Ja, ik rij er zeer graag mee. Nu nog een naam bedenken. Suggesties ?

Banaal.

Ik was van plan om hier een leuk stukje te zetten over ‘De mannen’, het theaterstuk dat we gisteren gezien hebben in de Stadsschouwburg. Een schitterende Chris Van den Durpel, Bob De Moor, Mieke Bouve en Daan Hugaert, meer was er niet en meer was er ook niet nodig om je steengoed te amuseren.

Ook was ik van plan om te zeggen dat ik vandaag om mijn ‘nieuwe’ auto ben gegaan. Het is dus geen Sorento maar een Carens. Ook goed, iets minder groot, champagne kleur, 4 wielen die meestal tot op de grond komen en geen die op punt staat af te breken.

Waarom schrijf ik daar niet veel over ? Omdat we deze ochtend weer eens met onze neus gedrukt werden van het feit dat het leven zeer vergankelijk is ! Zeer vroeg kregen we, op het werk, telefoon en iedereen dacht dat het iemand was die belde voor een dag verlof of ziekte. Neen, het was erger : een collega heeft deze ochtend haar man dood aangetroffen. Hartaderbreuk.

Hij zou in december 56 jaar geworden zijn. Ze zouden in december een verre reis maken. Binnen enkele jaren zou hij in brugpensioen gaan en zouden ze een wereldreis maken. Ze hadden nog zoveel plannen. Wat ze vandaag heeft moeten plannen is zijn uitvaart …

Zij is 46 jaar, weduwe, ze heeft geen eigen kinderen, de relatie met die van hem zal waarschijnlijk vlug verwateren, zij komt altijd in een leeg huis, alleen wonen, alleen leven, alleen slapen, alleen verder moeten, overal alleen naar toe, … Ze heeft wel een dichte band met haar familie maar dat is toch niet hetzelfde.

Hij komt nooit meer thuis ! Ik mag er niet aan denken !

Alles is me nu banaal …

Geluk, ongeluk en andere.

En of ik geluk heb gehad met de vorige auto ! Zie de foto …

 

Met die vervang-camionette had ik minder geluk. Op weg naar het werk merkte ik opeens dat het geen versnelling meer wilde nemen ! Ik stond daar, voor het groene licht, de motor draaide maar ik kreeg het niet in eerste (of tweede of derde) ! Nadat ik 3 keer groen gezien had, heb ik de motor afgelegd, in 2de gezet en opnieuw gestart met veel gas. Het lukte ! Ik ben verder naar het werk gereden in 2de versnelling.

Toen ik belde naar mijn neefke om het te melden, viel hij bijna om van lachen zei hij dat hij al 2 jaar reed met die Vito en dat het niet kon zijn. Hij vertelde, al lachend, dat een camionette ‘anders’ schakelt dan een auto, … blablabla. Dat wist ik ook wel, maar als je geen kan nemen, dan kan je geen nemen, hé. Enfin, ik mocht het terug brengen na het werk. Toen ik daar was, probeerde hij in vitesse te zetten en dat ging, maar met de motor aan ging het niet ! Haha ! Hij voelde direct dat de ambriagekabel door was. Hij vroeg zich af hoe ik er nog heb kunnen mee rijden. Toen ik heb vertelde hoe, vond hij me heel slim. Slecht voor de versnellingsbak maar toch goed dat hij me niet moest komen halen. 😀

Ondertussen stond mijn volgende auto daar ter goedkeuring. Die Picasso vond hij alsnog niet goedgenoeg voor mij, dus had hij een KIA Sorento mee. Schoon bakje, goede prijs dus verkocht ! Ik mag er begin volgende week om. Hoera !

 

voorbeeld sorento

 

voorbeeld sorento

 

O ja, heb ik een andere vervang-auto meegekregen en die rijdt zonder problemen. 😉