Mijn mooie, prachtige Toyah is niet meer !

De Prins in mijn header, is dood !

Ik vond het al vreemd dat hij er niet was toen ik opstond. Maar aangezien dat niet de eerste keer was, was ik niet in paniek.

Ik vond het wel vreemder dat hij er ook niet was toen ik terug kwam van het bloedgeven. Ook dat gebeurde wel eens. Hij was tenslotte een kater …

Ik geraakte stilletjes in paniek want hij niet kwam toen ik hem riep. Hij kwam altijd !

Om het uur heb ik staan roepen in de tuin maar hij kwam niet. De buren zullen me volledig gek hebben verklaard !

Op mijn verzoek is mijn schat vlug naar huis gekomen. We hebben nog eens geroepen en omdat hij niet kwam heeft hij zijn fiets genomen om in het gebuurte te gaan zoeken. Ik bleef thuis, just in case, nu volledig in paniek.

Al vlug kreeg ik telefoon : hij had mijn kater gevonden langs de kant van de expressweg op het fietspad ! Hij was dood !

Ik ben hem gaan halen en heb hem in mijn armen naar huis gedragen.

Ik heb afscheid genomen terwijl mijn liefste zijn grafje maakte in de tuin, naast Rufo.

Ik ben weer een kind kwijt ! Ik weet dat die vergelijking niet op gaat, maar zo voelt het wel aan. Ik kan niet stoppen met huilen …

 

     

 

 

Advertenties

Belofte maakt schuld.

Aangezien we er enigzins in geloven, hadden we elkaar beloofd om ‘iets te laten weten’ wanneer iemand van ons aan de ‘andere zijde’ zou komen.

Ik kan de uren niet tellen dat mijn moeder en ik, toen ik nog kind was, hierover bezig waren. We zouden komen spoken naar elkaar of in een droom contact maken of op een andere manier laten weten dat alles goed is met de overledene.

Ze heeft woord gehouden !

Enkele dagen na haar overlijden heeft mijn zus een droom verteld. Zus liep rond in moeders huis en vond het ene mooie stuk na het andere. Ze viel van de ene verbazing in de andere en zei telkens :’Ik wist niet dat dit hier stond.’ Haar conclusie was dat moeder haar huis heeft getoond aan zus zoals zij het zag : vol prachtige dingen. Logisch dat ze dit aan mijn zus getoond had want ze was zo graag in haar huisje met al haar (mooie) spulletjes bij zich, die mijn zus maar niets vond.

Ook ik heb gedroomd enkele nachten na haar overlijden. Ik was weer eens op wandel en stond op een plein. Opeens hoorde ik iemand in mijn oor fluisteren van langs achter : ‘Alles is (komt?) goed.’ Ik was zo verbouwereerd dat ik het maar half begrepen heb. Ik draaide me om en zag 2 figuren in de verte weg wandelen. Ik wist op slag dat het mama was (met misschien papa ?).

In elk geval was ik gerust gesteld. Ze had het me laten weten, zoals we afgesproken hadden al die jaren geleden.

Sentimente ziel !

Enkele dagen geleden hebben we gekeken naar de film : ‘Hachiko, A Dog’s Story’.

Ware het niet dat het met Richard Geere was, of ik zou het niet opgenomen hebben. Niet dat ik zo’n Geere fanaat ben, al is hij mooi om te bekijken, ik vind hem ook goed acteren en heb nog niet veel ‘draken’ van films gezien waarin hij meedoet.

De film begint met een jongen die een spreekbeurt geeft over ‘My Hero’ en hij vertelt over Hachi, de hond van zijn grootvader. Het gaat eigenlijk over een Professor (Geere) die een pup vindt in het station en omdat er niemand om komt besluit de familie het lief hondje te houden. De vraag is : wie heeft wie gekozen/gevonden ?

De hond neemt de gewoonte aan om met zijn ‘baasje’ mee te gaan naar het station en er ’s avonds weer te zijn tegen dat de man terug komt. Mijn ogen vochtig.

Op een dag wil Hachi opeens wel met de bal spelen maar de man moet de trein nemen en gaat toch werken. Je raadt het al : hij krijgt ‘iets’ aan zijn hart (?), sterft en komt niet meer thuis (met de trein). De hond blijft op hem wachten. Ik bléten.

De weduwe verhuist en de dochter neemt Hachi mee naar haar huis, de hond gaat bij hen weg, legt een lang weg af om terug op ‘zijn’ plaats te wachten op zijn baasje. Ik bléten.

De seizoenen gaan voorbij, de hond blijft op post. Hij gaat ’s avonds slapen onder een trein om de volgende dag daar opnieuw te wachten. De treinreizigers en omwonenden geven hem eten en hij wijkt geen moment van zijn plaatsje. Ik bléten.

Na 10 jaar komt de weduwe naar het graf van haar man en ziet de (oude) hond zitten op zijn plekje. Ze wacht eventjes samen met hem. Ik snikken.

Volgende beeld : De bejaarde hond legt zijn hoofd op zijn voorpoten, wij ‘zien’ hem spelen met zijn baasje en ‘zien’ ook dat de man door de deuren komt en Hachi begroet … ze zijn weer samen. De hond is dood. Ik snikken.

De kleinzoon beëindigd zijn spreekbeurt en alle ogen in de klas zijn vochtig. De mijne ook.

We zien de kleinzoon met een pup, van hetzelfde ras en met dezelfde naam, spelen. De film is gedaan. Ik huilen.

Dan lees ik dat het een waargebeurd verhaal is : de echte Hachiko heeft 9 jaar gewacht op zijn dode baasje aan een treinstation in Tokyo ! Ze hebben zelfs een standbeeld gezet op de plaats waar hij altijd wachtte en tonen dat standbeeld. Ik huil met lange snikken. Mijn hart breekt en het duurt even voor ik kan stoppen.

Nog een geluk dat mijn schat weet hoe ik ineen zit en dat hij ook met zijn zakdoek aan zijn ogen moest wrijven, de lieverd.

De volgende dag vertel ik de film aan de collega’s van mijn eiland en weer zit ik te snotteren. Zo erg zelfs dat er sommige andere collega’s van een andere eiland dachten dat er iets ergs gebeurd was. Tussen mijn tranen door wist ik hen te verzekeren dat ik een film aan het vertellen was. Sommige hadden er geen begrip voor, andere dan weer wel.

Ik weet zelf niet hoe het komt dat ik me zo kan inleven in een film. Dat het is alsof het met mij gebeurd, alsof ik sterf, alsof er op mij gewacht wordt, alsof ik het ben die wacht, …

Die arme, lieve hond. Wat zou er door zijn hoofdje gegaan zijn ? Zou hij ooit de moed verloren hebben ? Ooit gedacht hebben dat hij zijn baasje nog zou terug zien ? Of zou hij daar, na een tijdje, gewoon uit gewoonte hebben blijven zitten ? Ik mag er niet aan denken of ik begin opnieuw te snikken.

Ik, een sentimentele ziel ? Wat denk jij en waar word jij sentimenteel van ?

Banaal.

Ik was van plan om hier een leuk stukje te zetten over ‘De mannen’, het theaterstuk dat we gisteren gezien hebben in de Stadsschouwburg. Een schitterende Chris Van den Durpel, Bob De Moor, Mieke Bouve en Daan Hugaert, meer was er niet en meer was er ook niet nodig om je steengoed te amuseren.

Ook was ik van plan om te zeggen dat ik vandaag om mijn ‘nieuwe’ auto ben gegaan. Het is dus geen Sorento maar een Carens. Ook goed, iets minder groot, champagne kleur, 4 wielen die meestal tot op de grond komen en geen die op punt staat af te breken.

Waarom schrijf ik daar niet veel over ? Omdat we deze ochtend weer eens met onze neus gedrukt werden van het feit dat het leven zeer vergankelijk is ! Zeer vroeg kregen we, op het werk, telefoon en iedereen dacht dat het iemand was die belde voor een dag verlof of ziekte. Neen, het was erger : een collega heeft deze ochtend haar man dood aangetroffen. Hartaderbreuk.

Hij zou in december 56 jaar geworden zijn. Ze zouden in december een verre reis maken. Binnen enkele jaren zou hij in brugpensioen gaan en zouden ze een wereldreis maken. Ze hadden nog zoveel plannen. Wat ze vandaag heeft moeten plannen is zijn uitvaart …

Zij is 46 jaar, weduwe, ze heeft geen eigen kinderen, de relatie met die van hem zal waarschijnlijk vlug verwateren, zij komt altijd in een leeg huis, alleen wonen, alleen leven, alleen slapen, alleen verder moeten, overal alleen naar toe, … Ze heeft wel een dichte band met haar familie maar dat is toch niet hetzelfde.

Hij komt nooit meer thuis ! Ik mag er niet aan denken !

Alles is me nu banaal …

Still Alive !

Ja, we leven nog !

Naar aanleiding van mijn co, zijnde Stef, die een nieuwe blog  is begonnen, dacht ik om ook nog eens naar onze blog te komen kijken.

Is het echt al meer dan een jaar geleden dat er hier nog iets geschreven werd ? Wat gaat de tijd vlug !

Wat er bij mij veranderd is ? Niet zoveel : (bijna) iedereen is nog steeds gezond en gelukkig. Geen wijziging in poezen of huisgenoten. 😉

Weinig veranderd in of aan ons huisje. Verleden lente/zomer, eindelijk, de grote plantenbak laten metsen en dus de tuinmuur gevoegd. Ik kan je verzekeren : na 10 jaar, we hebben veel voegspecie nodig gehad. 🙂

Mijn moeder is 2 maanden geleden gestorven. Ze was 87 jaar en de laatste jaren woonde haar favoriete zoon bij haar in haar huis. Dat ik geen contact meer had met haar vond ik geen probleem : ik hoorde via mijn broer dat alles in orde was … tot de laatste keer ze in het ziekenhuis moest en ze er niet meer uitgekomen is.  Jammer. Nu zal het nooit meer goed komen tussen ons maar ze heeft nu vrede en rust. Voor ons, haar kinderen en kleinkinderen, komt nu de miserie van de nalatenschap. We willen haar huis verkopen, maar door omstandigheden kan dat nog niet. Komt wel goed. Het zal alleen wat meer tijd kosten. Iemand interesse ?

Nog steeds geen garage wegens nog steeds niet begonnen aan de nieuwe woonwijk. Het zou nu voor maart-april zijn … hopelijk van dit jaar.

In het laatste jaar veel optredens gezien, mooie foto’s genomen, leuke dingen meegemaakt, lieve mensen ontmoet, soms (veel) teveel gedronken, … kortom : life has gone on. 😉

Jullie moeten nu niet verwachten dat ik hier weer elke dag een logje zal plaatsen, maar misschien wel  weer eens wanneer ik iets te vertellen heb.

En jullie ? Hoe hebben jullie het laatste jaar verteerd ? Ik zal jullie blogs moeten lezen zeker ? Dat zal ik zeker doen maar niet allemaal na elkaar of mijn hoofd zal ontploffen. 😉

Tot later.

25 jaar geleden …

Morgen is het 25 jaar geleden dat mijn papa gestorven is en ik heb er erg van dit jaar.

Ik loop al heel de week met een gezicht als een lijkbidder, moet me inhouden om niet te wenen, beleef elke dag van toen alsof het verleden week was.

Als ik bedenk hoe ons leven eruit zou gezien hebben, had hij blijven leven … Hij was de lijm die ons samen hield en die de brandjes bluste. De werkgever van mijn broer en zus met hun aanhang. Ook de mijne, deeltijds. We woonden in zijn ouderlijk huis, waar ook het werk was. Zo hadden we onze eigen stek maar zagen we elkaar veel. We bleven zo toch nog wat onder zijn vleugels.

Hij zou de eerste zijn om te zeggen dat het treuren al lang mocht ophouden. Dat het leven verder gaat en we er het beste moeten van maken.

Ja, we zijn weer op ons pootjes terecht gekomen. We zijn gelukkig met wie en waar we nu zijn, maar toch mis ik hem nog steeds. Ik mis zijn steun, zijn inzicht, zijn aanwezigheid, zijn raad, zijn daad. Ik mis hem als vangnet want als het eens verkeerd dreigde af te lopen was hij er om te helpen de boel weer op de rails te krijgen.

En dat het nog zo lang zal duren eer ik je terug zie … 😥

Afscheid van Bobo.

Deze morgen rond 7 uur krijg ik een bericht : ‘Bobo zou dood zijn. Weten jullie van iets ? ‘ Neen, we dachten dat hij vrolijk aan het werk was. Dat we binnenkort contact zouden hebben om af te spreken en weer eens samen te komen.

Zijn gsm was blijkbaar niet in werking. Zeer vreemd ! De persoon die het aan die vriendin gemeld had was steeds in gesprek. Wij zijn zeer ongerust naar het werk vertrokken.

010508-0007Even voor 10 uur belde de vriendin met de triestige melding dat onze goede vriend Bobo zich op 23 augustus (!) van het leven had beroofd en dat hij in alle stilte al begraven was ! Ik heb dan ook mijn schat verwittigd en hoorde hem bleek worden. Ik ben beginnen wenen en kan niet meer stoppen !

Ik ben naar huis gekomen. Hier in mijn cocoon kan ik snikken, huilen, roken en snotteren zonder spiedende ogen. Zonder dat ik me ‘groot’ moet houden. Hier kan ik mezelf zijn. Ik, mijn poezen en mijn verdriet.tn_IMG_7102

Als ik denk aan ons feestje, hoe hij zich geamuseerd heeft en wij met hem. Hoe hij de volgende dag zo zijn best heeft gedaan om me niet te wekken met zijn luide, zware stem. Hoe we zitten napraten, vertellen en gelachen hebben, kom ik niet meer bij.

Ik kijk naar mijn nieuwe ringen, waarvan hij er 1,5 heeft betaald voor mijn verjaardag, en ik moet me inhouden om niet opnieuw te krijsen …

We hebben zijn mailadres (opnieuw) gekregen zodat we vlugger/gemakkelijker met elkaar zouden kunnen afspreken. We zouden zeker niet wachten tot 1 mei om elkaar terug te zien. Heel zeker niet ! Nog voor Nieuwjaar zouden we samen, met z’n 3-en, nog eens een avond-met-ochtend (hij zou weer blijven slapen op de zetel) lachend en drinkend doorbrengen.

tn_IMG_0128Uit niets bleek dat hij met een ‘ei’ zat of dat er iets verkeerd was (in zijn hoofd). Integendeel ! Ik heb hem nog, op zijn verzoek, alle foto’s van het feestje doorgezonden zodat hij, zoals hij het zelf zei : ‘nog eens goed kon lachen met alle dronken koppen’.

Ik voel me zo onmachtig. Ik voel z’n pijn, zo’n gemis … Het is niet eerlijk !

Wie zal er nu voor me zorgen op 1 mei, wanneer mijn schat zijn foto’s tn_IMG_6420neemt ?  Met wie zal ik nu staan lullen en zeveren ? Wie zal me voor het podium brengen wanneer ik wil dansen ? Wie zal me drank bezorgen als ik de bar niet meer vind ? Wie zal mijn haar ophouden wanneer ik moet overgeven ?

Bobo, we zullen elkaar nog terug zien. Daar ben ik zeker van. Dan moet je me eens uitleggen waarom en waarom je niets hebt laten blijken zodat we je misschien die finale daad hadden kunnen uit je hoofd praten. Ik weet nog, bij ons gesprek over Yasmine, dat je zei : als je zoiets wil doen, moet je er niet over kletsen maar gewoon doen ! Ewel, je hebt het gedaan, net zoals je gezegd had, maar toch …

Ik zal je missen. Het ga je goed. Hopelijk heb je nu vrede.

Ja, ik heb het zwaar …