Nostaligie Beach festival

Plaats : Bredene – België.

Datum : 10 augustus.

Jaar : 2014. Waarom zet ik dit er bij ? Omdat er volgend jaar opnieuw een festival zal zijn !

Weer : Eerst ferme regen, later opklaringen en zon, om te eindigen onder een prachtige volle maan.

Sfeer : Uitstekend ! Van de eerste druppel tot de maan was iedereen aanwezig blij en tevreden.

13 optredens (waarvan wij er 11 gezien hebben) : Schitterend !

Meer moeten jullie niet weten, zeker ? Of toch ? Ok dan, maar hou je vast want het wordt een lang stuk met zeer veel foto’s.

Van de 750 die ik over gehouden heb (halverwege de optredens, na bijna 900 foto’s, was mijn kaart vol en heb ik dus al moeten selecteren. In totaal heb ik er zo’n 1100 getrokken.) en na een eerste ‘lezing’ had ik er nog zo’n 450. Toen zijn we extra kritisch geweest en hebben we er zo’n 88 stuks over gehouden gaande van : meer dan uitstekend, over : zeer goed, tot : nog een bewerking nodig. De andere zijn ook mooi en/of leuk, maar die 88 zijn nét dat ietsje beter …

 

Het begon niet goed : we konden nergens de auto kwijt om onze perspassen te gaan ophalen. De mensen van de artiestenparking waren zo vriendelijk om me te wijzen waar ik eventjes uit de kant kon parkeren. In bezit van het nodige pasje, kon ik die parking op rijden, recht over de ingang. Oef. Daar stond Mia goed en veilig.

Er stond een strakke wind en het dreigde al te regenen toen we onze persbandjes rond onze pols kleefden. We hadden nog niet gegeten maar hadden vooral dorst. We waren er toen het terrein werd geopend voor het publiek (om 14 uur) en onmiddellijk stonden er lange rijen aan de drankticketboxen. Nadat we onze aankopen hadden gedaan, zochten en vonden we al vlug een van de vele dranktenten. Er was een ruime keuze aan cocktails en de gewone dranken. Bij het uitzoeken van een biertje zag ik plots Rodenbach Rosso op de lijst en besloot zo eentje te proeven. Voor 2,5 euro kon ik me niet miskopen, hé. Het bleek zeer zoet maar toch zuur genoeg dat ik het lustte. Toch was ik blij toen later bleek dat ze geen Rosso meer hadden en dan maar gewone schonken.

Toen we ons voorzien hadden van een drankje gingen we op zoek naar eten. Ver moesten we niet zoeken want er stonden verschillende kramen op de verschillende kanten van het terrein. Er was ook keuze : frietjes, hamburgers, hotdog of braadworsten, belegde broodjes, broodje gezond. Wel vervelend dat er niet bij de drankbonnetjes stond dat je ook jetons moest kopen voor het eten en dat je ze daar moest aanschaffen. (Later op de dag gezien dat dit euvel werd verholpen.) Enfin, ik kan zeggen dat het zakje frieten er goed in ging.

Toen was het hoog tijd om ons naar de plaats te begeven waar we naast het podium konden om zo frontstage te kunnen om foto’s te nemen. We waren verrast van de vele fotografen die er al waren. Dat waren we niet meer gewoon. Dat er later op de dag nog meer bij kwamen maakte het ‘werken’ er niet gemakkelijker op, maar iedereen kon zijn kiekjes nemen omdat elk zich aan de fotograaf-etiquette hield : iedereen de kans te geven zijn foto te nemen door onder de opgerichte lenzen door te bukken, geregeld van plaats veranderen zodat een andere op je plaats kan staan, die te duwen of drummen, niet voor een andere gaan staan die klaar staat met opgeheven lens, een tikje op je hoofd betekent : kop intrekken (alleen doen als deze die voor je staat niet aan het trekken is), … Spannend ! Wetende dat we maar de eerste 3 nummers van elk optreden mochten fotograferen, wilde iedereen natuurlijk de kans krijgen om zijn/haar ‘money-shot’ te kunnen maken.

Het begon te regenen net toen Walter Grootaers de eerste aankondiging deed op de Main Stage. De paraplu’s en regenvestjes kwamen boven maar konden de pret niet bederven. Kid Coco Jr. deed de aankondigingen op het Marquee podium en dat hij het niet kan laten te zingen heeft hij telkens bewezen. Nice !

Het volgende optreden begon op het andere podium van zodra het vorige gedaan was. Voor ons, fotografen, was het : klaar staan, 3 nummers trekken, naar nog enkele nummers luisteren en dan vlug, door het publiek en de modder, naar het andere podium baggeren.

Gelukkig hield het op met regenen van zodra het 2de optreden op de Mainstage begon. De Weergoden waren iedereen dan toch gunstig gezind. De grond kon niet opdrogen maar iedereen wel.

De optredens waren deze :

Mainstage :

tn_DSC_0010

Marquee :

Muzikanten en backing-vocals bleven dezelfde.

  tn_DSC_0569

15.00 : Fisher-Z – John Watts (60 jaar) & Co : The Worker – Berlin – Marliese – So Long – …

Hij bracht dezelfde set als in ReoRock, dus steengoed. De regen kon niemand deren, ook hem niet.

Na de foto’s konden we, gelukkig, schuilen onder een voetgangersbrug en onze toestellen door wrijven. We bleven daar tot het tijd was om voor het volgende optreden klaar te staan aan de Marquee.

tn_DSC_0011 tn_DSC_0031 tn_DSC_0043

15.45 : Time Bandits – Alidis Hidding (°1954) & Co : Hollywood Seven – I’m Specialized in You – Foolish Heart – …

Ook bij zijn optreden viel de regen in bakken naar beneden, maar niemand die er om gaf. Iedereen stond te dansen en zong met luide stem mee met zijn hits.

tn_DSC_0119 tn_DSC_0129

Na het nemen van de foto’s vlug terug onder de voetgangersbrug. De toestellen waren in elk geval stofvrij gewreven. Gelukkig had elk van ons wel een zeem of (papieren) zakdoek bij en zo niet werd er gedeeld. Geen ego’s aanwezig, gelukkig.

16.30 : Kid Creole & The Coconuts – August Darnell (°1950) & Co : Stool Pigeon – Annie, I’m not you Daddy – Tropical Gangsters – …

Eerst werden de Coconuts aangekondigd en dan The Man Himself. Hij heeft de regen verjaagd en de zon opnieuw laten schijnen met zijn krachtige stem en danspasjes. Hij probeerde ons wijs te maken dat zijn huidige Coconuts de afstammelingen waren van de originele. Who knows – who cares. Ze waren mooi, dansten leuk en zongen goed. Meer moet dat niet zijn, hé.

tn_DSC_0157 tn_DSC_0202

tn_DSC_0382

tn_DSC_0415

tn_DSC_0247

tn_DSC_0323

17.15 : Rozalla – Rozalla Miller (°1964) : Everybody’s Free – I Love Music – Look no Further – …

Ik kende haar niet tot ik haar hits hoorde en merkte dat ik mee aan het zingen was. Ook zij heeft het nog niet verleerd en is haar stem nog niet kwijt. Ze genoot duidelijk evenveel als wij en kreeg al zeer vlug het publiek mee.

tn_DSC_0519

tn_DSC_0522

Gevolgd door : Haddaway – Nestor Alexander Haddaway (°1965) – Hit Me Baby One More Time – Fly Away – Catch a Fire – …

tn_DSC_0666 tn_DSC_0670

Ook hem was ik vergeten tot ik hem hoorde zingen. Samen met zijn eigen backingzangeres brachten ze een leuke set tot genoegen van iedereen.

tn_DSC_0686

18.00 : Kim Wilde (°1960) – Kids in America – Chequered Love – View from a Bridge – Water on Glass – Cambodia – …

Ze was in zeer goede doen en had er duidelijk zin in. Ze heeft nog niets van haar stem verloren en kan nog steeds show geven als de beste.

tn_DSC_0699

tn_DSC_0789

18.45 : Martin Fry – (°1958) (ABC) – The Look of Love – Poisson Arrow – All of my Heart – Lexicon of Love – …

In pak & das en zijn warme stem deed hij de duizenden genieten. Nog steeds een top-artiest !

tn_DSC_0833 tn_DSC_0839

19.30 : 10CC – Graham Gouldman (°1946) & Eric Stewart (°1945) – Dreadlock Holliday – I’m not in Love – Mirror Mirror – Bridge to your Heart – …

Die zijn niet klein te krijgen : nog steeds staan ze er en brengen hun hits met hart en ziel. Dit tot groot jolijt van de massa.

tn_DSC_0922

tn_DSC_0928 tn_DSC_0933

20.30 : Rick Astley (°1966) – Never Gonne Give you Up – Cry for Help – When I fall in Love – …

De meest sympathieke van de dag : tijdens zijn aankondiging door Kid Coco stond hij tussen de backingvocals en begon toen mee te zingen met Coco Jr. Als enige artiest heeft hij de backings een solo te geven tijdens ‘Cry for Help’ zodat ze elk hun groot talent konden ten toon spreiden. Zijn interactie met het publiek was leuk en hij gaf iedere vrouw aanwezig het gevoel dat hij alleen voor haar aan het zingen was. Met zijn zachte, lieve stem was dat niet zo moeilijk. Zijn showmanship en plezier in het optreden droop van het podium.

tn_DSC_0935 tn_DSC_0940 tn_DSC_0945 tn_DSC_0955

21.30 : Golden Earring – Barry Hay (°1948) & Co – Radar Love – When the Lady Smiles – Twighlight Zone – Slow Down – …

Ook zij zijn er direct in gevlogen. Deze band is duidelijk de Rolling Stones van de Lage Landen. En hoe !  Wat een stemmen ! Wat een muzikanten ! Wat een optreden ! Chapeau ! Live zijn ze nog steeds beter dan hun (oude) platen.

tn_DSC_0979 tn_DSC_0984

tn_DSC_1000tn_DSC_1025

22.30 : Sister Sledge – Debbi, Joni, Kim, Kathy – We are Family – Lost in Music – All American Girls – …

Ze waren met 3 en niet met 4, zoals aangekondigd. Toch brachten ze hun hits met het grootste gemak en veel plezier.

tn_DSC_1075 tn_DSC_1093

23.30 : Level 42 – Mark King (°1958) & Co – Starchild – Something about You – Running in the Family – The Sun goed Down – …

De virtuoos op zijn bas kan het nog steeds. Vingervlug toverde hij de noten uit zijn speciaal verlichtte bas, in zijn typische slapping style. Ze waren schitterend. Gewoon weg : schitterend !

tn_DSC_1099 tn_DSC_1115

tn_DSC_1140tn_DSC_1130

Deze niet meer gezien :

00.45 : Katrina – (and the waves) – Walking on Sunshine – That’s the Way – Love Shine a Light – …

01.10 : Nostalgie Roadshow and special guest Robin S. – Robin Stone – Show me Love – Luv 4 Luv – Back it Up – …

Deze optredens gingen, achteraf gehoord, door in de VIP-tent.

Na de foto’s van Level 42 en enkele nummers, was het middernacht en we waren moe – doodmoe ! We zagen het niet meer zitten om nog 45 minuten te wachten op Katrina en zijn naar huis gereden. Het was welletjes geweest. Zijn we oud geworden ? Waarschijnlijk wel, maar de (kilo)meters die we door de modder en het publiek hebben afgelegd, begon door te wegen : mijn voeten deden pijn, mijn knie begon van zijn tap te maken, om van mijn rug maar te zwijgen. Ik was blij toen ik om 1 uur in mijn bedje kon gaan liggen.

Dat deze ‘oude’ artiesten het nog steeds kunnen en het nog niet verleerd zijn, hebben ze bewezen ! Amai ! Wat een stemmen, wat een muzikanten, wat een show hebben ze gebracht ! Heel de dag volop feest. Het was leuk te merken, telkens ik tussen de massa aan het laveren was, dat bijna iedereen aan het meezingen was met die goeie ouwe hits, met een grote smile en/of dromerige ogen.

Vandaag pas bedacht dat we waarschijnlijk toch langs een andere weg van het ene podium naar het ander konden, via de backstage, en zo de modder en de massa konden vermijden, maar dat zijn vijgen na Pasen. Ook konden we tijdens onze doortocht geregeld een drankje kopen, eens gaan plassen of nog een leuke foto nemen van iemand in het publiek.

 Zoals gezegd : volgend jaar is er opnieuw een Nostalgie Beach Festival op 9 augustus. Hoera ! Joepie ! De nu al gekende namen zijn : London Beat en Cool and the Gang. Tickets nu reeds beschikbaar. Wij zullen proberen er terug bij te zijn. Zorg dat je dan ook bent, want dit jaar hebben jullie het gemist !

12 thoughts on “Nostaligie Beach festival

  1. Ik val in herhaling maar ik meen het: heel mooie foto’s. De meeste artiesten kende ik wel, van de rest toch wel minstens één liedje. Time Bandits kende ik vooral van “Listen To The Man With The Golden Voice”.
    Natuurlijk kunnen die ‘oude’ artiesten het nog. Ze verleren dat niet hoor.

  2. Nog niemand gereageerd ? Een lens wrijf je droog niet door, voordat iemand anders het zegt. Goed te merken aan de tekst ( geeft een goed beeld weer ) en foto’s dat je een leuke dag beleefd hebt, zelfs al was het een beetje werken.

  3. er zitten enkele artiesten tussen die ik wel had willen zien. Ik wist niet eens van dit festival af, eigenlijk wel jammer. Blondie ziet er nog altijd fantastisch uit zie ik…😉

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s