Thuiswerken.

Ik heb het gevraagd.

We hebben het besproken, mijn chef en ik.

De afspraken zijn duidelijk gemaakt en op papier gezet.

Ik heb mijn aanvraag ingediend.

Deze werd goedgekeurd.

Hoera !

Vanaf 1 september werk ik op maandag thuis !

(Dat is als 1 van mijn 2 collega’s er zijn om het onthaal te doen. Zo niet moet ik naar de bureau en blijft een deel van het werk liggen want ik kan niet zoveel doen aan het onthaal dan dat ik zou thuis kunnen doen …)

Zo ben ik een dag meer thuis bij mijn poezen.

Op donderdagmiddag geef ik de weekcijfers door en selecteer het werk dat ik op maandag zal doen. Samen met een laptop neem ik het mee naar huis.

De volgende maandagochtend sta ik op zoals een gewone werkdag. Eens mijn schat de deur uit is, begin ik te werken tot de middag. Na een korte eetpauze doe ik weer verder tot rond 16 uur.

Dinsdagochtend op het werk verzamel ik alle afgedrukte documenten en, aan het onthaal, sorteer ik het met de afgewerkte stukken zodat alles op de juiste plaats komt.

Ik zie het helemaal zitten : de deur niet uit moeten, in mijn huiskleren kunnen blijven, Kira kunnen buiten laten (ze kan zonder mijn hulp binnen), Nory dicht bij me in de buurt, koffie drinken, radio aan, roken wanneer ik wil, niet gestoord worden, …

Dat er verwacht wordt dat ik meer zal doen dan in de bureau, vind ik normaal en zal daar ook in slagen : geen koffie-of rookpauze nodig en niemand om tegen te kletsen. Het kan maar vooruit gaan, hé.

Yes, I’m happy !

Advertenties