Stressen.

We hebben stress-volle dagen achter de rug en het is nog (bijlange) niet voorbij.

Op mijn werk loopt iedereen op de punt van de tenen : teveel werk, te weinig mensen om het allemaal gedaan te krijgen, langdurig zieken en gepensioneerden die niet vervangen worden, in het nieuws horen we dat we met teveel zijn en dat er (nog) weg moeten (!), … De vriendelijkheid en hoffelijkheid is soms ver te zoeken, ook onder elkaar. En er is geen einde in zicht, integendeel … Pff !

Ook op het werk van mijn schat is het al lang niet meer leuk door de onzekerheid en onduidelijkheid. Daar spreken ze over afdelingen die samen zullen gebracht worden omdat ze er zullen sluiten, overheveling naar het Vlaams Gewest, personeel die op een andere plaats zou moeten gaan werken, andere uurregelingen, andere verlofregeling, … maar niemand kan duidelijkheid geven over wie naar waar zal vliegen. en mijn schat kan moeilijk tegen verandering …

Er zijn enkele sterfgevallen in de familie. De ene meer aangrijpend dan de andere, maar toch leef je mee met de nabestaanden en is er een (groot) gemis.

De mama van mijn schat kon niet meer in haar appartement blijven en was zich aan het uithongeren omdat ‘haar eten niet meer smaakte’ en ze dus steeds minder en minder at. Daarom hebben we haar naar het ziekenhuis gebracht. Na een verblijf van meer dan een maand was ze 5 kg vermagerd ! Nu is ze in een verpleegtehuis maar kan daar niet lang meer blijven. Ondertussen heeft zijn zus en schoonbroer het in hun hoofd gestoken dat haar appartement moet opgeruimd worden (het staat wel echt zeer vol). Daar zijn ze aan begonnen maar willen dat wij gaan mee helpen. Wij zien dat niet zitten en vinden dat de mama dat zelf moet doen of er toch tenminste moet bij zijn. Aangezien ze mijn liefste steeds bestookten met sms-en, heb ik ook een sms-gesprek gehad met hen en nu is het stil. Ik vermoed dat ze boos zijn, maar om mijn schat met een glimlach te zien thuis komen (omdat ze hem voor 1 dag met rust gelaten hebben), is het me waard.

We zijn beiden niet ziek genoeg om thuis te blijven maar toch is het elke dag slepen en trekken om de dag door te komen.

Gelukkig zijn er de poezen : zij brengen steeds een glimlach op onze smoel. Enkele voorbeelden :


DSC_0003

DSC_0005

20140208_131806

25 thoughts on “Stressen.

  1. ik zou zeggen, trek je niks aan van al die afwezigen en werk verder op hetzelfde tempo als je gewoonlijk doet, maar zoiets is wellicht niet makkelijk. Maar de fout ligt bij je werkgever, je kan niet het werk doen van meerdere personen tegelijk.
    Maar kop op, het is (bijna) weer weekend…😉

    Groetjes!

    • Iedereen moet steeds meer (moeilijke en ingewikkelde) taken op zich nemen en dat eist, op den duur, zijn tol.
      Mijn werkgever is de Minister en dus de Belgische Staat. Hopelijk zien ze het licht na de verkiezingen en krijgen we een nieuwe die meer afweet van de werking in de Openbare Diensten.
      Mijn weekend is, zoals gewoonlijk, gisteren (donderdag) namiddag begonnen.😉
      Groetjes terug !

  2. de tijd van de “collega’s” je weet wel die vlaamse serie over het wel en wee op het ministerie is al lang verleden tijd. Iedereen moet meer en meer presteren met minder middelen en minder personeel. Zo kan het niet verder want niet alleen de ambtenaren lijden er onder, ook de dienstverlening zal klappen krijgen.
    Houd je sterk en laat je niet verder opjagen.

  3. Oei, dat klinkt allemaal niet goed. Het personeelsprobleem ken ik ook, gelukkig zijn er een paar lichtpuntjes aan de horizon. En het probleem van je schat over het verplaatsen herken ik ook, maar dan in omgekeerde richting. Bij ons zijn ze aan het kijken hoe al die mensen erbij moeten, wat dus ook voor spanning zorgt.

    Los van al die werkstress ook nog eens de persoonlijke stress, dat is echt niet om te lachen. Ik hoop dat sommige dingen snel opgelost raken. Veel moed! x

  4. Het stressen ken ik ook met al de redenen die je opsomt: meer werk, minder volk,… Pfff. Dat er veranderingen zijn op het werk, was eigenlijk al altijd maar het zijn meer en meer veranderingen in negatieve zin. Meer werken maar steeds minder appreciatie. Ook steeds minder de nodige middelen om nog echt goed werk te kunnen doen terwijl van boven af men vast hout aan het idee dat we net alle middelen blijven krijgen. Het was ook geen goeie periode: de griep beheerst het land en daardoor alleen al zijn er veel zieken thuis gebleven. Ik merkte het elke dag op de trein alleen al: minder volk dan gewoonlijk. De veranderingen vanuit de politiek zijn zouden wel eens heel ingrijpend kunnen zijn. Al dat splitsen en herorganiseren wordt dan wel voorgesteld als nodig en besparend maar ik vraag me af wat de rekening eigenlijk echt is. Al die maatregelingen moet toch geld kosten? Opvallend dat niemand daar eens een deftige rekening van gemaakt heeft. De politiek wilt dat waarschijnlijk niet. Ik ga maar stoppen met ventileren. Er was al genoeg storm de laatste weken.😉

  5. Bij mijn vriend op het werk zijn ze ook aan het herstructureren, nu ja het is een andere afdeling, maar ik zie het gebeuren (in mijn doemdenkerij ;)) dat ze het uitbreiden naar het ganse bedrijf.
    Dat de regering daar eens wat aan doet, aan die belachelijk hoge loonkosten, het zou een pak beter zijn…

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s