Terug aan ’t werk.

Ja, de eerste werkweek zit er alweer op.

Na een uur was het alsof ik niet een maand thuis was geweest. Maar natuurlijk kunnen ze ons die maand niet meer afnemen.

Gelukkig mocht ik heel de week het onthaal doen. Zo ging de tijd vlug want het was zeer druk. De meeste ‘klanten’ dachten dat we ook tussen Kerst en Nieuw gesloten waren. Aan de andere kant dachten er ook veel dat we met ‘die dagen’ op volle bezetting verder werkten en konden dus moeilijk begrijpen waarom hun dossier, dat op 23 december was binnen gekomen, op 7 januari nog niet afgewerkt was. Tja …

Tegen donderdag middag was ik doodmoe. Het is een groot verschil tussen rond 11 uur in de zetel met mijn laptop te kunnen zitten dan om 18 u 30.

Toen ik maandagochtend ook vroeg op stond, begreep Nory het eerst niet echt. Al vlug had ze het door en was niet van me weg te slaan. Ik hoorde haar nog ‘roepen’ toen ik vertrok. Het deed me pijn, maar ik moest weg. Wanneer ik terug kwam was ze eerst boos maar na enkele ogenblikken toch blij en mocht ik haar knuffelen. Ze bleef heel de avond dicht bij me, wat ik natuurlijk niet erg vind.

Ze ligt nu ook naast me in de zetel en is mijn schaduw : waar ik ga, gaat ze ook. Hoera !

20140111_114109