De beslissing is genomen.

Met een zeer klein hartje heb ik het gisteren gevraagd aan mijn nieuwe chefs en ze hebben ‘JA’ gezegd, de lieverds.

Ik slaap al weken niet goed, kan niet stoppen met huilen, heb een gat in mijn hart, voel dat ik erdoor geraak, ben weer aan het zakken, voel me verkleinen, … Ik kan mijn kleine Prutske maar niet vergeten ! Mijn levenslust is weer weg.

Ik mis haar elk moment op het werk dat ik niet druk bezig ben aan het onthaal of nieuwe dingen aanleer. Thuis is het nog erger, natuurlijk. Ik laat hier dan ook mijn tranen de vrije loop en het duurt alsmaar langer voor ik mezelf terug kan samen rapen om te doen wat moet gebeuren.

Ik vind mijn leven niet meer leuk, ondanks alle nieuwe uitdagingen op het werk. Ik ben nog steeds blij dat ik van dienst ben veranderd. Iedereen daar is zeer medelevend en geduldig, maar ik mis iets. Wat dat is, weet ik maar al te goed …

Daarom en ook omdat mijn schat het niet leuk vind om me (opnieuw) zo triestig te zien, hebben we besloten om opnieuw een kitten in huis te halen.

Ik wil die kleine opnieuw ‘aan me naaien’ en dus wil ik er zeker een maand mee thuis zijn. Ook om het te beschermen tegen Kira, want die kan lelijk uit de hoek komen tegen een kleintje. Dat heb ik gemerkt met Neelix.

Aangezien ik in een nieuwe dienst zit en beloftes gedaan heb dat ik, buiten een week rond mijn verjaardag in augustus, pas vanaf november veel thuis zou zijn, was ik angstig hoe ze op mijn vraag om zo vlug mogelijk een maand thuis te zijn, zouden reageren. Ze konden mijn verzoek begrijpen. Oef ! Na een vlugge blik op de aanwezigheidslijst, kwam als voorlopig voorstel : augustus, na mijn weekje verlof. Daar kan ik mee leven want ik heb nu opnieuw een vooruitzicht.

Volgende week zal ik wel meer weten en eens ik de juiste periode ken, kan ik beginnen uitkijken naar een nest. Ook zal ik dan moeten kijken wat ik juist zal nemen : loopbaanonderbreking, onbetaald verlof, … Maar dat komt wel goed en is van minder belang. Mijn chefs hebben het beste met me voor en zullen me wel helpen.

Ik weet ook wel dat die nieuwe kleine geen Pruts zal zijn, zo’n katje zullen we nooit meer hebben, maar er zal opnieuw leven in ons huis zijn. In het begin zal ik veel vergelijken maar na een tijdje zal ik, hopelijk, minder verdrietig worden. Neelix heeft dat ook voor me gedaan toen ik niet over het verlies van Toyah kwam.

Het liefst zou ik willen dat het nieuwe katje niet buiten gaat maar mijn schat zegt dat het bijna niet mogelijk zal zijn omdat Kira wel buiten mag. We zullen zien.

Iedereen zegt dat ik met Pruts ‘mal chance’ heb gehad dat ze zo vlug gestorven is en dus kan ik maar hopen meer geluk te hebben met het nieuwe.

Wordt vervolgd.

Advertenties

18 thoughts on “De beslissing is genomen.

    • Ik weet het, maar 7 maanden was toch maar heel kort. Ik had me zeer gehecht aan Neelix omdat ze zo gehecht was aan mij … En ik geef me volledig. Altijd ! Ik kan niet anders. Zo ben ik.
      Bedankt.

  1. Geen 2 katten zijn hetzelfde he! Ik snap je volledig, het gat dat een overleden huisdier achterlaat valt niet, nooit, jamais op te vullen.
    Mijn tante heeft eigenlijk hetzelfde voorgehad met haar hond en dat twee maal na elkaar. De eerste pup stierf na enkele weken aan een ziekte waarvan zijn buik helemaal vol vocht liep (ik weet niet meer welke dat was). De pup daarna is uitgegroeid tot een volwassen hond die ze 8 jaar later aan kanker moest afgeven. De pup daarna is na nog geen twee weken aan de kattenziekte gestorven… En nu heeft ze haar vierde hond, een superlief beest. Pech, gewoon dikke pech! En er zijn niet minder traantjes om gevloeid want aan zo’n klein schattig ding hecht je je enorm snel, dat moet ik jou niet vertellen!
    Dat je een maand thuisblijft is goed (en super dat ze op je werk er zo flexibel mee zijn!) voor de bonding he, diezelfde tante neemt pas een nieuwe hond in de zomervakantie als ze 2 maanden thuis is van school. Veel beter voor die dieren om te wennen aan hun nieuwe thuis, hun baasjes en de omgeving!

    • En zeggen dat ik Neelix in huis heb genomen omdat ik niet kon stoppen met huilen voor Toyah ! 7 maanden later is het weer van dat ! :’-(
      Heel erg voor je tante. Ik hoop ze meer geluk heeft met haar hondje nu.
      Juist : bonding ! Dat was het woord waar ik maar niet kon op komen, daarom dat ik zette : ‘aan me naaien’. Ik hoop dat het (weer) lukt.
      Ja, ik vind het ook super dat het al mocht. Ik heb vandaag mijn verlof-zonder-wedde aangevraagd en ben thuis vanaf 8 augustus ’s middags (raad eens wat we dan onmiddellijk gaan doen ?) tot 9 september.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s