Chi Coltrane.

Gisterenavond, Stadsschouwburg.

Mijn schat was zeer verwonderd dat de Stadsschouwburg niet uitverkocht was. Ik niet. Ik herkende naam ook niet. Het was maar toen hij liedjes van haar liet horen dat ik zei : ‘Ja ! Natuurlijk gaan we er naartoe ! Haar wil ik zeker bezig zien.’

Ze zou om 20 uur beginnen en was bijna 20 minuten te laat. Was ze de moeite van het wachten waard ? Heel zeker ! Ze heeft ons getrakteerd op 2 keer bijna een uur prachtige muziek met schitterende songs.

Deze 65-jarige pianiste heeft nog steeds haar zeer krachtige, speciale stem. Daarmee bracht ze soms tranen in onze ogen om dat in het volgend nummer de rillingen over onze rug te laten lopen. Het was genieten van de eerste noot tot en met de laatste !

tn_IMG_0482 tn_IMG_0435

Ze werd enkel begeleid door een drummer, die de backingvocals deed, en een bassiste die ook, in sommige nummers, de contrabas bespeelde.

tn_IMG_0333

tn_IMG_0330

Het was duidelijk dat ze het goed met elkaar konden vinden. Beide kregen hun plaats in the spotlight en mochten een solo spelen aangemoedigd door de dame herself..

tn_IMG_0355

Ze hebben bekende en, voor ons, minder gekende nummers gebracht. Toch waren het allemaal pareltjes !  De alom gekende zijn natuurlijk : Go Like Elijah, You Were my Friend, I’m Gonna Make You Love Me, Thunder & Lighting, … De voor mij ongekende : Whoever You Told, Feelin’ Good, What’s Happening to Me, It’s not Easy, Halleluja, Slow Driver, … konden me meer dan bekoren.

Wat mij bijzonder geraakt heeft is : ‘Yesterday, Today and Forever’. We moesten denken aan een goede vriend die we uit het oog verloren hadden of aan iemand die overleden is. “Yesterday, today and forever/I’ll remember you/I’ll forget you, never …/A friend so faithful and true/And if I make it to Heaven someday/You know I’ll be looking for you/Yesterday, today and forever/I’ll be loving you”… Zeg nu zelf : met zo’n mooie tekst kan er toch geen oog droog blijven.

Haar typisch Amerikaanse manier om de liedjes aaneen te praten, was leuk om te horen. Het deed ons zo denken aan B.J. Scott.

Dat ze oprecht genoten had van ons gezelschap bewees ze door nog een extra bisnummer alleen te spelen. ‘I’m having a hard time saying goodbye to you.’, was haar excuus. Wij vonden het helemaal niet erg.

Zeer korte tijd was ze na het optreden in de Foyer om te signeren. Ze had een woordje voor iedereen die een cd, dvd en/of een t-shirt onder haar neus stak zodat ze er de naam van de eigenaar en haar krabbel op kon zetten. Telkens nam ze nederig de komplimenten in ontvangst en zei dat ze het ook leuk gevonden had.

tn_IMG_0493

tn_IMG_0499

Op de fietsrit terug naar huis hebben we nagenoten van dit schitterend optreden. Dit was zeker de moeite waard om uit mijn zetel te komen !

Advertenties