Compliment.

Ik zat eergisteren ochtend aan mijn bureau te werken toen de telefoon plots ging. Ik keek en zag dat het mijn Directeur was. Of ik eens tot bij hem wilde komen. Ik dacht : Pff. Wat heb ik nu weer verkeerd gedaan. Ik vergrendelde mijn computer en ging vlug naar hem toe want hij haat wachten.

Ik ging binnen in zijn bureau en hij vroeg hoe het met me was. Ik antwoordde dat tot 1 minuut geleden alles ok was. Dat begreep hij niet en ik verduidelijkte : Ja, als je naar hier moet komen, is het zelden voor een compliment, hé. Hij lachtte en zei : ‘Wel, deze keer is net daarvoor dat ik je geroepen heb.’ Ik lachtte mijn ‘pearly whites’ bloot en zei: ‘vertel’.

Hij had de dag ervoor, toen ik aan het onthaal zat, een bezoeker. Aangezien ik de Directeur niet direct kon bereiken om hem op de hoogte te brengen dat hij was aangekomen, moest de man een beetje wachten. Ondertussen had ik verschillende telefoons en een bezoeker die ik zelf kon beantwoorden. De bezoeker moest ik teleurgesteld weg sturen, na een lange uitleg waarom hij geen hoger bedrag aan uitkeringen kon krijgen. Ik had zijn dossier onderzocht, alles was correct afgewerkt, hij stempelde al lang, was samenwonend en moest dus terug 1 jaar voltijds werken eer hij opnieuw een hogere uitkering zou kunnen krijgen …

De man die zat te wachten op de Directeur had me blijkbaar in de gaten gehouden. Hij had gezegd aan de Directeur dat ik zoveel en zo lang geduldig gebleven was, dat ik wel 5 keer dezelfde uitleg gegeven had zonder boos te worden, dat ik beleefd gebleven was, … Ook dat ik zeer efficiënt de verschillende binnenkomende telefoons doorverbond met de juiste persoon, steeds met een glimlach en vaak met een kwinkslag.

De Directeur was enigzins verwonderd, ik niet. Ik zei dat dit toch mijn werk was aan het onthaal : alle bezoekers vriendelijk ontvangen, ze een deftige en begrijpbare uitleg geven, duidelijk zeggen wat ze moeten doen om hun dossier in orde te krijgen, ze eventueel naar de juiste instantie door verwijzen, uitleggen wat de te volgen stappen zijn, … zodat ze met een goed gevoel weer weg gaan. Zo ook aan de telefoon.

De Directeur vroeg of ik nooit boos werd aan het onthaal. Boos ? Neen, nooit ! Soms wel ongeduldig maar dat laat ik niet merken. Voor ons is het vanzelfsprekend maar voor die mensen is het allemaal Chinees. Dus nog eens de uitleg herhalen is wel het minste wat ik kan doen, tot ze het begrijpen. Ik heb niet graag de ze heel hun leven vertellen want daar heb ik niets aan, kan ik niets aan doen en heb daar, eerlijk gezegd, geen tijd voor. Toch laat ik hen doen want het kan goed doen eens je hart te luchten. Ze hebben dan het gevoel dat ze gehoord werden en zijn minder agressief/assertief tegen de volgende persoon.

Hij knikte goedkeurend. Ik vroeg toen of ik nu voltijds het onthaal mocht doen. Hij lachtte dat ik het compliment moest aannemen en dat we het daarbij zouden laten. Jammer !

Toch leuk om positieve feedback te krijgen. 😀

Rijk? Het zal nog niet voor direct zijn …

Ik vroeg aan mijn notaris of de nalatenschap op dezelfde dag als de verkoop zou geregeld worden.

Dit kreeg ik terug :

Ik denk het niet.

Uw broer mag niet verkopen zonder curator, maar hij mag ook niet verdelen zonder curator.

De gelden die voortkomen van het huis, zijn gelden die afhangen van de niet-vereffende huwgemeenschap en nalatenschappen *mijn vader en moeder*. Deze gelden moeten verdeeld worden. Een verdeling zal moeten opgemaakt worden, goedgekeurd worden door U en uw zus en vervolgens aan de rechtbank van koophandel voorgelegd worden. Eens de rechtbank de verdeling goedgekeurd heeft, kan er uitbetaald worden.

Ga er dus niet van uit dat u in de eerste maanden over uw aandeel zult beschikken.

Niets aan te doen.

Zo gaat dat wanneer er een gefailleerde bij een verdeling betrokken is.

Zeg nu niet dat we opnieuw vertrokken zijn voor een jaar, hé ! Pff !

Nog een geluk dat ik er niet zit op te wachten, maar het zou best leuk zijn om eens een ‘deftige’ reserve te hebben.

Na 1 jaar …

Ik heb gisteren een mail gekregen van onze notaris : de Rechtbank heeft de verkoop goed gekeurd voor de verkoopprijs.

Oef en Hoera !

Nu is het wachten tot de 3 notarissen klaar zijn en de curator, de kopers en wij met hen kunnen samen komen om ons ‘kruisje’ te plaatsen.

Moest dat nu echt zo lang duren ? Pff !

Red Star Line – Dance.

Afb0793 - kopie

Je hebt het misschien gezien in het Nieuws, gehoord op de Radio of gelezen in de Krant ? Hans Op De Beeck vroeg 800 figuranten voor zijn film : Dance. Het moet een kunstfilm worden dat permanent zal vertoond worden in het Red Star Line Museum. Er werden zo’n 300 volwassenen gezocht die geen probleem hadden met naakt voor de voormiddag opnames. Bij de namiddag sessie vroegen ze 500 mensen en kinderen vanaf 7 jaar.

Aangezien wij zo’n opname (nog) eens zouden willen meemaken, hebben we ons ingeschreven … voor de ochtend sessie. Of wat dacht je ?

We kregen een mail terug dat ze er genoeg hadden, maar we waren toch vriendelijk bedankt. Jammer.

Vrijdagochtend zag ik een mail waarin ze vroegen of we toch konden komen want ze hadden annuleringen. We hebben niet getwijfeld om te bevestigen en kregen prompt een mail terug dat ze ons verwachtten en de nodige richtlijnen.

Ik dacht, onwetend als ik ben, dat de opnames in Zeebrugge of Oostende zouden doorgaan, maar het was in Antwerpen te doen. Ok. Ook goed. Mij best.

Gisteren zijn we dus om 4 u 45 opgestaan. Waarom zo vroeg ? Omdat ik rustig moet wakker worden op zo’n goddeloos uur en we om 6 uur wilden vertrekken want we moesten daar om 7 u 30 (stipt) zijn.

De opnames gingen door in de Parkloods van het Park Spoor Noord. Aangezien Bob, mijn gps, dat niet vond heb ik dan Damplein ingetikt. Ook dat vond hij niet direct maar de straat daar het dichst bij, Viaduct Dam, vond hij onmiddellijk. Ik dacht : ik laat me daar naartoe brengen en dan zien we wel. De rit zou 1 uur duren, wist Bob me te vertellen, maar we wilden geen risico’s nemen. Stel dat er een ongeval gebeurd was of er ergens wegenwerken waren waar wij niets van wisten ?

De rit verliep vlekkeloos, bijna geen andere auto’s op de baan, geen tegenslagen gehad, Mia de Kia heeft dat voortrefelijk gedaan en we waren er om … 7 uur ! We vonden onmiddellijk een parkeerplaats en waar we Mia achter lieten was op spuugafstand van waar we moesten zijn. We moesten dus maar een half uurtje buiten in de koude wachten.

Toen we binnen mochten moesten we het formulier afgeven waarin we afstand deden van ons portretrecht, gebruikelijk bij dergelijke opnames. We kregen een nummer op een klevertje dat op onze voorarm werd bevestigd en moesten het ook onthouden. Ik weet nu een beetje hoe de mensen in Auschwitz zich moeten gevoeld hebben. Een beetje, toch … Niet leuk !

We kwamen in een grote vroegere werkplaats waar ze treinen maakten of herstelden en werden in groepjes ingedeeld. We werden voorgesteld aan onze begeleidster voor de dag. Zij zou ons instructies geven en zeggen waar we moesten zijn. Ze bracht ons naar de man/vrouw gescheiden verkleedruimte waar we onze kleren kregen. De mannen een kostuum, de vrouwen een kleed of rok met blouse. Ik kreeg een kleedje met korte mouwen en een pulltje erbij. Ook kregen we wit ondergoed (slip en bh voor de vrouwen) dat we moesten aantrekken. Onze eigen kleren mochten we daar achterlaten. Onze meegebrachte badjas en met de slippers in de zakken of mouwen kregen ons nummer.

Eens gekleed, zo rond 8 uur, was het wachten en wachten en wachten. Ik zag een constructie van douches 9 rijen met 16 douchekoppen, verschillende tracks waarover camera’s zouden rijden, een camera op een hoogtewerker, iemand met een steadycam, … De grote hall leek bijna klein. iedereen van de crew was druk in de weer. Wij niet. Dan maar beginnen kletsen met mijn medefiguranten. Tja, ik spreek tegen een hond-met-een-hoedje. Ik kan het niet laten. En zo gaat de tijd vlugger …

Opeens was er actie, het was toen iets na 9 uur (mijn schat had zijn uurwerk bij zich gehouden). We moesten onze eerste positie innemen en onder de douches gaan staan. Gekleed. Er werd ons uitgelegd dat we eerst gekleed zouden gefilmd worden, we moesten dan onze kleren uitdoen maar het wit ondergoed aan houden (opname maken), dat dan ook uit doen (opname maken), eens naakt zou er warm water uit de douchekoppen komen (opname maken). Onder het water moesten we onze ogen dicht houden. Eens gedaan met filmen zouden we vlug onze badjassen mogen aantrekken en ons afdrogen. Opnieuw kreeg ik een Auschwitz gevoel. Maar de hal was groot en ik had al water uit de douchekoppen zien komen … De rest zou ons later verteld worden.

Dat was de theorie.

Nu hoe het gegaan is : onder elke douchekop was een stip. Elk van ons moest op zo’n stip gaan staan. Hier en daar moest er van plaats verwisseld worden. Eens iedereen goed stond, werd ons gezegd om gewoon rechtop te staan, zo neutraal mogelijk te kijken en zeker niet te acteren. Iedere handeling moest zo sereen mogelijk gedaan worden. Dat moest ik kunnen.

De cameramensen deden proefopnames, die met de steadycam liepen rond en tussen ons, lichten werden bijgesteld, … en wij stonden daar … te wachten. Eerst stonden we daar stokstijf maar aangezien het bleef duren, begonnen er hier en daar (en ook ik, natuurlijk) tegen zijn/haar buur te praten. Ik keek rond, zocht en vond mijn schat, ik wist nu waar hij stond. De brillen mochten niet op blijven dus dacht ik dat hij me niet zou weten staan.

9 u 20 : De eerste instructie werd nog eens gegeven, nu door de Regisseur, Hans Op De Beeck zelf. Hij moest dat verschillende keren herhalen langs de verschillende kanten want de megefoon werkte niet naar behoren. Dan eindelijk : iedereen klaar ? Rechtop staan, geaard, voor zich uit staren met een wazige blik, armen losjes naast het lichaam, niet bewegen. Camera’s klaar ? Roll camera’s. Clapper. En … Actie !

Actie ? Neen, wij mochten niet bewegen dus stonden we daar maar. Voor ons uit te staren. Rechtop met onze armen losjes langs ons lichaam. De actie was voor de cameramensen. Die reden op die rails van links naar rechts. Een ander van voor naar achter. Die met de steadycam liep langs en tussen ons.

Na enkele minuten hoorden we : En … cut ! Een explosie van geluid barstte los alsof we een hele week onze mond hadden moeten houden. Terwijl de crew rond liep als bezige mieren, kregen wij onze volgende instructies : de bovenkledij uitdoen maar het witte ondergoed aan houden, geen grote gebaren, eens uitgekleed opnieuw rechtop staan en voor ons uit staren. Tegen dat iedereen dit gehoord had …

Na weer een tijd wachten was het : Iedereen klaar ? … We deden wat ons gevraagd werd, hoe het ons gevraagd was en weer stonden we minuten lang voor ons uit te staren, tot de bevrijdende ‘cut’ weerklonk.

De kleren werden in plastiek zakjes verzameld en die kregen ons eigen nummer. Nu hadden we het minder warm, zo in ons ondergoed. Er scheen zon om de boel een beetje op te warmen. De instructies en ‘actie’ mochten vlug(ger) komen, maar dat was niet zo. Opnieuw was het (lang) wachten tot we ‘actie’ hoorden zodat we (sereen) ons ondergoed mochten uittrekken om daarna opnieuw rechtop te staan en voor zich uit te staren.

Daar stonden we in ons blootje en hadden het koud. Het ondergoed werd bij de kleren in de zakjes gepropt. Toen we eindelijk de uitleg kregen (bij ‘actie’ ons hoofd iets naar beneden houden met de ogen dicht, eens het warme water op ons valt het hoofd oprichten, de ogen gesloten houden, rechtop blijven staan met de armen los naast ons, geen was-bewegingen maken), stonden er al enkele te rillen.

Ik stond aan de kant tamelijk vooraan en na de ‘actie’ hoorde ik enkele mensen achter mij een kreetje slaken. Ik vreesde al dat het water niet meer warm zou zijn maar tegen dat het op mij kwam voelde ik een aangename waterstroom over mijn hoofd en schouders glijden. Dat deed deugd ! Omdat het zo lang duurde heb ik een keer tussen mijn wimpers gekeken maar iedereen stond er nog. Net toen mijn voeten eindelijk opnieuw op temperatuur kwamen, stopte het water. Zo zijn we vele lange minuten blijven staan. Net toen ik dacht het niet meer te houden van de koude, hoorden we : ‘En … cut’.

Iedereen vloog op de handdoeken en zocht zijn badjas. De regisseur was zeer tevreden, wij hadden het ijskoud. Na enkele minuten kregen we te horen dat we een overall mochten nemen en die aantrekken. We mochten ook onze schoenen/laarzen weer aan doen. Opnieuw moesten we wachten.

11 uur. Omdat het een tijdje ging duren mochten we een koffie gaan drinken in een verwarmde ruimte en (buiten) één gaan roken. Raad eens waar ik stond ?

11 u 30. Net toen we terug iets opgewarmd waren moesten we onze positie op de stippen terug innemen maar iets verder. Er stonden andere mensen (naakt) onder de douches. De overall moesten we op onze enkels laten vallen. Het duurde opnieuw zo lang eer ze klaar waren, dat vele die overall terug aangetrokken hadden want het was er niet warm. Eindelijk kwamen de instructies : de overall opnemen van rond onze enkels, aantrekken en opnieuw rechtop staan met de armen losjes naast ons lichaam, voor ons uit starend met een wazige blik. Na een tijdje : ‘En … Actie!’

We wrongen ons in die ongemakkelijke kledingstukken en bleven staan staren … en staan … en staan … Tot eindelijk : ‘Cut’.

12 uur. Ik dacht dat we klaar waren met opnemen maar er zouden nog scenes komen. We mochten opnieuw een pauze nemen want er moest een en ander verbouwd worden.

13 uur. Alle figuranten samen staan op de stippen, niet onder de douches. Eerst mochten we staan waar we wilden dus ging ik naast mijn liefste staan. Dan kregen we te horen dat we op onze originele stippen moesten staan, dus ik weer weg. We moesten enkele stappen vooruit nemen, samen komen en voorbij de camera wandelen. Met tussenpozen hebben we dit enkele keren gedaan.

Dan moesten we op enkele lange rijen staan (5 à 6 dik) en wuiven. En nog eens, en nog eens, en nog eens.

14 uur. Toen was het gedaan. We kregen te horen dat we alle kleren mochten houden, ons terug omkleden, niet mochten vergeten de goodybag mee te nemen want daarin zat oa. een uitnodiging voor de premiére van de film in september. Daar zouden we dan de dvd ‘the making off’ krijgen. Ik kijk er naar uit !

14 u 15. Meer dan een uur later dan gezegd, sta ik buiten te wachten op mijn schat. De figuranten voor de namiddagsessie staan al in grote getale te wachten.

Samen zijn we naar Mia gegaan en hij staat er nog. Oef ! Bob op ‘Home’ ingesteld en wij weg. De rit naar huis is vlot verlopen en we hebben niet gezwegen ! We waren moe, hadden erge honger (niets gegeten van heel de voormiddag), hadden (ijs)koud gehad,  hebben staan kletsen met wild vreemde mensen, …  maar waren zo blij dat we het gedaan hadden.

En we zijn in beeld geweest. Enfin, dat moet nog blijken en zullen dat wel in september zien. 😉

Afb0788 - kopie Afb0790 - kopie

Ik heb het best naar mijn zin.

We zijn samen een weekje thuis en ik geniet er met volle teugen van.

Ik slaap langer dan mijn schat, zo heeft hij ook een tijdje voor zich alleen en kan hij rustig wakker worden. Niet dat ik een groot geweld ben wanneer ik opsta want ik moet ook eerst ‘tot mezelf’ komen door mijn ochtendhumeur.

We ontbijten samen nadat ik de poezen eten heb gegeven en mijn douche heb genomen. Zalig om direct warm water te hebben : gedaan met de fustrerende toestanden. Heb ik al gezegd dat de waterstraal ook harder is ? Eindelijk, na bijna 13 jaar, stroomt het water zoals ik het graag heb. Ik moet me er vanonder slepen.

Hij gaat dan om boodschappen, ik doe in huis wat er moet gedaan worden.

Eens ik daarmee klaar ben is het tijd voor de laptop. Lekker in de zetel, de zon die ons huisje opwarmt, de poezen dicht bij me, …

Wanneer hij terug is en alles op zijn plaats staat, nemen we een aperitief en zitten elk aan een computer. Dat is best leuk want we zien elk iets anders waarover we dan spreken. Of we spelen elk een spel en helpen elkaar wanneer nodig.

Hij begint dan aan het eten en wanneer dat klaar is, is het ‘tv-time’. We kijken naar een aflevering of een film terwijl we eten. Ongezond, zeggen ze, maar wij leven nog. We pauzeren voor het afruimen, afspoelen en vaatwas vullen. Dan kijken dan verder tot we gaan slapen.

Ja, ik zou zo’n leven gewoon worden. 😉

Ondertussen hebben we onze agenda wat opgevuld : pizza gaan eten bij vrienden, tickets gekocht voor de Tribute Blues Brothers, de Tribute Pink Floyd, de Dolfijntjes, … We zien er naar uit.

Aangezien het er niet in zit dat ik voltijds het onthaal zal mogen doen op het werk (Een volleerde berekenaar het onthaal laten doen ? Niet echt. Zou zonde zijn van de opleiding en de kennis.), richt ik mijn pijlen nu op thuiswerk. In oktober of november zou er gestart worden met 1 dag per week van thuis uit werken. Ik zal zeker mijn aanvraag doen en dan is het duimen dat ik erbij zal zijn. Een dag meer thuis (waar ik zo graag ben), dicht bij mijn poezen, kunnen roken wanneer ik wil, de radio stilletjes op de achtergrond, kunnen kakken wanneer ik moet (ik kan dat niet op het werk), geen koppijn en frustraties door collega’s die heel de tijd (luid) staan kletsen en niet verder werken, … Ik zou beginnen werken van zodra mijn liefste de deur uit is en verder doen tot ik gedaan heb, enkel onderbreken om ’s middags iets te eten. Ik zie het helemaal zitten ! Fingers crossed !

Verder is er nog steeds geen nieuws over de verkoop van Mama’s huisje of dat ze ooit zullen beginnen aan de woonwijk achter onze deur en dus onze garage. Maar dat laat ik nu niet aan mijn hart komen. Niet meer. Al die toestanden hebben me bijna op mijn knieën gekregen maar nu laat ik dat niet meer toe : het zal komen wanneer het komt. Ik kan er toch niets aan veranderen. Ik heb alles gedaan om het vlugger te doen gaan, het is niet gelukt en nu doen ze maar … Ik heb het goed zoals het is. Al de rest is extra en dat zal wel komen … ooit …