The Duke Ellington Orchestra.

Zondag namiddag Stadsschouwburg.

Het orkest van Edward ‘The Duke’ Ellington, componist van meer dan 5000 songs en vernieuwer, wordt momenteel geleid door zijn kleinzoon en dat wilde we zien.

Het was de eerste keer, maar we hadden de tijd volledig verkeerd ingeschat. Kwam het door de vele toeristen of door de foorgangers ? Geen idee, maar we waren net op tijd. De 12 blazers,¬†de contrabas speler, de drummer en een pianist kwamen op van het ogenblik dat we uitgeblazen waren. Bedankt om op ons te wachten. ūüėČ

Ik had niet echt een idee wat we te horen zouden krijgen maar verwachtte ballroom of swing met hier en daar een ouwe musical-song ertussen. Niets van dien aard. Het werd jazz. Ik moet toegeven dat ik geen grote fan ben van dit genre. Dus dat viel tegen.

De kleinzoon was er niet …

De microfoon van de pianist, die de liedjes aan elkaar praatte, stond niet luid genoeg dus begreep ik amper een woord van wat de man zei. Bummer want blijkbaar was het soms grappig.

Tijdens de liedjes kwam er telkens een ‘solist’ naar voor om te spelen en nadien werd die persoon met naam genoemd zodat hij een extra applaus kreeg. Zo bleven we bezig, natuurlijk. Sommige van die ‘solisten’ vond ik niet zo goed. Allen samen klonken ze wel schitterend.

De gast-zangeres, Kristen Cornwell, zong zeer mooi. Jammer dat ze al na 3 liedjes kon beschikken.

Dat die ‘rijpe’ oude mensen opnieuw voor ons zaten te stinken (letterlijk !) deed mijn humeur onder nul zakken. Het is moeilijk genieten van de muziek of¬†in je handen klappen wanneer je een nat zakdoekje met citroengeur¬†onder je neus moet houden zodat je niet gaat overgeven (letterlijk !). Als ze nog eens daar zitten, vragen we andere plaatsen ! Zeker weten !

Kortom : het optreden viel wat tegen, maar de oliebollen die we erna gegeten hebben smaakten des te beter.

tn_IMG_8935-001

Advertenties