Help, ik val !

Ik geraak er niet meer : ik heb het gevoel dat ik gek aan het worden ben !

  • Ik slaap niet meer : ik droom en droom, word steeds wakker en kan moeilijk terug in slaap vallen. De nachten worden te kort. Ik sleep me heel de dag verder om dan ’s avonds weer slecht te slapen …
  • Ik heb nog steeds verdriet voor mijn mooie Toyah : ik kan niet stoppen met huilen. Ik verwacht nog steeds dat hij komt aangelopen om me te begroeten. Overal waar ik kijk herinner ik me iets leuks over hem …
  • Ik vermager : dat effect heeft verdriet op mij. Daarom dat ik steeds zei : ik ben liever (iets) dikker, dat is een teken dat ik gelukkig ben …
  • Ik ben ongerust over mijn werk : die nieuwe ‘degressiviteit’ ligt me zwaar op mijn maag. Stel dat ik het niet (aan) kan ? Dat ik het niet onder de knie krijg ? Dat mijn, toch al zo belabberd, geheugen me (volledig) in de steek laat ? Ik ben wel vast benoemd, maar als ik mijn werk niet naar behoren doe, zullen ze me toch buiten (moeten) smijten en dan kan ik de boel hier niet meer redden … Wat dan ?
  • De verkoop van het huis van mama komt ook maar niet in orde. De kopers, die het nu huren en er in wonen, zullen moeten de winter doorbrengen in een huis waar ze zich zullen blauw betalen aan verwarming en dat allemaal door een curator die er zijn voeten aan veegt. Iedereen, de kopers en mijn familie, kijkt naar mij alsof ik er iets aan kan veranderen …
  • Nog steeds geen begin aan de bouw van de woonwijk, en dus onze garage : we kunnen de tuin niet (deftig) veranderen, geen nieuwe schuttingen plaatsen en die zijn echt aan hun laatste herfst bezig, ons huis niet naar wens herinrichten wegens geen garage en dus geen plaats, de auto moet nog een winter buiten blijven met alle slijtage van dien …
  • Ons huis raakt bijna overvol. Ik heb het gevoel dat ik aan het stikken ben. Ik weet dat mijn schat zou moeten opruimen en weggooien maar hij doet het niet. Ik heb de energie er niet voor om hem te dwingen vragen en te zagen tot hij begint …
  • Mia, de Kia is met veel moeite en veel weg-en-weer gerij dan toch door de keuring geraakt. Er is was iets met de remmen …

Op verzoek van mijn liefste heb ik de dokter laten komen. We kennen elkaar al meer dan 20 jaar en hij schrok toen hij me zag. Hij heeft me direct een week thuis voorgeschreven (hij wilde langer geven maar ik ben de volgende weken toch in verlof) in de hoop dat ik tijdens de dag wat slaap zal kunnen inhalen. Hij heeft druppels voorgeschreven. Wat die zouden moeten verwezenlijken weet ik niet maar hij moest ze zeker innemen. Hij heeft ook het telefoonnummer van mijn schat gevraagd. Ik weet niet waarom. Ik zal het wel te weten komen wanneer mijn liefste thuis komt, zeker ?

Mijn schat ziet hoe ik verder wegzak, doet alles wat hij kan, maar niets kan me nog bekoren. Mijn joie de vivre is weg en ik weet niet hoe ik het terug kan vinden.

Ik wil weg kruipen en in een bolletje gaan liggen tot ik me beter voel …

Help, ik val !

Advertenties

18 thoughts on “Help, ik val !

  1. Niets dat ik hier zeg zal jouw ineens terug doen rechtkrabbelen… dat moet uit jezelf komen. Maar het gek worden, het té veel zijn van alles, het vallen klinkt me zo bekend in de oren… zéker vandaag… ik krabbel weer recht met de steun van mijn vriend… met uithuilen bij de psycholoog… soms moet je eens vallen om gewoon nadien weer te kunnen opstaan en alles met nieuwe ogen te zien.

    ‘k hoop dat je er snel en goed doorkomt!

    • Bedankt. Ik weet dat alles vlug gaat bij mij (wonden die genezen, hoogtes, laagtes, …) dus ik hoop dat ik vlug zal kunnen stoppen met huilen en weer goed kan slapen. Dat zal al veel helpen, hé.

    • Ik ben moe ! Ik ben ‘het’ moe ! Alles ! Niet dat ik mezelf iets zal aandoen, hoor. Heb geen vrees : ik vind dàt te definitief. Ik wil gewoon dat er schot in de zaken komen en dat ik kan ophouden met huilen …
      Bedankt.

  2. Maar meid toch! Wat een gedoe met jou! Komaan he… schep moed. Mss een klein, wollebolletje kopen die de pijn wat kan doen wegebben van Toyah. Vervangen kan je hem nooit.. maar je kan je gemis wat opvullen.

    Verzorg je maar heel goed!

  3. Zo te lezen loopt jouw emmertje over. En ik vermoed dat het verlies van jouw lieve Toyah de laatste druppel was. Rouwverwerking is uitputtend, dus de rust zal je goed doen. Je bent een sterke… je joie de vivre zit tijdelijk ergens verscholen en zal heus wel terug te voorschijn komen. En als het niet alleen lukt, lukt het met hulp vast en zeker wel.

  4. Neem de tijd om het verlies te verwerken, om te rusten, om alles weer op z’n pootjes terecht te laten komen… Je zal zien, het komt weer goed! Ik ben bang voor de donkere maanden die gaan komen, want ik ken het gevoel dat je hierboven beschrijft maar al te goed…

  5. Iedereen reageert anders op verlies en gaat anders om met “depressie”. Een raad van mijn arts, toen ik in een dip zat, was alleen maar datgene doen dat je graag doet. Geen verplichtingen, maar ook niet in een hoekje blijven zitten.Gun jezelf die week rust en begin pas daarna terug aan je lijstje. Probeer eventjes al die vervelende zaken te vergeten. Sommige dingen vergen tijd, maar vroeg of laat komt het toch allemaal goed.Ik weet dat dit mooi klinkt op papier en dat de praktijk andere koek is, maar ik hoop dat je eens je terug wat uitgerust bent, de kracht zal vinden om alles te relativeren en de draad weer op te nemen.

  6. oei oei, dat klinkt helemaal niet goed, Mich!
    Ik hoop dat da weekske rust je goed zal doen. Zet alles ’s op een rij en probeer komaf te maken met die negatieve dingen. Als je lief het niet doet, probeer jij z’n spullen dan ’s op orde te brengen. Het kan jezelf maar een beter gevoel geven

    Sterkte, en veel beterschap!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s