Zo is het veel netter.

Verleden week was er een reklame in de Lidle : een schoenenrekje en een ladenkastje.

Een schoenenrekje had ik nog niet dus werden mijn schoenen en laarzen op de grond gesmeten gezet en deze van het verkeerde seizoen in een Kurverbox opgeborgen. Niet echt handig en zeer spin-vriendelijk, zo blijkt. Met de seizoenswissels moest ik steeds extra opletten voor die teveel-potige beesten. Brr !

Ook het ladenkastje was al geruimte tijd aan vervanging toe. Het was een ‘gekregen’ toen ik volledig moest herbeginnen, maar nu had het zijn tijd gehad.

Na het werk ging ik eens kijken of er nog te verkrijgen waren want meestal zijn die dingen al tegen 10 uur allemaal verkocht. Ik had geluk : van elk waren nog enkele exemplaren.

De doos met het schoenenrekje in de kar leggen ging zonder moeite. Het ladenkastje moest eerst enkele keren op de grond vallen. Of wat had je gedacht ? Toch heb ik het, met veel moeite en zonder mijn nagels te breken, in mijn auto gekregen.

Mijn schat heeft het schoenenrekje onmiddellijk in elkaar gezet zodat mijn schoeisel, eindelijk, niet meer op de grond moet wonen.

Eergisteren heeft hij dan ook het ladenkastje gemonteerd. Kijk eens hoe propertjes het is. Het mag gezien worden, hé.

Het oude kastje heeft hij boven onder de trap gezet, uit het zicht, zo kan hij er nog ‘dingen’ in opbergen. Hopelijk gebeurt dat vlug zodat het ook daar eindelijk eens opgeruimd raakt.

Heb ik al gezegd dat ik de liefste vent van heel de wereld heb ? 😉

Advertenties

Spijtig, heel spijtig !

Dit stond te lezen om onze lievelingssite : Moon Art Gallery !

Ze houden ermee op ! Ze stoppen ! Ze leggen het stil !

Dat is nu echt jammer !

Wij, en wij niet alleen, gingen geregeld kijken wat er te doen was in en rond Brugge.

Ook keken we uit naar wat zij vonden van optredens/voorstellingen waar wij naartoe geweest waren en er ook iemand van hen aanwezig was geweest. We waren het soms niet helemaal eens met hun recensies, maar het was met humor geschreven en als we heel eerlijk zijn hadden ze meer gelijk dan we willen toegeven.

Ze konden scherp uit de hoek komen maar nooit beledigend of unfair. Het was de waarheid zoals zij het zagen/ondervonden. Die daar niet tegen kan is maar een saaie, triestige piet !

Ook heel erg jammer voor mijn schat. Hij leverde altijd foto’s in ter publicatie of voor hun archief, wanneer we ergens rond Brugge naartoe geweest waren. Door te zeggen dat hij foto’s nam voor Moon Art Gallery mocht hij zijn toestel binnen brengen. Zo kon hij geruisloos en zonder flits zijn kiekjes trekken.

Ik kan begrijpen dat ze er de brui aan geven : steeds tegenwerkt worden, nooit enige vorm van subsidie krijgen, zelden door de onderwerpen gewaardeerd worden, … Tja, het mag een wonder heten dat ze het 10 jaar uitgehouden hebben.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Bedankt voor die 10 jaar en het gaat jullie goed !

Heb ik al gezegd dat ik het toch zo jammer vind ?

Vraag van de dag.

Gisteren was het zeer druk aan het onthaal. Er zijn 400.000 brieven verstuurd naar iedereen die een uitkering ontvangt als ‘schoolverlater’ ! Ja, zelfs voor ons doen (RVA) is dat een hele pak.

Natuurlijk belden er velen om meer uitleg te krijgen. Ook enkele over de vloer gehad. Eerst kon ik niet echt antwoorden omdat ik alleen zo’n brief gekregen had, zonder verder uitleg. Ik had niet echt de tijd gehad om de volledige inhoud te bestuderen dus heb ik meer uitleg gevraagd en gekregen van een collega die er alles over weet. Ik kon dan een deftig antwoord geven op de vele vragen.

Zo kwam het dat de telefoon net dat iets langer bezet bleef of ik het iets langer moest laten rinkelen omdat ik uitleg aan het geven was aan een bezoeker.

Toen er eindelijk een rustig moment was begon ik die gemiste oproepen terug te bellen om te vragen of ze hun vraag nog wilden stellen.

Zo gebeurde het dat ik iemand terug belde en die deed zeer vreemd aan de telefoon. Ik begrijp er niets van en begon juist ongeduldig te worden toen er een bezoeker naar me toe kwam met zijn gsm aan zijn oor. Ik hoorde hem, in stereo, zeggen dat ik naar hem aan het bellen was ! Toen pas zag ik dat iedereen aanwezig het door had en ik niet ! Ja, we hebben goed gelachen !

In de late namiddag was het minder : een man die vraagt, roept eigenlijk, om ‘Barbara’ te spreken, dat het zeer dringend was, dat ik hem niet aan het lijntje moest houden, dat hij daar maandag geweest was bij ‘Barbara’ en hij haar terug wilde spreken ! Ik zei dat er niemand bij ons werkte die zo noemt. Was hij zeker dat hij bij ons geweest was ? Hij ontplofte bijna : natuurlijk was hij bij ons geweest ! Natuurlijk had hij ‘Barbara’ gesproken ! En ik moest niet de zot met hem houden ! Teneinde raad vraag ik zijn naam en telefoonnummer en zeg hem dat ‘Barbara’ hem zal terug bellen. Met de hulp van een collega vinden we hem terug in het registratiesysteem van het onthaal. Hij was op dinsdag langs gekomen en die ‘Babara’ is de samentrekking/verbastering van de naam van een collega. Ja, daar hebben we, achteraf, ook goed mee gelachen !

Ik heb het gevonden !

Neen, niet het antwoord op de ‘grote’ levensvragen maar wel de vervanger van mijn lievelingsvest.

Zo’n 100 jaar geleden kwam mijn (nu ex-) schoonzus in mijn apartement om haar aankopen de showen. Ze deed dat wel vaker. Zo had ze op een goeie keer een vest mee die me wel aanstond. Het was bijna een ‘paarden’vest, zo een waar je zeer veel geld voor moet geven in de paardenwinkel.

Ik vroeg haar waar ze die had gehaald en hoeveel het had gekost. Ze zei van de Markt in Blankenberge en de prijs was laag. Dat laatste was waarschijnlijk gelogen : ze durfde wel eens iets te laag ‘herinneren’ zodat ik niet zou denken dat ze veel geld uitgaf aan kleren. Maar ik dwaal af.

Omdat het me zo aanstond vroeg ik haar er ene voor mij mee te brengen. Wat ze ook gedaan heeft, aan de prijs die ze gezegd had. 😉

Ik heb die vest tot op de draad versleten en dan nog nog aangedaan ! Om paard mee te rijden, om te werken (vuile), om mee te gaan werken, om te spelen, naar optredens, … Het kon tegen water, bier, mocht op de grond liggen, …  Toen het echt niet en niet meer kon, heb ik het, met veel pijn in mijn hart, weg gedaan.

Ik had ondertussen al een soortgelijke vest gekocht maar het was toch niet hetzelfde. Die draag ik nu al enkele herfst/winter/lentes en steeds verlangde ik terug naar mijn ouwe rotje. Dat was licht om te dragen, wind vrij, water afstotend en waste als een zakdoek. De nieuwere net iets te zwaar, te dik, te lang, niet dezelfde kwaliteit, … Je kent dat wel : het was niet de andere.

Toen mijn schat verleden week een reclame toonde met een vest die heel goed leek op die waar we al jaren naar zoeken, kon ik mijn ogen niet geloven. Ik zeg dat ‘we’ zoeken want mijn schat is al vele paardenwinkels binnen gestapt met de vraag of er nog zo’n vesten te koop waren. Heb ik al gezegd dat hij de liefste schat van heel de wereld is ?

Vandaag, na het werk, kwam het er dan eindelijk van dat ik naar de winkel gereden ben. Ik had geluk : ze hadden er nog ene in de maat die ik wilde. Ik heb het vlug aangepast en het zit perfect.  Hoera ! Die heb ik niet meer gelost. Het is geen zwarte maar een bruin/champagne kleur. Een mens kan niet alles hebben, hé. De kwaliteit is veel beter dan wat ik eerst had.

Ik was zo tevreden dat ik nog een zwart trocotjasje heb gekocht. Ja, ik had er echt nog geen.

Ik was 110 euro lichter maar toch zoooooo tevreden ! 😀

Terug naar school …

en wij, de andere weggebruikers, zullen het geweten hebben !

Deze ochtend was ik vroeg genoeg om er geen last van te hebben. Vanavond was iets anders. Dit heb ik allemaal gezien op weg naar huis en dat in amper 3,5 km !

  • met 3 of 4 naast elkaar fietsen en de tegenliggers niet door laten.
  • door het rood licht rijden.
  • de straat oversteken zonder wachten of kijken of de weg vrij is.
  • veronderstellen dat de auto’s zullen stoppen voor hen wanneer ze geen voorrang hebben (en dan boos zijn als we dat niet doen).
  • tussen de auto’s op de rijweg komen rijden. (fietsers en brommers !)
  • sms-en, bellen tijdens het fietsen.
  • zonder handen rijden.

En natuurlijk geen flik in de buurt om hen op de gevaren te wijzen ! Pff.

Als ze zo verder doen zullen er vele het einde van het schooljaar niet halen. Voor alle duidelijkheid : ik zal niemand omver rijden, maar hen door laten doe ik ook niet ! Ze moeten me dan maar boos nakijken.