Zap, Moose en De Draak … een verslag van de blogmeeting.

Zoals geweten zijn wij, zijnde mijn schat, Stef en ik, gisteren naar de Blogmeeting bij Zapnimf en Appelmoose geweest.

Stef was tijdig bij ons, Mia werd geladen, Bob aangezet en we konden vertrekken. De rit naar het café/pension De Draak in Zap- & MooseStad verliep zonder problemen. We waren zelfs anderhalf uur te vroeg op de afspraak ! Goed van Bob en Mia !

 

We hebben er ene of twee gedronken. Daarna hebben we iets gezocht om te eten want het was middag en we kregen honger. Er was een winkelcentrum in de buurt en daar zou wel iets krijgen zijn, dachten we. Ik kreeg opeens een Veritas winkel in het oog en had daar nog iets nodig. Ja, er is ook een winkel in Brugge maar ik geraak daar niet omdat het niet meer te doen is om met de auto in ’t Stad te rijden en ik te lui ben om mijn (electrische) fiets te nemen. Dus wat doet een mens, wanneer men ten noorden van Antwerpen is ? Juist : een Veritaswinkel binnen stappen. Enfin, ik heb gevonden wat ik zocht.

We moesten nogal lang wachten op het eten in het winkelcentrum maar het was lekker. We dachten dat we te laat zouden zijn op de afspraak met de eigenaar van het pension maar dat was niet zo. Dus hebben we nog ene gedronken en gewacht tot hij er was. Geen probleem : die mens had het waarschijnlijk druk en wij hadden tijd.

Ik was zeer benieuwd naar onze slaapplaats en wist echt niet wat te verwachten. Mijn geduld werd niet lang meer op de proef gesteld en we kregen de kamers te zien. Die vielen zeer goed mee ! Het was er zeer proper en de kamers zeer ruim. De bedden goed en de matrassen zeer stevig. In onze kamer stonden 2 éénpersoonsbedden en ik was verwonderd dat mijn schat ze niet direct tegen elkaar heeft gezet. Dat de badkamer en (aparte) wc op de gang was, stoorde ons niet. Het was toch maar voor 1 nacht. We kregen de sleutels, bestelden gelijk het ontbijt voor de volgende dag en konden verder rijden.

 

 

Huize Zap en Moose was maar enkele kilometers verder dus waren we daar vlug. Opnieuw heeft Bob ons feilloos voor de deur gebracht.

De zon scheen, alles was in gereedheid gebracht en we waren heelhuids daar geraakt. We werden liefdevol ontvangen door Zap en Moose en voelden ons welkom. We waren niet de eersten maar zeker ook niet de laatsten. Er waren medebloggers die ik kende en ook enkele die ik niet volg. Toch werd er geen onderscheid gemaakt en de gezapige conversatie kon beginnen. Er kwam nog volk toe en het werd toen al duidelijk : dit wordt gezellig !

Toen de meeste mee gingen op een wandeling van een uurtje, bleven mijn schat en ik achter met nog een blogster en haar 2 kleine kindjes. Er werd ons verzekerd om ondertussen te doen zoals we thuis waren ! Mijn liefste en ik hebben ons kunsten (hum-hum) getoond aan de ping-pongfafel. Het was voor ons beide vele jaren geleden dat we nog tafeltennis hadden gespeeld dus hebben we goed gelachen. Na een half uurtje vonden we het genoeg inspanning voor de dag. Kwestie dat we niet te moe zouden geworden zijn.

Net toen het ons te warm begon te worden, ja geen fysieke inspanning meer gewoon, en we ons in de schaduw wilden verpozen, begon het lichtjes te regenen. We keken eens naar elkaar want wisten niet of het zou vermeerderen of stoppen. Na enkele minuten wisten we het wel en begonnen vlug alles te verhuizen naar de carport. Aangezien de vele stoelen, een tafel, de dranktrolley, …  toch enkele tientallen meters moesten verplaatst worden, waren we toch redelijk nat tegen dat alles in het droge stond. Ik ging om een handdoekje om ons een beetje af te drogen en bedacht tegelijk dat ik er beter enkele zou meenemen voor de wandelaars. Toen het blaasjes begon te regenen was ik in mijn nopjes met mijn besluit want ze zouden zeker zeiknat terug komen en blij zijn dat ze zich direct konden afdrogen. Na een klein uurtje kwamen ze terug en raad eens ? Ze waren droger dan wij ! Ja, zij hadden onder de bomen gelopen en bijna niets gemerkt van de blaasjesregenbuien. Goed voor hen.

Iedereen zocht een plaatsje, de drank werd boven gehaald – niet voor iedereen alcoholisch, de conversaties kwamen op gang en het ene lachsalvo na het andere volgde. Al vlug werd besloten het door iedereen vele meegebrachte eten uit te stallen en te eten. Er was een grote verscheidenheid aan voedsel, het ene nog lekkerder dan het andere. Toen dat verre van op was, werd alles weg geruimd en kwam er een ‘dessert’tafel. Ja, geen diëet vandaag ! Ja, er was ook fruit … Het was ondertussen opgehouden met regenen.

Je had de ‘jongens’ hun gezicht moeten zien toen Zap vroeg of ze wilden proberen de takken en tuinafval in hun vuurput aan te steken ! Mannen die mogen een vuurtje stoken ! Ja, het blijven jongetjes, hé. Onder andere mijn schat vloog op het aanbod en eerst wilde het niet lukken omdat alles doorweekt was van de regen. Met een ZIPblokje en droog afval uit de groencontainer lukte het dan toch.

Enkele van ons waren al gaan kijken hoe het vorderde en zochten een zitplaatsje dicht bij, eens het vuur goed brandde. We vonden het schitterend dat er zo’n groot vuur kon gemaakt worden in de tuin, zonder dat de brandweer erbij werd gehaald. Toen het weer begon te spetteren (= lichtjes regenen) werden de grote paraplu’s erbij gehaald zodat we konden blijven zitten keuvelen. Het was zo gezellig daar bij het vuur en dicht bijeen.

Doch, toen de paraplu’s begonnen door te geven, moesten ook wij terug keren naar de carport. Ondertussen waren de vele kinderen al naar bed. De kring werd groter gemaakt totdat iedereen een plaatsje had.  Eens iedereen gezeten, werden de verhalen en vertelsels verder gezet maar nu voor iedereen hoorbaar. De kleine groepjes waren één grote groep geworden en dat was goed. Niemand werd uitgesloten en iedereen voelde zich prima. Enfin, zo heb ik het toch ervaren.

We zijn niet als eerste weg gegaan maar toen het rond middernacht draaide besefte ik opeens dat Stef niet gewoon is om zo lang op te blijven. Ook was het goed geweest en ik had nog een (klein) ritje te doen tot aan het pension. Er werd gezwaaid, met zoentjes gesmeten en nadat 2 auto’s waren verplaatst,  konden we vertrekken.

Bob vond zonder problemen de weg en na enkele minuten was Mia geparkeerd waar hij veilig stond. Stef is onmiddellijk gaan slapen, wij hebben nog een slaapmutsje gedronken en zijn toen ook naar onze kamer gegaan. Wij zijn gewoon om muziek en gebabbel te horen in onze slaapkamer dus voelden we ons direct thuis. Wel was het er zeer warm en het koelde pas af nadat ik het raam een beetje had open gezet. Ook de (zomer)donsdekens waren er teveel aan, maar beter zo dan kou lijden. Ik kan niet zeggen dat ik goed geslapen heb, al zegt mijn schat dat ik veel heb liggen ronken, wat niet mogelijk is want ik snurk niet ! Niet, zeg ik je ! maar in een vreemd bed slaapt een mens zelden goed, hé. Het had zeker niets te maken met het feit wat we niet samen in 1 bed lagen. Hij mocht ze niet meer samen schuiven van mij wegens teveel lawaai maken en Stef die waarschijnlijk al sliep. Neen zeker niet.

Een sms van Stef maakte ons verdwaasd wakker. Ja, we zouden om 8 uur het ontbijt nuttigen. Dat was zo afgesproken. Toen we, na ons verfrist te hebben, beneden kwamen stond de ontbijttafel al klaar. De koffies, de broodjes en koffiekoeken, de hesp en kaas, de confituurtjes en chocopastatjes waren zeer lekker. Met een laatste slok koffie en een sigaret in de frisse ochtendlucht, deed ons volledig wakker worden.

Tijd om af te rekenen. Ik was niet zeker hoeveel het zou zijn omdat hij aan de telefoon iets anders had gezegd dan er op de site staat. Het was nog minder dan verwacht : 40 euro voor onze kamer, 20 voor die van Stef en 5 euro voor het ontbijt ! Samen 65 euro ! Ik heb 70 gegeven want ik durfde niet voor minder ! Zeker een aanrader ! Dus wie in de buurt is en in een goed bed wil slapen voor weinig geld : ga naar De Draak ! Ze zijn bezig de bovenste verdieping ook in kamers voor verhuur te maken, dus plaats genoeg !

De rit naar huis verliep vlot, ondanks de vele en soms zware regenbuien. Na iets meer dan een uur waren we thuis. Opnieuw hebben Mia en Bob het uitstekend gedaan.

De poezen waren blij ons te zien en wij zeker ook hen. Toen waren ze een beetje boos omdat we niet naar huis gekomen waren. Poezen … Maar ze waren gezond en wel. Het huisje was ook nog zoals we het achter gelaten hadden, dwz niet afgebrand, geen nieuwe (muizen)lijkjes maar ook niet pas gekuist of super opgeruimd. Kabouters …

Ik wil eerst en vooral zeker Zap en Moose bedanken voor hun vriendelijke gastvrijheid. Jullie zijn schatten van mensen ! Het was zeer gezellig. Voor mij was het leuk om eens te zien hoe hun huis en tuin in het echt was. Ik kende het alleen van beschrijvingen en foto’s. Ik moet zeggen : ze hebben geen letter overdreven !

Het was een leuk terugzien met enkele bekenden : Sterre en Margogogo, altijd leuk om met jullie te zitten keuvelen en lachen.

Het was leuk om enkele blogsters, die ik volg, irl te leren kennen : Joke, je bent jonger dan ik dacht. Eilish, je bent frêler dan ik dacht. Jullie zijn dus sterker dan ik al vermoedde. Very nice to meet you.

Ook de bloggers die ik niet volg : Juffrouw Sanseveria, Pharailde, Sven, Gudrun, Ik zal zeker eens komen piepen op jullie blog, nu ik weet hoe jullie er uit zien en heb kunnen meegenieten van jullie vertelsels.

Ook March : aangename kennismaking. Begin maar weer te bloggen want jij hebt ook nog wel enkele verhalen te vertellen, lijkt me.

Natuurlijk is er Stef die ik altijd graag in mijn gezelschap heb. Jij hebt je weer stilzwijgend en volledig geschikt naar mijn/onze wensen. Sorry dat we je zo laat hebben laten opblijven.

Ook aan de Weergoden een dikke Merci  ! Vergeleken met andere plaatsen, niet gek zo ver uit de buurt, hebben ze ons lekker gespaard en mogen we echt niet klagen.

Aan de vele muggen : jullie hebben genoeg van ons bloed opgezogen om een echte bloedbank te kunnen beginnen. Hopenlijk vallen jullie allemaal vlug steendood !

Last but not least : mijn schat. Ik had gevreesd dat je, na je te hebben moeten overtuigen om mee te gaan, je zou vervelen of ambetant zou voelen. Gelukkig was niets minder waar : je hebt je erin gesmeten, je gemixt in de (grote) groep, je eigen gesprekspartners gevonden, je goed geamuseerd en een uitstekende co-piloot geweest. Bedankt, liefste.

Conclusie : Al die er niet was, heeft ongelijk ! Die er wel was : bedankt voor een zeer gezellig dag. Mijn vriendenkring is alweer iets groter. Wat er allemaal werd gezegd en besproken blijft onder de aanwezigen. Van mij zal je niets vernemen.

Nog dit : Wanneer en bij wie is de volgende blogmeeting ? En mogen wij ook komen ?

Advertenties

26 thoughts on “Zap, Moose en De Draak … een verslag van de blogmeeting.

  1. Pingback: Blogmeeting | Den Flaters blogstje

  2. geen idee, ik blog reeds van 2006 en heb nog nooit aan een blogmeeting deelgenomen, wel individuele ontmoetingen. Waarschijnlijk ben ik nog erger op sociaal gebied dan den Stef (grapje Stef, grapje).

  3. Leuk verslagje. Je hebt de sfeer goed weergegeven. Ik vond het ook fijn om iedereen eens te ontmoeten irl. Zeker voor herhaling vatbaar. Ik sterk? Als we een potje armworstelen zouden gedaan hebben, zou je verschieten hoe zwak ik ben. ‘k Ben alleszins niet sterk genoeg om een volgende blogmeeting te organiseren, maar gelukkig wel om er naar toe te gaan.

    • Ik was nog aan het na-genieten toen ik het schreef.
      Toch, toch. Er is nog andere sterkte dan fysieke, hé.
      Ik vrees dat mijn huis en tuin te klein zijn voor een blogmeeting.

  4. Mens! Wat een tof volledig verslag. En of ik curieus was naar de foto’s van Den Draak. (Die kennen hun eigen prijzen niet!) en wat een leuke sfeerfoto’s van hier zonder expliciete gezichten.
    Met dit te lezen geniet ik nog eens dubbel na.
    Bedankt Micheleeuw
    (Alleen vind ik dat ik te weinig met jullie heb gebabbeld, volgende keer!)

    • Die foto’s van De Draak staan er speciaal bij voor jou. 😉
      Ik had mijn schat opdracht gegeven zo weinig mogelijk gezichten te trekken.
      Graag gedaan en uit de grond van mijn hart : jullie bedankt !
      (Maar neen, gij : er waren veel mensen tegen wie je moest kletsen. We voel(d)en ons zeker niet benadeeld.)

  5. Pingback: De dag dat het uitkomt dat de poetshulp geen gage krijgt om de kinderkamers te poetsen, want dat doen ze immers zelf wel? « De weergaloze fratsen van ene zapnimf

  6. amai, dat was wel veel leeswerk ze, Mich!
    Maar het enthousiasme spat er van af moet ik zeggen.
    De draak is inderdaad een aanrader voor die prijs, en het ziet er heel netjes uit.
    Ik heb nog niet zoveel bloggers in het echt meegemaakt, maar ik kan me best voorstellen dat het een aangename dag was daar. En ze hadden er Rodenbach, een niet te onderschatten pluspunt hé… 😉

    Groetjes!

    • Ja, ik heb me een beetje laten gaan maar ik wilde ook niets vergeten of weg laten. 😉
      Je weet waar gelogeerd als je in de buurt bent …
      Moest er iemand bij zitrten die je niet ligt, dan blijf je er niet bij zitten, hé.
      De Rodenbach hadden we zelf meegebracht … om zeker te zijn.

  7. Ge moet anders eens een uitgebreid verslagje schrijven, Mich. 🙂

    Ik vind het jammer dat we niet allemaal zo’n grote tuin hebben, we zouden ZapMoose anders eens kunnen ontzien van al dat werk en zelf eens een blogmeetinkje ineenknutselen. Dan zouden zij ook eens gewoon hun voetjes onder tafel kunnen schuiven en zich niets moeten aantrekken. Helaas.

    Met de muggenbeten valt het ondertussen geweldig tegen (ik ga dadelijk foto’s op mijn blog zetten)

  8. ik dacht nochtans dat ik jou al eens irl ontmoet had bij Zapmoose?
    of dan was het bij iemand anders.
    leuk verteld en een goed idee om zo laat niet naar huis te rijden!

  9. Zo te lezen was het héél gezellig! Fijn dat jullie zo’n leuke tijd hebben gehad en wat een tof iets van La Zapnimf om haar huis zo open te stellen hiervoor! Dat getuigt ook van een groot hart!

    • Ja, het was zeer leuk en gezellig ! Konden jullie niet komen, om je gedachten eens te verzetten ? Ik had je ook graag eens irl gezien. 🙂
      Haar hart is, ondanks het vermageren, nog altijd even groot.

      • Lieve meiden (Micheleeuw en Zapnimf),

        Drukke toestanden is nu eventjes niet aan de orde. Maar zo te zien was het super! Zal ik jullie eens iets vertellen? Jaren geleden kwam de chat van Donna eraan en toen heb ik dat wel gedaan. Er zijn leuke ontmoetingen geweest en het was altijd een plons in het diepe als je zoiets een eerste keer deed!

        Heb daar echt wel van genoten!

        Mss ooit nog wel eens… als het verdriet wat minder is… MAAR dat wil niet zeggen dat ik hier nu zit te kniezen. De ene dag is de andere niet en vandaag gaat het beter!

        Time will tell 🙂

        • Ik kan best begrijpen dat je niet in stemming was om veel (nieuwe) mensen te ontmoeten. Het moet slijten, hé.
          Hopelijk de volgende keer, dan.
          Er zullen steeds meer betere dagen komen en daar moet je je aan optrekken op een mindere dag. Dikke knuffel !

  10. Pingback: blogmeeting ten huize Zapmoose « lees me

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s