The 57.

Dat is de naam van het restaurant waar we gisteren met vrienden zijn gaan eten. Met vijanden zou belachelijk zijn, geef toe.

Het is het restaurant dat de zonen van onze vorige buren, de Kosovaren, zo’n 6 maanden geleden hebben geopend. Het waren en zijn zo’n lieve jongens/mannen. Betere buren kon een mens niet wensen. We zijn eigenlijk jammer dat het huis te klein werd en ze moesten verhuizen. Maar dit terzijde.

Ik had recentelijk vernomen dat de jongens een restaurant met franse keuken hadden geopend in het centrum van Brugge. In de Wollestraat 29/A, om precies te zijn. Meer in het centrum is moeilijk.

Het werd hoog tijd dat we met die vrienden weer eens gingen uit eten. Ja, het moet passen voor iedereen, hé.  Daarom hadden we afgesproken bij de eerste datum dat het voor allen schikte. Dat was dus gisteren.

Ik had aan de jongens beloofd om zeker eens te komen en aangezien we zelden op restaurent gaan, was dit de geschikte gelegenheid. Zeg nu zelf : slim van mij, hé. 😉

Het was eventjes zoeken want al staat er een bord aan de straatkant, je bent er zo voorbij. Daar moeten ze nog iets aan doen of moet het zo van ’t Stad ? In elk geval, we zijn het portaal binnen gegaan op de rode loper, langs de verschillende winkels, naar beneden het restaurant binnen. Het was er fris, ruim en zeer verzorgd. Doni verwelkomde ons met open armen. Hij had een tafel voorzien aan het water, ja het terras ligt aan de Rijen, en ook ene binnen moest het regenen of (te) koud zijn. Attent is hij altijd geweest. We hebben ons natuurlijk buiten gezet want de Weergoden waren ons gunstig gezint, waarvoor dank.

Het eten was voortreffelijk ! We hebben gegeten dat we rolden ! De bediening was correct en vlot.  De rekening achteraf niet : bleek dat ze het aperitief en dessert niet aangerekend hadden. Natuurlijk had ik dat pas veel later gezien, ja ik controleer dat niet zo goed, zeker wanneer ik betaal met mijn kaart. Lang leve de gsm zodat ik direct kon bellen om het te melden. Ik wilde niet dat ze dachten dat we zouden profiteren. Doni stelde me gerust : hij had het zo doorgegeven. Omdat we zo’n goede buren waren geweest en hen ook geholpen hadden. Ik vermoed ook omdat we hen direct hebben aanvaard al zijn het Moslims. Ik weet nog de (letterlijke) zucht van verlichting ze slaakten toen ze het ons vertelden. Ik vond dat goed want zo kon ik hen bestoken met allerlei vragen over hun cultuur, wat zij leuk vonden.

We hebben hen de raad gegeven vlug iets te doen aan hun website want die is niet goed. Ook hebben we beloofd om eens deftige foto’s van de zaak te komen nemen. Die kunnen ze dan gebruiken voor publiciteit.

Ik kan maar 1 ding zeggen : Allen daarheen ! Wie weet, als je gaat met mijn complimenten, dat je ook de aperitief gratis krijgt ? Ik beloof niets, alleen dat je het niet zult beklagen !