Lachen met Bob, mijn nog steeds vrouwelijke Mio.

Zoals ik reeds in een reactie vertelde noem ik mijn Mio GPS dus Bob. Waarom ? Omdat er niemand in onze familie/vriendenkring zo heet en er dus geen verwarring mogelijk is. Ook omdat ik het leuk vind en ik het kan.

Dat de stem nog steeds vrouwelijk is, zal ik later eens proberen iets aan te doen.

Over stem gesproken : de Vlaamse stem wil (nog) niet, ook iets om later uit te zoeken, en aangezien ik niet hou van die Noord Hollandse taal, heb ik het op Engels gezet.  Het is leuk om hem (haar) te horen zeggen : ‘Where possible, make a U-turn’.

Het is echt hilarisch om de straatnamen in het Engels te horen. Knokkelaan wordt Knocklan (van knockingen of knight). Zeestraat wordt Zeistrat. Steenweg is echt onmogelijk om te verstaan. Gelukkig ken ik de weg zelf.

Ik probeer Bob nog steeds uit dus laat ik hem (haar) de weg naar huis aanduiden en naar het werk. Niet dat ik hem (haar) volg want ik zou vele km’s omrijden. Ik zal ook eens moeten zoeken waar ik het moet instellen dat hij niet altijd de grootste wegen neemt.

Eens ik ergens naartoe ga waar ik nog niet geweest ben, zal ik het wel terug op Nederlands of (hopelijk) Vlaams zetten.

Wat me wel opgevallen is dat er vele mensen rijden op hun GPS en niet meer zelf denken of zelfs naar de verkeersborden kijken ! Dit is me vele keren opgevallen : Bob zegt dan ik 90 km/h mag rijden maar een verkeersbord zegt 120. Ik rij dus 120 en moet opletten om geen voorligger aan te rijden omdat die niet harder dan 90 gaat. Of de snelheid is beperkt naar 50 maar Bob zegt 70. En maar duwen in mijn kont omdat ik geen 70 rij !

Eens die auto’s operationeel zijn die volledig op gps rijden, zullen er vele rare toeren gebeuren en wees bereid om vele boetes te betalen.

Advertenties

Mio

Ook wij gaan mee met onze tijd. Haja ! Want dat moet en anders blijf je achter.

Dat laatste mag je letterlijk nemen want we hebben ons een GPS toestel aangeschaft. Een Mio Spirit 680. Een dijk van een toestel, verzekerde ons de verkoper. Waar je zeer tevreden zal van zijn, zei hij nog.

Wat hij er niet bij vertelde dat je universitaire studies moet gedaan hebben om het ingesteld te krijgen. Of zou dat toch aan ons liggen ?

In elk geval : ik zal nu overal mijn weg vinden en nooit meer verkeerd rijden. Of zou ze (de stem is vrouwelijk) me ook toch minstens 1 keer verkeerd doen rijden, zoals mijn schat altijd doet ?  Time will tell. Ook terug thuis geraken zou geen probleem mogen zijn want het eerste dat ik gedaan heb is ‘home’ inschakelen. Een mens weet nooit, hé. 😉

Een ambtenaarke doen.

Ziezo, de eerste werkdag zit er alweer op. Nog 2,5 te gaan en volgende week ook nog 3 en we zijn weer voor anderhalve week thuis. Ja, zo gaat ie lekker !

Veel zin had ik niet omdat ik wist dat eens je er een uurtje bent, het lijkt alsof je niet bent weggeweest. En ja, ook vandaag was het zo.

Tegen dat ik alles gelezen had wat er nieuw was voor mijn dienst en mijn desk had opgeruimd was het al 9 uur ! Dat is toch bijna anderhalf uur ouder zonder 1 dossier afgewerkt te hebben, maar het is nodig om alles in de gaten te houden en bij te blijven.

Na 9 uur werd duidelijk dat er enkele ziek waren, nog andere in verlof en de chefs hadden een vergadering/les. Zo bleven we maar met weinig over.

Hoe het kwam weten we niet, maar we hebben eens een ‘ambtenaarke’ gedaan : er veel over praten en weinig doen ! We hebben eens gewerkt zoals de meeste denken dat wij werken en hoe we onze dagen door brengen.

Dat de pc’s zeer veel met zandloper stonden en we ons weer moesten inwerken en dat het moeilijke dossiers waren, … heeft er ook iets mee te maken. Zo kwam het dat ik tegen de middag nog maar de helft gedaan had dan normaal. Gelukkig loopt het niet over van het werk bij ons, maar het zou toch niet elke dag zo mogen zijn.

Het was leuk om eens met iedereen een klapke te doen (zonder boze blikken), af te spreken voor de volgende drink (ik zal er niet bij zijn en heb tijdens dat gesprek vlug wat gewerkt en een mailke gezonden naar Stef), te horen hoe het pensioenfeest was en hoe lang ze blijven plakken zijn in de café in de buurt, hoe het met de (klein)kinderen/partners gaat, iedereen die versteld stond (en me bijna niet geloofden) toen ik vertelde dat ik op 1 mei niet zat geweest ben, … Ja, het was aangenaam.

Morgen gaan we ons herpakken en is het voor echt. Hopelijk werken onze pc’s vlugger en zijn de dossiers gemakkelijker. Ook hopelijk komt mijn verkoudheid niet helemaal door want ik heb keelpijn, mijn kop geraakt vol snot, ik moet niezen, mijn neus snuiten en mijn sigaretten smaken niet. Dat laatste is zeker geen goed teken !

Live kittens.

Als je eens niet weet wat gedaan kom dan hier eens kijken. Dit heb ik ontdekt en ben vertederd. Aangezien ik niet meer poezen mag ik huis nemen, ben ik nu getroost met dit.

Ik hoop dat het lukt …

live kittens

Wanneer ze eventjes niet te zien zijn, kan je ze opzoeken met de tijdbalk onderaan.

Hou de tijd in het oog want voor je het weet zit je heel de dag voor je pc naar die lieve kleintjes te kijken.

Have fun !

Mijn lieverd.

Neen, deze keer niet mijn schat maar wel mijn grote kater, Toyah. Al is mijn schat natuurlijk ook een lieverd, maar dat wisten jullie al.

 

Ik zit spelletjes te spelen op de pc en hij komt op mijn benen zitten. Wanneer hij zo naar me kijkt, kan ik toch niet anders dan hem heel graag zien en hem vlug nog extra lekkertjes geven. Toch  ?

1 mei 2012 : 2 ringen en geen kater.

Gisteren was het stralend weer, dus zijn we, samen met de helft van Brugge en omstreken, naar ‘den bottanieken hof’ oftewel het Astridpark, voor de niet-Bruggelingen, gegaan voor de jaarlijkse optredens, terug zien van vrienden en walgelijk veel drank. Waauw ! Wat een zin om mee te beginnen !

Nu, had het geen lekker weertje geweest, zouden we toch gegaan zijn hoor. Ha ja, mijn schat moet en zal foto’s nemen van elke groep die komt muziek of lawaai (as is the case) maken.

Ik ga graag mee want het is altijd een leuk weerzien met vrienden die we al heel de winter niet/minder tegen gekomen zijn. Het voelt ook aan als de start van de zomeroptredens en -samenkomsten. Het is alsof als 1 mei leuk is, heel de zomer leuk zal zijn. En gisteren was leuk, dus dat beloofd.

Het weer was prachtig ! Zon in overvloed, lekker warm en wanneer het dreigte té warm te worden kwamen er enkele wolken de warmte blussen. Ideaal voor alle aanwezigen. Dat was ook de meest gebruikte openingszin : ‘Hey, hoe ist ? Prachtig weer, hé. Alles goed met jullie ?’ Heel wat leuker dan ‘Ha ! Jullie hebben ook dit rotweer getrotseerd. Wij zullen zeker niet lang blijven, hoor!’ Dat er nog meer volk was dan verleden jaar, kunnen jullie dus wel raden.

Ik kreeg daar te horen dat het beter gaat met mijn vriendin.  Het nieuwe hart doet het goed. Ze is wakker en van de hart/longmachine af. Ze krijgt wel nog zuurstof bij maar dat is tijdelijk. Oef !

En neen, ik ben niet beginnen zuipen van contentement ! Neen, ik wou niet, zoals elk jaar, tegen het schemeren onder een tafeltje liggen slapen dus heb ik het heel de dag bij Fanta gehouden.  Ik heb hier en daar eens mijn lippen gezet aan de vele verschillende alcoholische draken die te verkrijgen waren, maar niets kon me bekoren. Ik moet wel zeggen dat ik, tegen het einde, dacht dat ik in een suikerklontje zou veranderen.

Toen mijn schat opeens met een ring voor me kwam aanzetten zei hij er direct bij dat hij me niet ten huwelijk vroeg. Toch was ik blij met mijn aanwinst. Aangezien de 2de aan halve prijs was, heb ik er direct nog ene gekocht. Dit is de buit :

 

Ik heb zeer veel vrienden terug gezien maar ik denk toch dat ik er vele gemist heb want ik ben niet vaak van ‘mijn’ tafeltje weg geweest. Ik stond daar goed : net binnen in de tent, niet ver van de bar, bijna iedereen moest er langs om drank of drankjetons te halen. Ook was dit de weg naar de toiletten die een heel eind verder stonden opgesteld. Zo heb ik geregeld geroepen ‘Hey ! Ken je geen mensen meer, misschien ?’, waarop dan een warme knuffel en vele zoenen volgden. Iedereen was, zeker later op de dag, verbaast dat ik ‘staande’ was. Leuk om alle gesprekken nog te herinneren.

Er waren ook free hugs ! Hoera !

 

Zo komt het dat ik alle optredens heb gezien, gehoord en beleefd. Ik kon ook eens meepraten over wie er de Red Rock Rally moest winnen. Ik heb zelfs mijn stem voor de publieksprijs ingediend en dit voor de eerste keer in de 12 jaar dat ik er ga ! Ik was dan ook zeer blij te zien dat ‘Soviet Grass’, een groep uit Sint-Michiels bij Brugge, zowel de RRR als de publieksprijs heeft gewonnen. Dat die met zijn geruit hemd de zoon is van een klasvriendin van mij, en ik haar zo ook heb terug gezien, was een aangename bonus.

 

De groep ‘Vienna’ was weer schitterend. ‘Buurman’ was zeer goed maar paste niet echt tussen alle andere lawaaimakers.  ‘Steak number Eight’ was niet mijn ding. De afsluiters waren ‘The Kids’. Niet echt ‘kids’ meer maar daarom niet minder steengoed.

 

 

Tegen dan was iedereen, ik en nog enkele zeldzame zielen uitgezonderd, al goed zat. Ik had pijn aan mijn rug, knie en voeten van heel de dag recht te staan aan ‘mijn’ tafeltje en vond het tijd om naar huis te fietsen. Dat mijn schat meer kilometers gereden heeft op de terugweg dan ik, deed me de koude vergeten.

Dat ik vandaag geen kater heb en hij wel doet me opnieuw glimlachen. Ook de herinnering aan de liefde en vriendschap van gisteren verwarmt mijn hart.

‘There will be no next time !’ ? Laten we hopen dat ik volgend jaar ook zoveel verstand aan de dag kan leggen door niet te drinken. Dan zal er zeker nog een volgende keer zijn !