Met Bob in Mia naar Leuven.

Ik ben zeer tevreden over Bob, mijn Mio GPS-toestel  !

Ik heb er eindelijk een mannelijk stem op gekregen die me aangenaam klinkt. Hij is nu echt een hij. Dus, hij heeft ons feilloos naar het UZ in Leuven gebracht.

Ik had, voor de zekerheid, nog het een en ander op een papiertje gekrabbeld over hoe er te geraken, maar duidelijk niet genoeg. Dankzij Bob ben ik niet verkeerd gereden, al heeft het soms toch niet veel gescheeld. Ja, ik moest er nog leren mee rijden. Nu, na 250 km, weet ik hoe hij ineen zit en dat ik hem kan vertrouwen. Hoera ! 😀

Ook Mia heeft het schitterend gedaan. Hij is op de weg blijven plakken, reageerde gezwint op al mijn bevelen en alle metertjes bleven op de correcte stand. Het was de eerste keer dat we zo ver* gereden hebben. Hij deed het goed aan 120 km/u. Bleef rustig op zijn plaats bij het passeren van grote vrachtwagens. Ook in de file gaf hij geen krimp. Ja, hij is getest en goed bevonden. 🙂

* ‘ver’ is relatief, weet ik, maar je mag niet vergeten dat ik zelden verder kom dan rond de kerktoren. En alles voorbij Brussel is ‘buitenland’ voor mij. 😉

Ik had geen idee dat het UZ Leuven zo groot was ! Je kan daar een hele dag in lopen zonder 2 keer op dezelfde plek te komen. Van de parking naar de kamer was al een hele wandeling voor mij. Ja, ik ben lui, weet je nog ?

Ik wist ook niet dat het een school-ziekenhuis was. Ze moeten ergens ervaring op doen, hé. De real life Grey’s Anatomy, dus.

Mijn vriendin en ik waren beide tot tranen beroerd toen we elkaar in de ogen keken. Mijn schat keek wat onwennig want hij is het wel van mij gewoon maar niet van haar.

Het gaat goed met haar. Ze is al veel aangesterkt, kan haar armen en benen al meer bewegen en zou volgende week al een wandelingetje in de gang mogen maken. Oef ! Ze zal blij zijn eens uit haar bed te kunnen komen.

De naverzorging is intens maar alles verloopt volgens schema, wordt haar gezegd. Zij is er gerust op en ik ook, nu ik haar gezien heb.

Nog enkele weken geduld en ze mag daar weg. Ze zou nog enkele weken naar een verpleeghuis willen voor ze naar haar huis gaat. De overgang van volledige verzorging naar alleen wonen is te groot, vind ze, en ze heeft natuurlijk gelijk !

We hebben zitten kletsen en lachen alsof we thuis waren, al moeten we thuis geen beschermende kledij aan doen. Maar dat was een zeer kleine moeite die we er graag voor over hadden. Het deed haar deugd en ons ook !

Ze kon niet geloven dat ik niet dronken was geweest op 1 mei. Ze heeft verschrikkelijk gedroomd tijdens haar 10 dagen durende coma. ’s Nachts ziet ze overal spoken. Dat is heel normaal, zeggen ze daar en dat kan nog enkele weken duren. Toen ik haar vertelde hoe iedereen met haar mee leefde werd ze weer ontroerd. Ze was blij te horen dat de tam-tam goed zijn werk deed en we elkaar op de hoogte houden van haar beterschap. Het scheelt haar een pak mails en sms-en, wat ze nog niet goed kan.

We gaan deze week zeker nog eens terug. Ha ja, met Bob in Mia is het geen enkel probleem, hé. 😉

Advertenties