Ik ben een beetje ongerust.

Onze lieve vriendin, laat ik haar maar Lieve noemen, want zo noemt ze ook, heeft al veel mee gemaakt in haar leven.

Ze is een jaar jonger dan ik. Iets na haar 40ste verjaardag voelt ze zich zeer onwel. Ze had ‘iets’ gedronken maar voelde dat het niet daarvan kwam. Ze belt de 100 en ze komen. De ziekenbroeders bekijken haar eens en zeggen: ‘Slaap je roes uit en je zal je morgen wel weer beter voelen’.  Ze vertrekken.

De volgende dag gaat ze naar de dokter. Die neemt haar geen bloed af maar vraag de resultaten van haar recente bloedgifte op bij het Rode Kruis. Korte tijd nadien voelt ze het opnieuw. Deze keer neemt haar huisdokter wel bloed af en herkent de symtonen : ze doet een hartaanval !

Ze wordt vlug-vlug naar het ziekenhuis gebracht en herstelt. Na vele onderzoeken blijkt dat de helft van haar hart niet meer werkt ! Van de helft die wel nog werkt,werkt ook maar de helft meer. Dus nog 25 %. Ze zeggen dat ze nog te jong is voor een ruilhart.

Enkele jaren later ontdekken ze borstkanker met chemo, bestraling, amputatie en haarverlies tot gevolg. Ze wil een borstreconstructie maar mag niet want haar hart is te zwak … Na enige tijd mag het dan toch.

Sedert een klein jaar staat ze op de lijst voor een ruilhart. De onderzoeken die ze daarvoor heeft moeten ondergaan waren zowel moordend als slepend. Telkens weer opnieuw naar een ander ziekenhuis/dokter en telkens weer dezelfde onderzoeken.

Ze moet vanaf de goedkeuring 24 op 24 beschikbaar zijn en, bij oproep, zo vlug mogelijk in Leuven geraken. Ik stel me kandidaat om haar te brengen, wat ze lief vind van me.

Ze krijgt de oproep, geraakt vlug in Leuven, ze doen onderzoeken om dan te horen dat het hart niet goed genoeg was. Allé, terug naar huis.

Gisterenavond bekijk ik mijn gsm om te zien hoeveel batterij er nog op zit en zie dat ik een sms gemist heb. Het is van haar : zaterdagnacht om 3u40 laat ze me weten dat ze opnieuw onderweg is naar Leuven. ‘Deze keer goede keer ?’

Deze voormiddag stuur ik een sms met verontschuldigingen voor mijn laattijdig antwoord en of het deze keer gelukt is en zo ja, wanneer ze bezoek mag hebben/wilt.

Rond de middag krijg ik telefoon van haar gsm. Het is haar zus om te zeggen dat ze geopereerd is maar dat het nieuwe hart niet ‘onmiddellijk’ wilde aanslaan en ze haar dus nog in coma houden. Ze ligt aan een hart/longmachine terwijl ze met medicamenten het hart stimuleren/ondersteunen.

Als dat maar goed komt, ik ben er niet gerust in …

Dat het nu juist weer haar moet overkomen ! Ze heeft al genoeg meegemaakt ! Kon dat nu echt eens niet goed gaan van de eerste keer ?

En zeggen dat er zoveel kl**tzakken rond lopen die niets beter verdienen …

Lieve Lieve, lieverd, vecht voor je leven zo hard je kan, want ik kan je niet verliezen ! Ik zou er niet tegen kunnen. Jij, die me steeds weer opvangt wanneer ik me weer eens minder groot voel. Jij, die me altijd steunt door dik en dun, die altijd mijn kant kiest. Vecht ! Vecht ! Vecht ! Zoek mijn liefde voor jou en dat van je vele andere vrienden/vriendinnen/familie en hou je daaraan vast en laat niet los !

Advertenties