Ik zwijg in alle talen.

Dag 5 : Zelfscensuur.

Oei, dat is een moeilijke ! Wat moet ik daarover schrijven ? Ik doe een poging …

Met ouder worden, zoals gezegd, zijn mijn meningen minder uitgesproken (letterlijk) dus kan je dat een vorm van zelfcensuur noemen. Ik moei me ook steeds minder in andermans discussies. Vroeger kon ik er al eens invliegen en mijn mening verkondigen. Nu moet er naar gevraagd worden.

Ik probeer ook steeds meer en meer om mensen niet te kwetsen met mijn uitspraken/schrijfsels. Ik ben het moe  om steeds mijn gelijk te moeten halen. Ik denk er het mijne over maar zeg/schrijf niets.

Dat is al eens anders geweest. Toen kon het me echt niet schelen wie ik door de mangel haalde : als ik gelijk had, had ik gelijk ! Ja, ik was jong en dacht vaak dat ik de wijsheid in pacht had. Met de jaren komt de wijsheid, wordt gezegd en nu moet ik toegeven dat ik soms, in mijn jeugd, wat onbezonnen te werk ben gegaan.

Het is nooit mijn bedoeling geweest om iemand te kwetsen. Zo zit ik niet ineen. Ik heb al heel jong geleerd om mensen te behandelen zoals ik zelf wil behandeld worden. Maar ook dat een aanval de beste verdediging is. Leven en laten leven is mijn motto, maar voel ik me aangevallen, dan sla ik keihard terug.

Wat de mensen weten, die de moeite doen om me te leren kennen, is dat ik kan zwijgen als een graf. Wanneer iemand me iets in vertrouwen vertelt, moet ik het aan 1 iemand doorzeggen (meestal mijn liefste want die kent die persoon toch niet goed en/of kan ook zwijgen), maar ik vertel het niet verder. Ja, ik weet veel over velen maar het blijft bij mij.

Met de regels over deontologie op het werk, is het mij ten strengste verboden om over dossiers te spreken tegen ‘derden’. Ik loop daar al meer dan 30 jaar rond dus zit het bij me ingebakken. Het is een 2de natuur geworden en zo doe ik ook in mijn privé leven.

Zo hoor ik iemand, op café of ergens, wel eens snoeven over zijn/haar groot inkomen, terwijl ik weet wat die persoon krijgt van de werkloosheid, dan zal ik daar nooit iets over zeggen of die persoon (publiekelijk) corrigeren. Laat die maar doen, ik weet beter.

Ook zal ik nooit actief gaan neuzen in iemand zijn dossier, tenzij die persoon er zelf om vraagt. Ik ben niet nieuwsgierig (Ja, ik ben een vrouw. We bestaan.) en ook geen roddelaar. Want van roddels moet ik niets weten. Wanneer iemand naar me toe komt en zegt : ‘Moet je nu eens iets weten ?’, dan antwoord ik resoluut : ‘Neen !’. Als die mensen willen dat ik het ook weet, dan zullen ze het me wel zelf komen vertellen.

Zelfcensuur ? Ja, dat is gekomen met de jaren …

Advertenties

I’m dreaming of …

Dag 4 : Dromendag.

Waar droom ik van ? Wat zou ik nog willen ? Is er nog iets dat ik gerealiseerd wil zien voor ik hier mijn schup afkuis ? Iets dat ik nog zou willen doen of beleven ?

Ik heb al een zeer rijk en gevuld leven gehad. Echt waar ! Moest ik hier nu doodvallen : ik moet niet meer terug komen. Aangezien ik het grootste deel van mijn leven mijn eigen gedacht gedaan heb, heb ik ook al veel meegemaakt en gerealiseerd.

Natuurlijk zijn er dingen dat ik nog wil beleven :

  • De lotto winnen met een walgelijk groot bedrag zodat ik mijn droom kan waarmaken en van mijn vervroegd pensioen of loopbaanonderbreking kan genieten.
  • Die beloofde garage eindelijk zien bouwen zodat ik mijn Mia kan binnen zetten en van al die voordelen kan genieten (bevroren ruiten, damp, vogelstronten, … allemaal verleden tijd).
  • Mijn huisje helemaal tip-top in orde zien van zolder tot terras.
  • Heel lang van mijn pensioen genieten samen met mijn schat en de poezen in ons huisje.
  • Alle boeken lezen en films & series bekijken die hier op me liggen te wachten.
  •  …

Of wordt hier bedoeld dat ik mijn slaapdromen beschrijf ?

Daarin kan ik kort zijn : ik droom zelden. Ik weet dat ieder normaal mens enkele keren per nacht droomt, maar ik kan me er zelden iets van herinneren.

Als ik dan toch eens wakker word met een vage notie, weet ik dat ik weer onderweg was. Het gaat als volgt : ik sta op een plein, er komt iemand naar me toe en neemt me mee. Aan een huis gekomen ga ik naar binnen, mijn metgezel niet. Ik ga van kamer naar kamer en zie verschillende taferelen tot ik weer buiten ben. Dan ga ik weer naar een andere plaats met iemand en het herbegint.

Wat het allemaal betekent weet ik niet maar ik word uitgerust wakker en dat vind ik het belangrijkste. Zo kan ik een nieuwe dag weer aan.

Ik, een eigen mening ? Ik zou niet durven !

Dag 3 : Moh, kijkt nu. We zitten hier met een mening.

Zoals ik gisteren heb vermeld : ik heb een uitgesproken mening en schuw me er niet voor deze te uiten.

Meestal hou ik het nu binnenskamers. Thuis kan ik uitgebreid en luid verkondigen wat IK ervan denk. Op het werk of ‘en publiek’ hou ik me nu meestal wat meer op de vlakte. Maar als iemand er echt om vraagt, dan komen ze te weten hoe ik over iets denk, onverbloemd. Ze hadden het maar niet moeten vragen.

Ik moet toegeven dat, met ouder worden, mijn uitgesproken meningen al wat minder uitgesproken geworden zijn. Ik zeg nu al vlugger : ‘Ja, ja. Ik trek het me niet aan. Daar zal ik mij geen koppijn over bezorgen.’ Ook wind ik me minder op dan vroeger, zeker als ik er toch niets aan kan veranderen.

Wil je er toch enkele weten ?

  • Bijna alle mensen, en zeker politiekers, zijn zakkenvullers ! Eigen zakken, wel te verstaan.
  • De nadelen van roken zijn overrroepen ! Er zijn ook voordelen, die ‘ze’ niet vermelden omdat het hen niet uitkomt !
  •  Het milieu : onze planeet bestaat al miljoenen en miljoenen jaren. De wetenschappers houden het nog maar 100 jaar bij en nu zeggen ze dat wij, de gewone mens, de boel aan het verzieken zijn ?
  • De mensen aan de top hebben geen voeling met de gewone mensen of die on the floor ! Ze maken wetten en regels waar wij ons moeten naar plooien of die wij maar moeten uitgevoerd krijgen en uitleggen aan een leek (terwijl we er zelf niet achter staan) !
  • Moesten ze oorlog, armoede, honger en ziektes écht uit de wereld willen helpen, kunnen ze dat perfect doen. Maar dat brengt niet op !
  • Verkrachters en pedofielen moeten ‘harder’ aangepakt worden ! Ik ben voorstander van lijfstraffen.
  • Onze gevangenissen zijn luxe hotels ! Terug op water & brood zetten zou al een goede stap in de juiste richting zijn.

‘Lullen aan de toog’ en zeveren vind ik veel plezieriger dan discussiëren en bekvechten over ‘zware’ onderwerpen waar we toch niets aan kunnen veranderen.

Stille genoegens.

Dag 2 : Guilty pleasures en kleine kantjes.

Als het op eten/snoep aankomt denk ik dat dit voor de meeste vrouwen chocolade zal zijn, maar niet voor mij. Ik heb het liever zuur dan zoet. Ik laat chocolade smelten in mijn mond. Al na enkele kleine stukjes krijg ik de zoetigheid bijna niet meer uit mijn smaakpapillen en heb er genoeg van.

Waar ik wel enorm van kan genieten zijn okkernoten. Ik weet dat het vetmakers-de-luxe zijn, maar toch eet ik er elk jaar minstens 6 kg van. Ik kan niet wachten tot we in de zetel voor de tv zitten zodat ik er kan aan beginnen. Ik verplicht mezelf om te stoppen met kraken en eten zo rond 22 uur. Ik zou heel de nacht opblijven en verder eten !

Op een ander vlak kan ik ook genieten van eens een dag alleen thuis met de poezen. Zo eens lekker niets ‘moeten’ doen. Kijken naar wat ik wil, liefst een melige blètersfilm. Ik kan me dan volledig laten gaan, moet me niet inhouden, de poezen komen me toch troosten.

Ook van een weekend niet buiten komen. Begrijp me niet verkeerd : ik ga graag eens ‘onder de mensen’ maar ben toch ook zo graag thuis. Dat komt waarschijnlijk doordat het op het werk zeer druk kan zijn en ik dan geniet van het leventje dat ik thuis goed geregeld gekregen heb.

Wat de ‘kleine kantjes’ betreft : Ik heb er geen ! Geen, zeg ik je ! Ik ben assertief op het agressieve af. Ik spreek meestal te luid. Ik heb een zeer uitgesproken mening en schuw me er niet voor die te uiten. Heb drempelvrees, wat niemand geloofd maar het is echt zo. Ben een Leeuw van sterrenbeeld en in hart & nieren. Ben eigenwijs en doe meestal mijn gedacht. Het moet ook gaan zoals ik het wil, al sta ik open voor suggesties. Zoals ik al zei : ik heb er geen. 😉

Schoonheidskonigin.

Dag 1 : here we go !

Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

Ik kan, met mijn hand op mijn hart, zeggen dat ik nooit van mezelf gedacht heb dat ik een schoonheidskoningin was. Ik vond mezelf altijd te klein, te dik, mijn neus te recht omhoog, mijn handen te breed, mijn voeten gewoonweg lelijk, mijn haar te dun, mijn wimpers onbestaande, mijn kuiten te dik, mijn borsten afschuwelijk, …

Daarom heb ik er zoveel mogelijk aan veranderd :

  • Mijn handen minder breed maken door extra lange nagels te hebben. Met hulp want zonder kon ik ze niet lang houden.
  • Ik ben al 2 keer in mijn leven mager genoeg geweest, naar mijn idee, en toen was ik diep ongelukkig. Dus dat hoeft niet meer voor mij. Liever dik maar gelukkig.
  • Ik heb mijn haar rood (echt rood – niet rost) gewild om het toch speciaal te maken. Ik ben er na lang zoeken in geslaagd en heb het toen nooit meer gekleurd. Ik had mijn doel bereikt en het was ook niet dàt. Voor ik het gewenste kleur had gevonden heeft het vele kleuren gehad : rost, oranje, acajou, blond-achtig, … Ja, fijn haar kan je niet dik maken door te kleuren, hé.
  • Ik heb nog extensions gehad maar dat was ook moeilijk leefbaar na een tijdje.
  • Toen ik hoorde dat je kon je benen laten breken en ze met een medisch toestel kon laten verlengen, heb ik dat overwogen maar niet gedaan. Ik veronderstel dat er geen dokter zou toestemmen.
  • Ik heb een borstcorrectie laten uitvoeren, zonder extra vulling, en die zien er nu uit zoals ze moeten zien voor iemand van mijn leeftijd.
  • Ik overweeg om iets met mijn wimpers te laten doen. Ik heb onlangs gelezen dat er iets bestaat dat je voor enkele weken lange wimpers kan hebben. Maar ben ik niet oud om dat nu nog te doen ?

De rest zal moeten blijven zoals het is. Ik ben tenslotte ondertussen een 50-plusser en hoop dat ‘mijn fortuin’ gemaakt is …

Wel moet ik vermelden dat anderen me wel mooi vonden. Niet echt een beauty, Miss-kwaliteit, maar ‘ik had iets over me’, werd me gezegd. Ik heb dat nooit begrepen.

Het zit in de familie want ook naar mijn moeder, zus en nicht werd omgekeken. Ja, menig hoofden draaien zich nog een keer om wanneer we op straat lopen. Wij worden altijd bekeken. We zijn dat zo gewoon dat we er niet meer op letten of toch ten minste negeren. Buiten die keer dat een fietser zo aan het kijken was naar mij dat hij tegen een boompje reed en viel. Toen heb ik wel gelachen.

Zelfs nu nog, op mijn ‘hoge’ leeftijd, heb ik ‘bekijks’. Laatst nog zei mijn liefste :’Zie je het ? Ze kijken weer.’ Ik had het gezien maar zei niets. Ik zag ook dat hij apetrots naast me stond.

Zelf vind ik dat schoonheid, of het gebrek daaraan, weg valt van zodra je met de persoon praat en ze leert kennen. Schoonheid komt van binnen uit. Een mooi iemand met een rotkarakter wordt zeer vlug lelijk, in mijn ogen. En omgekeerd.

Wanneer we ons vel afdoen, zijn we allemaal even lelijk …

Stilte voor de storm ?

Het is stil in Blogland. Toch waar ik geregeld op bezoek ga.

Zou het zijn omdat de meeste dames zich al voorbereiden op de WijvenWeek ?

Ik zou beter ook al enkele gedachten neerpennen want je zal het nooit anders weten dan dat volgende week een drukke week zal zijn of dat ik niets zinnigs zal kunnen schrijven over de onderwerpen.

Allé vooruit. Geen spelletjes van Zylom, Spigo of Empire Magazine dit weekend. Wat waren de dagelijkse onderwerpen weer ? Het voelt bijna aan als een examen. Ik ben weer aan iets begonnen … 😉

Today was another day.

Vandaag was een heel andere dag dan de voorbije dagen !

De dossiers gingen er vlot door deze voormiddag. Leuk om eens te kunnen doorwerken en het gevoel te hebben dat je een verschil hebt gemaakt.

Over de middag heb ik een ex-collega terug gezien. Hij is lange tijd een goede vriend geweest. We hebben elkaar geholpen wanneer het nodig was. Op een moment heeft hij zich volledig terug getrokken en zo verloren we kontakt met elkaar. Om nu te zien dat hij het goed stelt en zich heeft ‘herpakt’ deed me deugd.

Deze namiddag aan het onthaal heb ik me ook weer enorm geamuseerd. Ondanks de regen was iedereen er vriendelijk en geduldig. Vaak kon er een praatje af.

Toen er een man voor me stond en ik zijn naam zag, stelde ik enkele extra vragen. Het begon bij alle 2 te dagen dat we elkaar kenden van heel lang geleden. Het was mijn lieve ‘Engelsman’ de DJ ! Ik moet zo’n 15 jaar geweest zijn toen ik, zonder dat ons moeder het wist, op zaterdagnamiddag naar party’s ging in de Gondola. Hij draaide daar de muziek. Aangezien ik altijd mijn Engels wil oefenen zat ik dikwijls bij hem om te kletsen. Al was hij enkele jaren ouder, we werden vrienden. Het was ook leuk om eens een extra slow te dansen met een jongen die ik leuk vond of eens goed te staan headbangen ten tijde van de discomuziek. Ik hoefde het maar te vragen.

Om de zoveel jaar kwamen we elkaar nog eens tegen. De laatste keer was toch al meer dan 15 jaar geleden. Hij wist het nog zeer goed want ik was een ‘mess’, zoals hij zei. Veel te mager, veel te dronken, duidelijk ongelukkig en self destructive. Hij wilde me bij zich houden die avond,voor me zorgen tot ik beter was, maar opeens was ik verdwenen. Hij had nog geregeld aan me gedacht en hoopte dat ik goed terecht was gekomen. Ik wist het ook nog en moest hem gelijk geven : ik was niet goed bezig. Maar na een leuke babbel met hem wist ik weer dat het leven toch mooi kon zijn en ben ik naar huis gegaan om mijn roes uit te slapen. Hij was blij te horen dat hij toch iets geholpen had. Ik zei dat ik nu weer ‘fat and happy’ was. Hij zei : happy. Met een ferme knuffel en knipoog hebben we afscheid genomen. Till next time !

Ja, it was a good day !