Ik zwijg in alle talen.

Dag 5 : Zelfscensuur.

Oei, dat is een moeilijke ! Wat moet ik daarover schrijven ? Ik doe een poging …

Met ouder worden, zoals gezegd, zijn mijn meningen minder uitgesproken (letterlijk) dus kan je dat een vorm van zelfcensuur noemen. Ik moei me ook steeds minder in andermans discussies. Vroeger kon ik er al eens invliegen en mijn mening verkondigen. Nu moet er naar gevraagd worden.

Ik probeer ook steeds meer en meer om mensen niet te kwetsen met mijn uitspraken/schrijfsels. Ik ben het moe  om steeds mijn gelijk te moeten halen. Ik denk er het mijne over maar zeg/schrijf niets.

Dat is al eens anders geweest. Toen kon het me echt niet schelen wie ik door de mangel haalde : als ik gelijk had, had ik gelijk ! Ja, ik was jong en dacht vaak dat ik de wijsheid in pacht had. Met de jaren komt de wijsheid, wordt gezegd en nu moet ik toegeven dat ik soms, in mijn jeugd, wat onbezonnen te werk ben gegaan.

Het is nooit mijn bedoeling geweest om iemand te kwetsen. Zo zit ik niet ineen. Ik heb al heel jong geleerd om mensen te behandelen zoals ik zelf wil behandeld worden. Maar ook dat een aanval de beste verdediging is. Leven en laten leven is mijn motto, maar voel ik me aangevallen, dan sla ik keihard terug.

Wat de mensen weten, die de moeite doen om me te leren kennen, is dat ik kan zwijgen als een graf. Wanneer iemand me iets in vertrouwen vertelt, moet ik het aan 1 iemand doorzeggen (meestal mijn liefste want die kent die persoon toch niet goed en/of kan ook zwijgen), maar ik vertel het niet verder. Ja, ik weet veel over velen maar het blijft bij mij.

Met de regels over deontologie op het werk, is het mij ten strengste verboden om over dossiers te spreken tegen ‘derden’. Ik loop daar al meer dan 30 jaar rond dus zit het bij me ingebakken. Het is een 2de natuur geworden en zo doe ik ook in mijn privé leven.

Zo hoor ik iemand, op café of ergens, wel eens snoeven over zijn/haar groot inkomen, terwijl ik weet wat die persoon krijgt van de werkloosheid, dan zal ik daar nooit iets over zeggen of die persoon (publiekelijk) corrigeren. Laat die maar doen, ik weet beter.

Ook zal ik nooit actief gaan neuzen in iemand zijn dossier, tenzij die persoon er zelf om vraagt. Ik ben niet nieuwsgierig (Ja, ik ben een vrouw. We bestaan.) en ook geen roddelaar. Want van roddels moet ik niets weten. Wanneer iemand naar me toe komt en zegt : ‘Moet je nu eens iets weten ?’, dan antwoord ik resoluut : ‘Neen !’. Als die mensen willen dat ik het ook weet, dan zullen ze het me wel zelf komen vertellen.

Zelfcensuur ? Ja, dat is gekomen met de jaren …

Advertenties