Schoonheidskonigin.

Dag 1 : here we go !

Beautyqueen in het diepst van mijn gedachten.

Ik kan, met mijn hand op mijn hart, zeggen dat ik nooit van mezelf gedacht heb dat ik een schoonheidskoningin was. Ik vond mezelf altijd te klein, te dik, mijn neus te recht omhoog, mijn handen te breed, mijn voeten gewoonweg lelijk, mijn haar te dun, mijn wimpers onbestaande, mijn kuiten te dik, mijn borsten afschuwelijk, …

Daarom heb ik er zoveel mogelijk aan veranderd :

  • Mijn handen minder breed maken door extra lange nagels te hebben. Met hulp want zonder kon ik ze niet lang houden.
  • Ik ben al 2 keer in mijn leven mager genoeg geweest, naar mijn idee, en toen was ik diep ongelukkig. Dus dat hoeft niet meer voor mij. Liever dik maar gelukkig.
  • Ik heb mijn haar rood (echt rood – niet rost) gewild om het toch speciaal te maken. Ik ben er na lang zoeken in geslaagd en heb het toen nooit meer gekleurd. Ik had mijn doel bereikt en het was ook niet dàt. Voor ik het gewenste kleur had gevonden heeft het vele kleuren gehad : rost, oranje, acajou, blond-achtig, … Ja, fijn haar kan je niet dik maken door te kleuren, hé.
  • Ik heb nog extensions gehad maar dat was ook moeilijk leefbaar na een tijdje.
  • Toen ik hoorde dat je kon je benen laten breken en ze met een medisch toestel kon laten verlengen, heb ik dat overwogen maar niet gedaan. Ik veronderstel dat er geen dokter zou toestemmen.
  • Ik heb een borstcorrectie laten uitvoeren, zonder extra vulling, en die zien er nu uit zoals ze moeten zien voor iemand van mijn leeftijd.
  • Ik overweeg om iets met mijn wimpers te laten doen. Ik heb onlangs gelezen dat er iets bestaat dat je voor enkele weken lange wimpers kan hebben. Maar ben ik niet oud om dat nu nog te doen ?

De rest zal moeten blijven zoals het is. Ik ben tenslotte ondertussen een 50-plusser en hoop dat ‘mijn fortuin’ gemaakt is …

Wel moet ik vermelden dat anderen me wel mooi vonden. Niet echt een beauty, Miss-kwaliteit, maar ‘ik had iets over me’, werd me gezegd. Ik heb dat nooit begrepen.

Het zit in de familie want ook naar mijn moeder, zus en nicht werd omgekeken. Ja, menig hoofden draaien zich nog een keer om wanneer we op straat lopen. Wij worden altijd bekeken. We zijn dat zo gewoon dat we er niet meer op letten of toch ten minste negeren. Buiten die keer dat een fietser zo aan het kijken was naar mij dat hij tegen een boompje reed en viel. Toen heb ik wel gelachen.

Zelfs nu nog, op mijn ‘hoge’ leeftijd, heb ik ‘bekijks’. Laatst nog zei mijn liefste :’Zie je het ? Ze kijken weer.’ Ik had het gezien maar zei niets. Ik zag ook dat hij apetrots naast me stond.

Zelf vind ik dat schoonheid, of het gebrek daaraan, weg valt van zodra je met de persoon praat en ze leert kennen. Schoonheid komt van binnen uit. Een mooi iemand met een rotkarakter wordt zeer vlug lelijk, in mijn ogen. En omgekeerd.

Wanneer we ons vel afdoen, zijn we allemaal even lelijk …

Advertenties