Vraag van de week.

Het was vandaag woensdag dus mocht ik weer het onthaal doen. Hoera !

Ik dacht al dat ik geen sappige vraag zou krijgen om hier te zetten, maar op de valreep kwam deze telefoon binnen :

  • Zij : Ik heb een vraagje …
  • Ik : Je zou anders niet bellen, hé. Stel het maar.
  • Zij : Ik zou willen weten hoeveel ziektedagen ik al genomen heb en aan welk dagbedrag.
  • Ik : Mevrouw, u bent verbonden met de RVA ! Wij hebben deze informatie niet. U dient deze vraag te stellen aan uw ziekenfonds. Stomme koe !
  • Zij : Ja, dat dacht ik al. Het zit zo : ik heb het daar al gevraagd en ze hebben me alles mooi op papier toegezonden. Ben ik die documenten nu wel kwijt zeker ? Ik wilde niet dom overkomen en het nog eens vragen. Daarom bel ik naar u.
  • Ik : Ja, het spijt me maar ik kan u niet helpen. Ik vrees dat u toch daar nog een afdrukje zal moeten vragen.
  • Zij : Zullen ze me niet stom vinden ?
  • Ik : Wat denk je ? Maar natuurlijk niet ! Iedereen kan al eens iets kwijt spelen, hoor. En de slimste eerst !
  • Zij : Ok. Dan zit er niets anders op. Bedankt. Je bent lief.
  • Ik : Lief ?  Ik ? Gelukkig weet je niet wat ik ervan dacht ! Graag gedaan en veel succes.

It goes without saying dat wat hier doorstreept staat, ik niet luidop heb gezegd. Ja, ik ben lief.  😉

Advertenties

De hoeveelste zijn we vandaag alweer ?

Ik was weer goed bezig deze ochtend op het werk. Ik had 4 tassen mee van thuis. Ik zet er 3 in mijn bureaulade en laat 1 staan om vandaag te gebruiken. Ik maak thee, laat die te lang trekken, vergeet mijn tas te vullen, laat vanalles uit mijn poten handen vallen, … kortom een gebruikelijke 13de.

Wanneer ik dan toch de tas vul met thee en er melk bij doe, zie er iets in drijven. Ik  denk dat er een ring ingevallen is en kijk stomverbaasd naar mijn handen. Neen, ik had er maar 2 aan die zitten nog rond mijn vingers. Tiens.

Ik vis het ding eruit en zie dat het de USB-stick is waar de foto’s van het nieuwjaarsdiner + feestje op staan. Ja, ik had het in een tas gestoken for safe keeping, omdat ik het niet zou verliezen en vlug terug zou vinden …

Ik heb het vlug afgedroogd en, op hoop van zegen, aan de juiste persoon gegeven die de foto’s op onze werk-pc’s kon krijgen. Ik heb er wel bijgezegd dat de originele foto’s nog op onze computer thuis staan moest die stick kapot zijn.

Gelukkig was dat niet zo en een korte tijd later waren de foto’s te bezien voor iedereen binnen het WB. Oef !

De rest van de dag ben ik niet lomper geweest dan anders.

En wat hebben we geleerd ?

Eens buiten komen doet toch veel aan een mens. Je ziet vanalles en hoort de vreemdste dingen. Wat me gisteren opgevallen is :

  • Dat het verkeer zeer langzaam geworden is net voor de Smedenpoort zo rond 16u30 en dat daardoor op tijd komen moeilijk is.
  • Dat er veel egoïsten op de baan zijn.
  • Dat iemand cash geld geven zonder kwitantie toch misschien niet zo slim is.
  • Dat (veel) geld uittellen in briefjes van 50 euro veel tijd in beslag neemt.
  • Dat een verkoop van een huis regelen, wanneer een curator in het spel is, de kopers danig de stuipen op het lijf kan jagen.
  • Dat ik nog steeds iedereen kan overtuigen dat alles goed komt omdat ik een vrouw van mijn woord ben.
  • Dat, wanneer mensen zenuwachtig zijn, ze de vreemdste dingen aan me toevertrouwen.
  • Dat mijn broer en zus zeer ‘geciviliseerd’ doen wanneer ze elkaar irl zien.
  • Dat ik nog steeds ‘the middle (wo)man’ ben tussen hen.
  • Dat ik nog steeds de ‘go to’ persoon ben wanneer er iets moet gedaan worden en dat ik er nog steeds in tuimel. Sucker dat ik ben.
  • Dat ik blij was om terug thuis te zijn.

Wat me ook opgevallen is :

  • Dat onze kerstboom in bloei staat :

    

  • Dat mijn schat ein-de-lijk de kerstversiering heeft afgenomen. De boom moet het nu buiten zien te redden.

 

  • Dat we soms bezoek krijgen van een kat en, moest ik niet beter weten, hij de vader zou kunnen zijn van onze Toyah.

   

  • Dat ik opeens merk dat er water komt vanonder de wasmachine of droogkast. Gedver ! Ik weet weer wat gedaan en, hopelijk niet, waaraan mijn geld te spenderen.

 

Als alles goed gaat …

Dat mijn dienstencheque-kuisvrouwke gisteren heeft afgebeld wegens bronchite was er bijna teveel aan ! Maar ik ben er geraakt.

Ik ben klaar met kuisen net voor mijn schat thuis komt van werken. We zouden een gezellig namiddag samen doorbrengen voor de drukte begint.

Ik heb alles zo geregeld en getimed dat er weinig mag verkeerd gaan :

  • Om 16 uur komen de kopers van mama’s huisje naar hier.
  • Om 16 u 30 gaan we om mijn broer.
  • om 16 u 45 heb ik afspraak met de dame van de Agence.
  • om 17 uur moeten we bij de notaris zijn.

Nu maar hopen dat Mia direct start en er weinig verkeer is.

Poezen en vogels.

Deze ochtend zat ik hier aan de pc wat te surfen toen ik opeens de kleine poes zag komen afgelopen met iets in haar bek. Ik stormde naar hun deurtje om haar de toegang te beletten. Zo dichtbij zag ik dat ze een vogeltje gevangen had en dat het nog leefde ! Terwijl ik de schuifdeur open deed riep ik : ‘Laat los ! Laat los !’ , maar ze liep ermee onder de tuinbank. Ik greep naar mijn tuinschoenen. Ze zag wat ik wilde doen en liep verder de tuin in. Ik was nog aan het sukkelen om die verdomde dingen aan mijn voeten te krijgen toen ik zag dat ze het diertje los liet. Tot mijn groot genoegen zag ik het, na enig gefladder, weg vliegen. Hopelijk kan het zijn leven verder zetten en is het alleen maar geschrokken. Ik heb er geen foto’s van, natuurlijk.

Dit deed me denken aan enkele dagen geleden. Mijn schat had een kastdeur open gedaan. Niets bijzonders zal je zeggen en gelijk heb je, ware het niet dat het potje met nootmuskaat uit de kast viel. Hij heeft alles opgekuist, of zo dacht hij. We keken alle 2 heel vreemd op toen we onze kleine poes zagen wentelen en keren op net dat plekje. Ik wist niet dat nootmuskaat hetzelfde effect op hen heeft als kattekruid !

   

Ook heb ik een foto genomen van mijn prachtige grote Toyah. Het viel me op hoe groot hij geworden is. Ik heb enkele foto’s opgezocht van de eerste dagen dat hij en zijn zus Chewy bij ons waren.

     

Mijn fototoestel ligt hier naast me voor het geval er vogels komen eten aan de vele voederbollen die mijn liefste heeft opgehangen aan de wasdraden. Ik zal het moeten geloven dat die van de Aldi/Lidl niet zo gegeerd zijn want alleen deze vogels komen ervan eten :

 

 

 

 

 

Maar geef toe : zijn er een lievere poezen dan deze ? Wanneer hij zo naar je kijkt zou je toch direct die beefsteak uit de frigo halen en het hem geven, hé. Geen wonder dat de Temptations zo vlug op zijn.

Ook de kleine Kira kan er weg mee :

Ach, we hebben ze toch maar om te verwennen, hé.

Dan is het er toch van gekomen. En hoe !

Het huis van ons mama is verkocht ! Hoera !

Ik was al enige tijd in onderhandeling met een koppel. We waren eindelijk aan een (voor ons)  deftige prijs gekomen toen ik opeens telefoon kreeg van de agence dat ze een koper hadden. Ze wilden aan de telefoon niet zeggen hoe hoog/laag het bod was. Mijn zus ging het persoonlijk vragen en het was niet de vraag prijs. Het bod hebben we geweigerd.

’s Avonds belde de agence nog eens om me te overtuigen het bod te aanvaarden ‘want we zouden er toch niet meer voor krijgen’. Ik hield voet bij stuk en zei dat ik het nog liever in brand stak of een jaar liet staan voor ik nog 1 euro van de prijs afdeed ! De dame van het immokantoor had het (eindelijk) begrepen.

De volgende dag belde ze terug : de kopers hadden hun bod verhoogd maar ze wilde weer niet zeggen met hoeveel.  Ik zei nog eens dat het de vraagprijs moest zijn of anders : no deal ! Enkele minuten later belde ze me terug : ze waren bereid de vraagprijs te geven. Hoera !

Hoera ? Niet echt, want mijn kopers waren ook zeer verzot op het huis en wilden het huren vanaf 1 april zodat ze aan de werken konden beginnen nog voor de akte verleden was. Ik had al een band met die mensen en er waren nog voordelen. Alleen de prijs moest nog iets omhoog.

Toen ik dat zei tegen de dame aan de telefoon was ze niet gelukkig. Ze dacht haar commissie te ontlopen. Ik heb haar dan uitgelegd hoe het ineen zat en dat ze zeker haar vergoeding zou krijgen. Ze draaide bij.

Ik heb gebeld naar mijn kopers om te zeggen dat er andere mensen waren die bereid waren de vraagprijs te geven. Ze waren (opeens) ook bereid om de volle pot te betalen, dus was voor mij de keuze gemaakt. Het huis was voor hen !

Ik heb toen contact opgenomen met het immokantoor, mijn zus, mijn broer, mijn kopers, de notaris en iedereen was akkoord. Oef ! Nu zeker : Hoera !

Vrijdag gaan we de compromis tekenen bij de notaris.

Wat is drinken ?

Ik kom van heel het jaar niet buiten, enfin toch zo weinig mogelijk, om dan door de sneeuw te moeten om naar een theater stuk te gaan kijken ? Ja, ik ben goed gek ! Maar dat wisten de meeste van jullie al.

Waarom ik toch zo graag wilde gaan ? Het stuk is van Lazarus vzw, het collectief van en met Koen de Graeve en Günther Lesage. Dat Charlotte Vandermeersch (Red Sonja op tv) ook mee deed, was een bonus. Ik wilde vooral eens zien hoe Koen er nu uitzag na zijn grote gewichtsverlies voor de film ‘Tot altijd’.

Het was nog niet zeker hoe we zouden gaan. De Magdalenazaal is niet zo ver van hier dus zou het te gek zijn om Mia te nemen, zeker met het startenprobleem. Bleef over de fiets of te voet. Mijn schat vond dat er nog teveel ijsplekken op het fietspad waren en vertrouwde mij het niet, dus gingen we te voet.

Ik kan de tijd niet zeggen dat ik nog zo ver te voet heb gegaan, maar we zijn er geraakt zonder glijden of vallen. Het was koud maar eigenlijk viel het nog mee.

Na enig wachten mochten we binnen. We waren nog niet gezeten om er kwam iemand van de organistie, de cultuurfunctionaris van CultuurCentrum Brugge, naar ons toe om te zeggen dat er geen foto’s mochten genomen worden. ‘Dit is theater en de spelers willen het niet.’ Ok. Geen probleem. Is dit een boycot, of wa ? Dan geen foto’s, hé. Hun verlies !

We hebben het niet aan ons hart laten komen en hebben des te meer genoten van de voorstelling.

Ik wist niet wat te verwachten. Ik dacht dat het over een bende zuipende vrienden zou gaan maar was mis. Joris Vandenbrande speelt een zuipende, ontgoochelde privé-detective (een pédé, zoals hij zelf zegt) die de ene na de andere onmogelijke opdracht krijgt. Hij denkt er rijk van te worden (hij is niet goedkoop want hij vraagt 6 dollar per uur !) en aanvaardt ze allemaal. Zo moet hij de schrijver ‘Celine’ levend vinden, die meer van 100 jaar oud zou moeten zijn, voor Lady Death. Ook ‘de rode mus’ moet gevonden worden. Hij moet uitzoeken of Cindy vreemd gaat en nagaan of het domimante lief van een andere man soms geen alien is.

Dit alles werd gespeeld voor 4 man en een vrouw. De kledingwissels waren hilarisch (Koen met een lange blonde pruik op !), de live muziek en geluidseffecten schitterend en comisch.

We hebben geen antwoord gekregen op de vraag ‘Wat is drinken’ maar moest dat eigenlijk wel ? We hebben genoten van de acteerprestaties, gelachen met de situaties en dansjes, hen de ene fles na de andere zien leeg zuipen, … die 100 minuten zijn voorbij gevlogen !

Een aanrader voor wie eens iets anders wil zien !

We wisten over wat te praten op weg naar huis … te voet. Het was ondertussen veel kouder geworden maar we zijn nergens aan vast gevroren en zonder glijden of vallen thuis geraakt. Een perfecte avond !