De moeder der moeheid.

Maandag met de gebruikelijke frisse tegenzin gaan werken : ik voelde me goed.  Na een namiddag vergadering/les, thuis gekomen en vorig blogstukje gemaakt. Daarna was het tijd voor tv.

Mijn schat wist te vertellen dat ze de Oscaruitreiking nog eens uitzonden op een Prime en dat alle Telenetklanten konden kijken. Het begon rond 21 uur en dat vonden we een meer geschikt uur dan 2u30. Op een gegeven moment begon ik toch moe te worden maar beet door. Iets na middernacht werd het laatste beeldje uitgereikt en wij naar bed.

Na een verkwikkende nacht ben ik gaan werken. Ik was nog maar pas aangekomen of ik merkte het al : ik werd zeer moe. Tegen de middag was ik zo moe dat ik er bijna misselijk van werd. Na het eten was er geen doen meer aan : ik kon niet ophouden met gapen. Ik heb dan maar een uitgangsbon genomen en ben naar huis gekomen. Ik dacht dat een dutje me veel deugd zou doen.

Dat was buiten de poezen gerekend : ze hebben me wakker gehouden door steeds te komen ruiken aan mijn mond, likken aan mijn ogen, op me te komen zitten, over me te lopen, … Ik was te moe om boos te zijn.

Een lange tv-avond is het niet geworden want om 22 uur ben ik al gaan slapen. Mijn liefste ‘was nog niet moe’ en wilde nog op blijven. Hij, die altijd voor de tv in slaap sukkelt, zou nog wat tv kijken. Mij niet gelaten dus ik alleen naar boven. Ik dacht de slaap niet te kunnen vatten zonder hem, maar dat viel zeer goed mee. Dat weet ik nu ook weer. Hij is gewaarschuwd !

Toen ik om 2u20 wakker werd was ik klaar wakker. Ik vreesde dat ik niet meer zou kunnen slapen maar toch dommelde ik na korte tijd terug weg tot de wekker afliep.

Deze ochtend, na 8 zalige uren slapen, was ik zo fris als een hoentje. De laatste werkdag voor deze week (morgen ga ik bloed geven en ben dus thuis) aan het onthaal is voorbij gevlogen ! Ik ben er weer helemaal door. Laat het weekend maar komen ! 😉

Advertenties