Een ritje met Mia de Kia.

De laatste dagen start mijn Mia niet meer zo goed. Dat het koud is en dat dit nefast is voor de batterij, weet ik. Ook dat ik alleen maar zeer korte ritjes doe, doet er ook geen goed aan. Een telefoontje naar mijn neefke, de garagist, drong zich dus op.

Hij wist me te vertellen dat ik 3 opties had : om een andere batterij te komen, een rit van minstens 20 km rijden of 2 uur stationair laten draaien. Toen ik hem vroeg hoe ver ik moest rijden om de vereiste km te hebben (ik bedoelde naar waar), begon hij weer onbedaard te lachen en legde me uit dat ik door mijn stuur moest kijken, ik daar tellertjes zou zien, ik moest rijden tot de teller 10 km verder was en dan terug keren ! Ja, hij is een vrolijke jongen.

Gisteren probeerde ik het laatste. Ik parkeerde voor de deur, liet de motor draaien, sloot de deuren met de sleutel van mijn schat en kwam naar binnen. Ik zei nog tegen mijn liefste : ‘Het is nu 17 uur dus om 19 uur mag de motor terug uit.’ Natuurlijk was het na 20 uur toen ik opeens weer aan Mia dacht. Enfin, het zou zeker goed zijn, hé.

Niet dus. Deze ochtend was het toch weer maar zeer moeizaam dat de motor wilde aanslaan. Dus vanavond, na het werk, optie 2 gedaan. Mijn schat ging mee dus ik was niet alleen in de koude, stille auto want er mocht niets aanliggen.

We kozen ervoor om naar Torhout te rijden en weer terug. Dat zou ongeveer 40 km zijn, wat volgens ‘iedereen’ nodig was om een batterij weer op te laden. Langs daar kenden we alle 2 de weg en zouden niet verkeer rijden. Dacht je ? Afgezien van het feit dat ik vergeten had te kijken hoeveel er op te teller stond toen we vertrokken, was naar Torhout rijden geen probleem. Het was nog licht genoeg om zonder de kruislichten te rijden. Om zeker te zijn ben ik nog iets verder gereden. Op de terugweg, aan het rondpunt van Torhout, heb ik de afslag genomen die mijn schat aanwees. En ja, je raad het al, we reden niet meer richting Brugge, maar naar Gistel. Enfin, we hebben zo nog eens door het centrum van Aartrijke gereden. Na nog enig gokwerk kwamen we eindelijk terug op de juiste baan en kon ik zonder verdere omwegen naar huis rijden. De laatste 10 km heb ik wel met licht moeten rijden wegens de invallende duisternis en de tegenliggers die bleven knipperen met hun grootlichten. We hebben op de terugweg bijna 30 km gereden.

Ik hoop dat het ver genoeg was en dat het starten morgen goed gaat. Zo niet ga ik om een andere batterij ! Ik heb geen zin om als een straathoer met startkabels te staan zwaaien. Het is te koud om mijn minirok aan te doen en ook : het is echt geen zicht meer.

Advertenties