Mijn moeder (3)

Haar kinderjaren en oorlogsjaren kan je hier lezen.

De oorlog is voorbij, de bezetters en bevrijders zijn vertrokken.

Ik heb er haar nog naar gevraagd maar zij heeft geen repressailles ondervonden, geen hoofd kaal geschoren, geen verwijten, misschien wat scheef bekeken maar daar trok zij zich niets van aan.

Ook op mijn (herhaaldelijk) vragen wist ze niet wat er zich allemaal had afgespeeld. Ze had geen weet van de vernietigingskampen, wel was ze daar later zeer verdrietig over. Ze geloofde dat het werkkampen waren en dat iedereen na de oorlog terug thuis zou komen. ‘Er was nog geen berichtgeving zoals nu, hé, kind. Ik las geen kranten en zelfs die waren gecencureerd door de Duitsers, weet ik nu. Net zoals de nieuwsbeelden die we in de cinema, voor de film, te zien kregen. Wisten wij veel wat de klutsers allemaal uitspookten ! Ik denk zelfs dat vele Duiters het zelf niet wisten …’

Ze was 22 jaar, gezond, mooi en gelukkig in haar werk. Volgens haar familie hoog tijd dat ze trouwde maar dat zag ze anders. Ze genoot van de aandacht maar veel verder dan dat wilde ze niet gaan.

Tijdens haar 2 weken verlof huurde ze een huisje aan de kust. Ze bleef er enkele dagen alleen, om te genieten van de rust. De rest van de tijd verbleef ze er met de 4 kinderen van haar zus (die 16 jaar ouder was). Iedereen genoot zo van die tijd dat ze er nu nog van spreken. Ze had een fototoestel waarmee ze veel foto’s nam van de spelende kinderen.

Tijdens een van haar bezoeken aan haar ouders zag ze plots brieven liggen die aan haar gericht waren. Ze was stomverbaasd dat die geopend waren. Ze waren geschreven door een Duitser die krijgsgevangen zat. Rudi was niet meer dan een vriend geweest maar hij schreef hele sprookjes met haar als onderwerp. Tot groot ongenoegen van haar familie heeft ze terug geschreven.  Ze was een beetje overdonderd door zijn schrijfsels.

Toen hij naar Engeland moest om de rest van zijn gevangenschap uit te zitten, vroeg hij haar om hem daar te komen bezoeken. Tot afgrijzen van (bijna) iedereen heeft ze hem daar bezocht.

De correspondentie bleef duren. Hij wilde dat ze, eens hij vrij was, zouden trouwen. Hij zou kunnen werken bij zijn broer in Duitsland. Ze zouden daar leven en gelukkig zijn. Haar hele familie was er tegen en raadde haar aan om het niet te doen : Duitsland was nog bezet en in opbouw. Er was armoede en ze zou scheef bekeken worden.

Ze heeft getwijfeld tot op het moment dat ze afgesproken hadden om elkaar te zien en ze samen zouden vertrekken. Ze is die afspraak niet nagekomen en heeft niets meer van haar laten horen. Ze is bezweken voor de druk van haar familie. Veel later is ze te weten gekomen dat Rudi naar het huis van haar ouders is langs gegaan, maar die hebben hem niet willen te woord staan.

Ze was meer dan bereid om, later, de café over te nemen. Ze zou nu en dan een ‘aanhouder’ nemen. Een huwelijk hoefde niet voor haar. Ze had genoeg aan haar leventje en het vertroetelen van de kinderen van haar zus. Ze had haar keuze gemaakt en was gelukkig.

Toen ze 28 of 29 jaar was verscheen mijn vader ten tonele. Hij zag haar en moest & zou haar krijgen ! Zij was de vrouw van zijn leven ! Dat ze 7 jaar ouder was kon hem niet schelen. Zij was het !

Hij maakte haar het hof door haar te overladen met cadeau’s, te smijten met zijn geld, haar mee te nemen naar waar ze ook maar wilde in zijn dure auto (enfin, die van zijn vader, maar wist zij veel). Hij was een gezonde, mooie kerel met meer geld dan verstand (haar woorden). Hij was een snotneus in haar ogen maar wel een die van geen ophouden wist. Hij had een goed voorkomen, had manieren, een getraind lichaam (van hout te klieven in de zomer) en viel zeer in de smaak bij haar familie. Ja, een lieve charmeur is hij altijd gebleven.

Aangezien hij haar niet met rust liet en het, volgens haar familie, haar laatste kans was op een (goed) huwelijk, heeft ze toegegeven. Ze zou trouwen in een rijke familie met een man die haar aanbad. Ze zou een goed leven hebben …

Hoe dat uitgedraaid is vertel ik de volgende keer.

Advertenties

Mijn moeder (2)

De ‘kinderjaren’ van mijn moeder kan je hier lezen.

Toen ze ongeveer 18 jaar was, is ze op haar eentje naar Brugge gekomen om te werken. Ze had er over gehoord van een vriendin die al in Brugge werkte en ze zag dat meer zitten dan te moeten ‘dienen’.

Als ze dan toch niet thuis kon wonen, kon ze evengoed werken en wonen in een ‘grootstad’, wat Brugge toen al een beetje was. In elk geval was ze weg uit dat ‘boeregat’ van een Houthulst (haar eigen woorden).

Het was ook met kost en inwoon maar de verdienste had ze zelf meer in de hand : de fooien mocht ze (meestal/grotendeels) houden.

Ze kon beginnen als barmeid op de Markt. Lang is ze daar niet gebleven want ‘het eten was er niet goed’. Ze heeft zo in enkele cafées gewerkt op ’t Zand en de Markt.

Toen mocht ze in ‘Den Anker’ beginnen. Ze had daar een mooie kamer, het eten was er goed, de uitbaatster was eerlijk en vriendelijk. Ze moest zich alleen met ‘haar’ bar bezig houden dus niet kuisen, koken, wassen. Ze moest maar rond 9 uur opstaan, had tijd om te ontbijten, de bar wat opkuisen en klaar zetten want tegen 10 uur ging de café open en kwamen de eerste klanten binnen. Er waren enkele kamers te huur (niet per uur) voor toeristen of bezoekende (buitenlandse) CEO’s van de grote bedrijven in en rond Brugge. Er was een biljartvereniging en een kaartersclub. Het waren meestal zelfstandigen die er kwamen. Het was een rustige café en had een zeer goede reputatie. De uitbaatster was als een moeder voor haar. Ze hebben haar zelfs nog meegenomen op reis. Ze werkte daar graag.

Ze had 1 dag per 2 weken vrij. De ene keer ging ze naar de cinema, de andere ging ze naar huis om haar ouders wat te sponseren. Het liefst ging ze niet naar Houthulst omdat haar conservatieve moeder zich liet opmaken door haar dorpsbewoners en buren, die kwamen vertellen dat mijn moeder een hoer was. ‘Natuurlijk dachten ze dat, die jaloerse achterbakse pummels ! Ik was mooi en modern gekleed, mijn nagels waren gelakt, mijn handen verzorgd, mijn haren gecoiffeerd, droeg altijd een hoed op straat, … Wat kenden zij van mode. Mijn kleren kwamen van Brussel of Antwerpen, hé, kind !’ Ze kon er zich, na al die jaren, nog over opwinden. Het deed haar pijn dat ze haar moeder zo opmaakten en (erger) dat haar moeder het dreigde te geloven !

Zo nu en dan was een man die wat rond haar draaide en die meestal ook getrouwd bleek te zijn, maar veel is er nooit gebeurd. Over zo’n dingen was ze eerlijk tegen mij, zeker toen ik al ouder was. Ook omdat haar bazin er vlug genoeg een stokje voor stak. Er gebeurden geen ontfatsoelijke dingen in haar café of met haar personeel !

Toen kwam de oorlog.

Omdat er Duitse officieren logeerden mocht het café open blijven. Ze heeft nooit last gehad van ‘de Duitsers’, heeft ze verteld, integendeel, ze waren zeer beleefd. Zij was een jonge, mooie vrouw die zichzelf verzorgde en op een afstand hield. Toch heeft ze enkele ‘lieven’ gehad. De eerste was ‘iets’ ouder en behandelde haar als een porselijnen pop (haar woorden), maar heeft haar toch ‘de liefde’ leren kennen. Toen werd hij overgeplaatst heeft daar ze toch van afgezien. Ik weet niet juist hoeveel geliefdes ze heeft gehad maar ik vermoed niet zo veel omdat haar relaties toch ‘langdurig’ waren, zo ik me herinner.

Tijdens de oorlog was alles op rantsoen maar toch heeft ze geen honger geleden. Ook dan bloeide de ruilhandel, blijkbaar. De bezetters knepen een oogje dicht. Ze gaven zelfs soms iets of lieten iets achter.

Ook haar bezoekjes naar haar ouderlijk huis konden door gaan. Soms werd ze met een auto gebracht door haar ‘vriend’, wat haar ouders zeker niet konden appreciëren. Wel aanvaardden ze graag wat ze meebrachten. Ook dat deed haar pijn. Dat zag ik zo terwijl ze het vertelde.

Toen was er ‘de bevrijding’ en kwamen de Canadezen en Engelsen. Die waren veel vrijpostiger en daar kon ze eerst niet echt mee om. Gelukkig waren er genoeg officieren in de buurt die haar beschermden. Ze werd zelfs vrienden met enkele die daar logeerden.

Over de Amerikanen, die later kwamen, had ze niet veel goeds te vertellen : verspilling (eten weggooien, dat doé je toch niet !), grootspraak (everything is big in America – pff), zelfs de officieren konden handtastelijk worden, geen manieren, geen respect. Maar mijn moeder kon daar toen al weg mee. Ze was ondertussen ook al ouder en wijzer. Zo was er eens zo’n Amerikaan die wilde opscheppen over zijn (rijke) broer. Hij toonde haar een foto van zijn broer in een riksja. Mijn moeder vroeg wie van de 2 mensen op de foto zijn broer was : die in de rikjsa of degene die het trok. ‘And which one is your brother ?’ Ja, ze kon venijnig uit de hoek komen. Toen al.

Toen ook zij vertrokken kon het ‘gewone’ leven weer verder gaan, al zou het nooit meer hetzelfde zijn. Daarover vertel ik een volgende keer …

Of hoe een ambetante maandag toch nog een goede dag werd.

We hadden ons gisteren avond in de zetel gesettled voor de buis om te kijken naar Terra Nova. De digicorder en dvd-recorder waren geprogrammeerd om zeker niets te missen.

Nu kon er niets meer verkeerd gaan … dachten we. Want opeens ging de deurbel ! Wat is dat nu !?! Wie is dat nu nog !?! Verdorie ! Kunnen ze ons niet eens met rust laten !?! En het is al zo’n baaldag geweest !

Met grote tegenzin ging ik de deur open doen. Ik keek door het spionnetje en zag een man en een vrouw. Ik herkende ze niet maar deed toch open. Toen herkende ik ze wel en liet ze binnen.

Ze kwamen iets vragen. Ik heb het overwogen. Was eventueel bereid maar heb toch de raad van mijn zus ingewonnen. Aan de telefoon was zij ook akkoord. Er werden afspraken gemaakt. Na nog wat (erover) praten zijn ze weer weg gegaan. Iedereen was zeer tevreden.

En zo werd een ambetante maandag toch nog een goede dag !

Waarover ik het heb ? Dat vertel ik jullie binnen enkele maanden (pas), maar weet dat er een grote last van mijn schouders gevallen is en dat 1 van mijn wensen voor 2012 uitgekomen is. Hoera ! 😀

Ambetante maandag.

Ik had deze ochtend helemaal geen zin, GEEN ZIN ! om zo vroeg op te staan. Zoals in die reklame wilde ik nog in mijn warme bedje blijven liggen. Maar plicht roept en ik had al helemaal geen zin om nu al een dag verlof eraan te hangen dus ben ik braafjes opgestaan en heb me klaar gemaakt.

  • Dat ik de ruiten van mijn altijd-buiten-verblijvende Mia moest ontvriezen, binnen- en buitenkant, kon er nog net bij.
  • Dat ik naar het werk moest, was er bijna teveel aan !
  • Het feit dat ik ‘van telefoon’ ben deze week, kon mijn humeur amper verbeteren.
  • Dat de computers maar half werkten, kon me ook niet opbeuren.
  • Dat de eerste bellers nogal niet-vriendelijk waren, was er bijna over.

Gelukkig heb ik aangename collega’s die me doorzien hadden.  Mijn luid en herhaaldelijk gevloek had er niets mee te maken. Niets, zeg ik je ! Ze hebben me er weer door geholpen door me voorzichtig te plagen. En te dreigen een volle emmer water over me te gooien als ik niet ophield. Ook hun leuke weekend-vertellingstjes deden me deugd.

Toch was het nog niet volledig weg toen een collega trakteerde, rond de middag, met Picon omdat ze voor de 2de keer in enkele weken tijd grootmoeder is geworden. Ik lust niet graag Picon en had geen zin in Rodenbach. Stel je voor ! Van dwarsheid heb ik dan toch een glas Picon gedronken, wat ik me direct nadien beklaagd heb.

Het eten deze middag was niet speciaal lekker. Hoe zou dat komen ?

De namiddag was iets beter omdat ik bedacht dat ik binnen enkele uren naar huis kon. Strange but true !

Normaal gezien heb ik er weinig last van op maandag en is het eerder de dinsdag die voor mij een ‘ambetante’ dag is,  maar vandaag : I don’t like mondays ! En hoe !

Mijn moeder (1)

Ik heb er lang over nagedacht of ik hier niet eens een reeks zou zetten over mijn moeder. Jullie weten het misschien niet, maar mijn relatie met haar is niet altijd over rozen gegaan. Zeker de laatste jaren van jaar leven heb ik niet meer willen naar haar gaan. Ik ben ook niet aan haar doodsbed geweest.

Ik wilde hier eens alles op een rijtje zetten ter mijne herinnering. Ook dat ik haar zo misschien beter zou begrijpen en zo zou kunnen uitvogelen hoe ze bestond en waarom ze sommige beslissingen genomen heeft, sommige uitspraken gedaan heeft. Ik ben nu ook ouder en hopelijk krijg ik er nu kop aan. Mischien merk ik wel dat ik meer op haar gelijk dan ik zelf vermoed. Here we go :

Yvonne VanDamme (zo schreef ze zelf haar familienaam) werd geboren in Klerken op 4 november 1923. Ze was een ‘achterkomer’ en de geruchten deden de ronde, in het (toen) achterlijke Houthulst, dat ze een kind was van haar zuster die toen 16 jaar was. Ze had nog een oudere broer (19 j) en een oudere zuster (18 j), maar die waren al getrouwd en de deur uit. Die zus van 16 jaar ‘diende’ in Frankrijk, zoals gebruikelijk was in die tijd.

Haar ouders waren ‘leurders’ in Frankrijk, ttz. ze gingen van plaats naar plaats met paard en kar om hun goederen (voornamelijk rotan) te verkopen. Ze gingen tot aan de Pyreneeën ! Dat heeft ze ons vaak verteld. Ook haar oudere broer en zus zaten ‘in de stiel’.

Zij verbleef ondertussen in het ‘klooster’, zoals ze zelf zei. Het was eigenlijk een internaat waar de nonnen de plak zwaaiden. Ik weet nog dat ze vertelde dat ze zich maar tot aan hun knieën mochten wassen, met hun kleren aan, voor de zedelijkheid ! Toen haar ‘leurder’-zus in het dorp was kwam ze mijn moeder ophalen en eens goed wassen in een tobbe. Ze had in het klooster een zeer regelmatig leven, er was (bijna) geen plaats voor extra’s. Toch mocht ze elke week een stuk afbreken van de chocolade die door haar familie was achtergelaten. Ze zorgde er zoveel mogelijk voor dat het ‘verkeerd’ afbrak zodat ze meer dan een ‘lat’ kon opeten. Ze had er nog plezier in toen ze het ons vertelde.

Toen ze 10 jaar was mocht ze terug thuis wonen. Haar ouders wilden de overschakeling naar een auto niet doen en bleven thuis rentenieren. Dat vond ze een zeer leuke tijd. Haar vader had veel aandacht voor haar en ze moch veel met hem helpen. Al kon hij ook in een colére schieten en naar haar trappen met zijn klomp. In hun tuin werden groenten en fruit gekweekt, ze hadden een schaap, kippen, konijnen, … Het was er een kleine boerderij.

In het dorp was er ruilhandel : een stuk schaap voor een stuk koe, een konijn voor een homp kaas, … Haar vader kon niet slachten maar konijnen villen deed hij als de beste, dus in ruil … Ja, het leven was er goed … tot in 1935 : de devaluatie van de Belgische Frank met 28%. Voor mensen die leven van de ‘kroose van hun geld’ (intresten) was dat een hele opdoffer. Er moest opeens bespaard worden !Gelukkig bloeide de ruilhandel nog meer en zijn ze er niet onderdoor gegaan. Maar haar moeder hield de portemoneé stijf dicht, haar vader ging nog steeds ‘een pint’ drinken en liet het niet aan zijn hart komen.

Toen ze 14 jaar was, gedaan met school dus moest ze ook gaan ‘dienen’ in Frankrijk. Gelukkig was het op de plaats waar haar zuster ook werkte. Daar heeft ze nooit veel over gezegd, alleen dat ze dat niet graag deed. Ze was ver van huis, moest wonen waar ze werkte, en miste haar thuis enorm.

Ik bedenk nu pas dat ze eigenlijk maar 4 jaar thuis heeft gewoond. Thuis waar ze zo graag was en waar ze zo gelukkig was … Dat kan een mens tekenen, hé.

Haar volgende periode waren de ‘oorlogsjaren’ en daarover vertel ik (misschien) de volgende keer.

Mijn routineus, aangenaam leventje.

Ik vind van mezelf dat ik mijn leventje goed heb geregeld. Net de juiste balans van werken en thuis zijn. Zo nu en dan eens een voorstelling of optreden mee pikken. Soms eens waanzinnig veel foto’s gaan nemen. Net genoeg verdienen om alles betaald te krijgen en zelfs eens een zottigheid kunnen veroorloven en/of iets verbeteren aan ons huisje. Ja, er zijn er die het moeilijker hebben dan ik.

Ik heb 2 routines. Eéntje wanneer ik ga werken en ééntje wanneer ik thuis ben. Dat is, normaal gezien, elk de helft van de week.

Wanneer ik ga werken gaat de wekker af om 6u05. Mijn schat staat dan op, ik blijf nog 2 keer 9 minuten soezen en soms heel diep slapen. Mijn kleine poes komt dan ook meestal bij me liggen onder de lakens.

Om 6u23 druk ik de wekker af tot de volgende dag en sta op. Doe de gordijnen open, bekijk de straat en ga naar beneden. Ik geef mijn liefste een zoen – hij zit aan de pc, geef de poezen ‘specialekes’ en eten, ga plassen en drink mijn glas multivitamines uit. Na de douche en ochtendsmeersels doe ik mijn werkkleren aan en ontbijt. Tijdens mijn sigaret scheert mijn mannemens zich. Terwijl hij onder de douche staat poets ik mijn tanden. Nog een slok thee, alles in de vaatwas dumpen, het eten van de poezen controlleren, eventueel nog bij geven en het is al lang tijd om te vertrekken.

Ik kom rond 7u30 aan op mijn werk. Iedereen van mijn dienst een pootje geven, pc aanzetten, thee maken, alle nieuwigheden lezen, een mail sturen naar Stef en ik kan starten.

Over de middag ga ik meestal eten bij ‘de buren’ van de Belastingen. We mogen in hun refter een warme maaltijd nuttigen voor een zeer democratische prijs. Mijn schat doet hetzelfde waar hij werkt.

Rond 16u30 rij ik terug naar huis waar mijn lieve poezen blij zijn me te zien. Ze krijgen dan opnieuw enkele Tempations en vers eten & drinken. Een extra knuffel en spelen hoort daar ook bij.

Vlug mijn werkkleren uit en huiskleren aan, koffie maken, pc en radio aan en de post sorteren. Alles wat niet voor mij is en ook alle reklame vliegt op een hoop voor mijn wederhelft. Hij kan zich daar mee bezig houden, ik niet.

Niet lang na mij komt hij ook thuis, eventueel met boodschappen die hij netjes opbergt. Hij houdt zich bezig met het een of het ander terwijl ik aan de computer zit. Meestal kijkt hij dan nog naar iets dat ik al gezien heb of niet moet zien en ik blijft aan de pc.

Rond 18u30 (soms later) kom ik bij hem zitten en kijken we samen. Ons avondeten bestaat meestal uit krakotten met ‘iets’ op, aan de salontafel voor de tv. Ik brei de hele avond en probeer hem wakker te houden.

Rond 23 uur gaat hij dan al naar boven, terwijl ik nog voor de poezen zorg, alles afruim en in de vaatwas steek en die eventueel aan zet. Een half uurtje na hem kruip ik ook in ons bedje. Hopelijk kan ik dan tegen middernacht de slaap vatten.

Wanneer ik niet moet werken sta ik pas rond 9 uur op, ontbijt langer, na de douche direct mijn huiskleren aan, pc veel vroeger, vind ik ’s middags wel iets om te eten (aan de pc of voor de tv), ga pas na 2 uur slapen.

Elke vrijdagvoormiddag (normaal gezien) komt de poetshulp. Terwijl zij bezig is hou ik me onledig met de tv-programma’s in de Humo – aan duiden wat we willen zien/opnemen. Ik probeer niet in haar weg te zitten tot ik de salon mag ‘terug zetten’ en neem plaats achter de pc. Dat is als ik niet om nieuwe nagels ga.

Meestal is zaterdag wasdag. 2 of 3 machtines worden gewassen en nadien in de droogkast gekieperd of bij mooi weer, buiten opgehangen. De volgende dag plooi ik alles mooi op en leg alles terug op zijn plaats. Ja, strijken doe ik niet.

’s Avonds gaan we soms naar een optreden of voorstelling. Dan missen we de tv-avond maar zien meestal wel iets dat minstens even goed/leuk is. Nadien komen we vlug naar huis zodat mijn mannemens zijn genomen foto’s kan in de pc laden, kiezen en enkele doorsturen naar MoonArtGallery, eventueel voorzien van een commentaar.

Heel soms gaan we naar vrienden of komen ze hier. Altijd leuk. Omdat we elkaar niet zo vaak zien weten we altijd wat vertelt.

Zoals je ziet heb ik het goed geregeld : ik doe weinig in huis, in de tuin mag ik niet werken (van mijn liefste), ga niet veel buiten, doe zeer veel wat ik leuk vind. Ja, my life is good ! Het mag zo blijven !

Ja, graag.

Ik ben lid van The Insiders. Via een vriendin heb ik van deze site gehoord en vind het best leuk. Ik heb een profiel aangemaakt en word alleen gecontacteerd wanneer er iets tussen zit waar ik interesse zou in hebben. Dan nog is het volledig vrijblijvend. Zo heb ik al enkele keren mogen dingen uitproberen en er dan mijn mening over geven.

Ik heb me zojuist ingeschreven om mee te mogen doen aan de campagne van Estée Lauder Rivitalizing Supreme. Ik hoop dat ik er bij ben want vroeger was dit merk toch zeer goed en ik wil wel eens weten of het nog steeds zo’n hoogstaand product is.

Ik breng dagelijks een gezichtscreme aan op mijn smoeltje en, zeker na een douche, heb ik dat toch nodig. Normaal gezien gebruik ik een goedkoper product zoals Nivea maar wil wel Estée Lauder uitproberen. Misschien schakel ik wel over en wordt dit mijn nieuwe merk.

Duimen maar.