Weer teveel van het goede.

We hebben de champagne-aperitief doorgetrokken tot de Nieuwsjaarswens om middernacht. Heel rustig, heel lekker, heel lang geleden. Ik vermoed dat alle flessen bubbels, gekregen op ons feestje, er nu door zijn. Enfin, toch bijna. Het was in elk geval mijn bedoeling. (*)

Er waren ondertussen ook : lekkere hapjes, de grootste T-bonesteak ooit, vingeraflikkende ijscrème. Mmm. Daar gaat mijn lijn …

We hebben geluisterd naar Radio 2, de 1000 klassiekers tot 18 uur. Mijn liefste was benieuwd wie er op nummer 1 stond. Het was dezelfde als verleden jaar : Queen. Schitterend ! Daarna heb ik mijn nieuwe aanwinsten opgelegd : Nicole & Hugo – Schietgebed. Tevens onze belofte voor 2012 en de volgende jaren aan elkaar, en natuurlijk : Adele. Ja, ik heb gezongen (vals), gedanst (=geschud), geweend (maar zachtjes) en (mee)gebrult.

Ondertussen was mijn schat het lekker eten aan het klaar maken en (tevergeefs) foto’s van mij aan het nemen terwijl ik aan het dansen was. Hij zou ondertussen al moeten weten dat het nooit op iets trekt, maar hij blijft proberen.

Hier een geposeerde :

Tijdens het eten hebben we tv gekeken, zoals we steeds doen.

Leuk om te weten dat we elkaar nog meer dan 6 uur kunnen bezighouden, door te praten, zonder ‘dode’ momenten. We hebben elkaar nog steeds iets ze zeggen, al zijn we de laatste 2 weken veel alleen samen geweest. Na 12 jaar bij elkaar kan dit toch tellen, hé.

Toen het vuurwerk rondom ons begon waren mijn poezen weer doodsbang. De kleine kwam zich eerst onder mijn arm wegsteken, maar toen het in volle hevigheid losbarstte is ze toch naar buiten gevlucht. Gelukkig is ze terug gekomen en heeft me rond 5 uur wakker gemaakt omdat ze koud had en bij me onder lakens wilde slapen. Oef !

Het vuurwerk heeft toch mooi beelden opgeleverd, al mooi bewerkt door mijn liefste :

   

Het was een jaareinde zoals ik iedereen toewens : veel liefde in goed gezelschap, lekker eten en drank, goeie muziek tot een stuk na middernacht.

(*) Ik zal maar niet vermelden dat we, na het eten, tijdens een flauwe versie van (nog een) Beowulf-film, zijnde Grendel, bijna in slaap zijn gevallen. Ook niet dat ik, een groot uur in de film, heb moeten vluchten en dat het eten en de drank er weer uitgekomen is. Ja, de vele bubbels (2,5 flessen met z’n tweetjes is er echt over) zijn weer naar boven gekomen en hebben alles wat er boven zat eruit geduwd. Ik ben dat ondertussen zo gewoon (van drank, niet van eten) dat het zelfs bijna stijlvol gaat. No biggy : ik voelde me veel beter nadien en heb de rest van de avond chocomelk gedronken. Beter niet vertellen, zeker ? Oeps ! 😉

Advertenties