Sentimente ziel !

Enkele dagen geleden hebben we gekeken naar de film : ‘Hachiko, A Dog’s Story’.

Ware het niet dat het met Richard Geere was, of ik zou het niet opgenomen hebben. Niet dat ik zo’n Geere fanaat ben, al is hij mooi om te bekijken, ik vind hem ook goed acteren en heb nog niet veel ‘draken’ van films gezien waarin hij meedoet.

De film begint met een jongen die een spreekbeurt geeft over ‘My Hero’ en hij vertelt over Hachi, de hond van zijn grootvader. Het gaat eigenlijk over een Professor (Geere) die een pup vindt in het station en omdat er niemand om komt besluit de familie het lief hondje te houden. De vraag is : wie heeft wie gekozen/gevonden ?

De hond neemt de gewoonte aan om met zijn ‘baasje’ mee te gaan naar het station en er ’s avonds weer te zijn tegen dat de man terug komt. Mijn ogen vochtig.

Op een dag wil Hachi opeens wel met de bal spelen maar de man moet de trein nemen en gaat toch werken. Je raadt het al : hij krijgt ‘iets’ aan zijn hart (?), sterft en komt niet meer thuis (met de trein). De hond blijft op hem wachten. Ik bléten.

De weduwe verhuist en de dochter neemt Hachi mee naar haar huis, de hond gaat bij hen weg, legt een lang weg af om terug op ‘zijn’ plaats te wachten op zijn baasje. Ik bléten.

De seizoenen gaan voorbij, de hond blijft op post. Hij gaat ’s avonds slapen onder een trein om de volgende dag daar opnieuw te wachten. De treinreizigers en omwonenden geven hem eten en hij wijkt geen moment van zijn plaatsje. Ik bléten.

Na 10 jaar komt de weduwe naar het graf van haar man en ziet de (oude) hond zitten op zijn plekje. Ze wacht eventjes samen met hem. Ik snikken.

Volgende beeld : De bejaarde hond legt zijn hoofd op zijn voorpoten, wij ‘zien’ hem spelen met zijn baasje en ‘zien’ ook dat de man door de deuren komt en Hachi begroet … ze zijn weer samen. De hond is dood. Ik snikken.

De kleinzoon beëindigd zijn spreekbeurt en alle ogen in de klas zijn vochtig. De mijne ook.

We zien de kleinzoon met een pup, van hetzelfde ras en met dezelfde naam, spelen. De film is gedaan. Ik huilen.

Dan lees ik dat het een waargebeurd verhaal is : de echte Hachiko heeft 9 jaar gewacht op zijn dode baasje aan een treinstation in Tokyo ! Ze hebben zelfs een standbeeld gezet op de plaats waar hij altijd wachtte en tonen dat standbeeld. Ik huil met lange snikken. Mijn hart breekt en het duurt even voor ik kan stoppen.

Nog een geluk dat mijn schat weet hoe ik ineen zit en dat hij ook met zijn zakdoek aan zijn ogen moest wrijven, de lieverd.

De volgende dag vertel ik de film aan de collega’s van mijn eiland en weer zit ik te snotteren. Zo erg zelfs dat er sommige andere collega’s van een andere eiland dachten dat er iets ergs gebeurd was. Tussen mijn tranen door wist ik hen te verzekeren dat ik een film aan het vertellen was. Sommige hadden er geen begrip voor, andere dan weer wel.

Ik weet zelf niet hoe het komt dat ik me zo kan inleven in een film. Dat het is alsof het met mij gebeurd, alsof ik sterf, alsof er op mij gewacht wordt, alsof ik het ben die wacht, …

Die arme, lieve hond. Wat zou er door zijn hoofdje gegaan zijn ? Zou hij ooit de moed verloren hebben ? Ooit gedacht hebben dat hij zijn baasje nog zou terug zien ? Of zou hij daar, na een tijdje, gewoon uit gewoonte hebben blijven zitten ? Ik mag er niet aan denken of ik begin opnieuw te snikken.

Ik, een sentimentele ziel ? Wat denk jij en waar word jij sentimenteel van ?

Advertenties

15 thoughts on “Sentimente ziel !

  1. Daar moet je gewoon van huilen he. Er is ook zo’n kat. http://www.hln.be/hln/nl/959/Bizar/article/detail/1323448/2011/09/23/Trouwste-kat-ter-wereld-wacht-elke-dag-in-station-op-baasje.dhtml

    De laatste keer dat ik zo sentimenteel was, was afgelopen zaterdag toen we een reportage zagen over een beer. Zijn mama was gestorven en hij werd vertroeteld door zijn verzorgers in de zoo. Hoe hij iedere ochtend op haar stond te wachten om een spelleke te spelen en haar likjes te geven. Toen kwam er een dag dat hij naar een andere zoo moest gaan… BLEITEN… zunne…

  2. Ik vond de film idd ook zéér emotioneel… bleten tijdens de film is dus normaal bij mij… daarna… nee… zo hard grijpt het mij dan ook weer niet.
    Wel écht een prachtige film.

  3. Pingback: Stille genoegens. « Mich & co.

  4. Pingback: Stille genoegens. | Wijvenblogs

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s