RRFFF, dag 8 en meer

De laatste dag van het Razoreel Fantastic Filmfestival zit erop !

We hadden de dag verkeerd ingedeeld en zo kwamen we bedrogen uit. Eigen schuld, dikke bult. Er was een herhaling van een film dat we ook aangeduid hadden maar niet konden zien wegens dubbele boeking en de andere gekozen. De film werd nog eens vertoond wegens technische problemen tijdens de eerste vertoning. We hadden dat gezien, opgemerkt, maar verkeerd onthouden.

Wij dus naar Brugge om te merken dat we voor die film te laat waren. Ook voor de foto’s van de nominaties voor de Melies D’Or (kortfilms) waren we te laat. De volgende film was pas om 20 uur maar dan moesten we naar het Stadstheater voor de voorstelling ‘Ne Vuilen Avond’ van en met Jan Desmet.

Over die ‘Vuilen Avond’ kan ik kort zijn : het was minder dan we verwacht hadden. Voor een verslag verwijs ik je graag naar de site van Moon Art Gallery. Jammer, maar zo is het nu eenmaal.

We hadden dus nog 2 uren over en niets te doen. Die hebben we dan maar opgevuld door in het Cultuurcafé van de Biekorf (bij Noël) iets te graan drinken en buiten te zitten roken. Gelukkig was het warm en droog. Ja, een mens moet iets doen wanneer je geen ‘shopper’ bent, hé.

Na de ‘Vuilen Avond’ vlug terug naar de Cine Liberty (Zwarthuis van vroeger) om te merken dat ze een uur in retard waren. Zo konden we ook nog de Q&A meepikken van Howard Ford, de mede-regisseur van The Dead, een rasechte zombie-film. Dat ik die film gemist heb, geeft me dus zeker niet. Dat ik de Q&A heb bijgewoond was schitterend ! Die kon kon zo enthousiast vertellen over zijn film dat je bijna zin kreeg om het te bekijken. Bijna, want ik kan niet tegen zombies. Hij wist te vertellen dat de film is opgenomen in Burkina Faso en dat 30.000 dollar van zijn 150.000 dollar budget opgegaan is aan steekpenningen en ‘overvallen’. Ze werden gezien als een bewegende kassa. Zelf had hij een crew van 12 mensen meegebracht. De lokale bevolking werd in dienst genomen voor alle andere taken : runners, opbouwers, acteurs (zombies), extra’s, … Ze hebben gewerkt met een echte kanibaal : hij at mensenvlees ‘maar alleen als het al niet te rot was’ ! Ook nog dat ze verschillende takes moesten nemen omdat de ‘zombies’ niet konden nalaten van glimlachen. Toen hij vroeg hoe dat kwam werd hem verteld dat ze in die paar dagen zoveel verdienden dat ze hun familie 3 maanden konden onderhouden ! Ja, je zou voor minder glimachen, natuurlijk.

De laatste film van de avond, en het festival, was Stalker, een stevige thriller van Martin Kemp, de bassist van Spandau Ballet. Voor de film wilde hij alleen zeggen : geniet van de film en see you after.

Enjoy the movie

Ik vond het een zeer mooie, goed opgebouwde thriller ! Alles klopte en alle vragen werden beantwoord, de spanning werd opgebouwd en je werd vaak op het verkeerde been gezet. Het was niet zo je direct wist hoe het ineen zat. De vertolkingen waren subliem ! Een aanrader !

De Q&A achteraf met Martin Kemp en actrice Jane March verliep heel spontaan. Hij is begonnen om de organisatoren te bedanken, als eerste van alle Q&A’s, toch waar ik bij aanwezig was. De man is zo gewoon om in de schijnwerpers te staan dat hij er zeer rustig onder blijft maar ook dat hij heel ‘normaal’ gebleven is. Alle vragen werden heel vriendelijk beantwoord en meer. Ook de vragen over Spandau Ballet. Jane March is een klein, fijn madammeke die goed moest lachen toen er iemand vroeg hoe vaak ze op een bankje heeft moeten staan. Ja, het ging er zeer aimabel aan toe. Ook achteraf was het signeren van een LP en de (mooie) catalogi van RRFFF geen enkel probleem. Ze hebben ook ruim de tijd genomen op de poseren voor foto’s met het talrijk gekomen publiek. Heel lieve mensen.

eventjes poseren

Bij het buiten komen, direct na de film, stond ik nog wat te shaken en mijn hart klopte aan 200. Ik moest nog eventjes bekomen en terwijl ik daar zo stond zag ik Martin Kemp. Ik ging op hem toe om hem te bedanken voor de mooie film maar kreeg niet de kans. Hij zei direct : bedankt voor je reactie ! Ik had nog niets gezegd maar hij moet gezien hebben dat ik nog onder de indruk was. Hij zei nog dat ik hem het mooiste compliment gegeven had, de lieverd, want het was de bedoeling dat zijn film mensen zou raken en dat was duidelijk bij mij zo. Hij nam me aan mijn elleboog mee maar Jane March om mijn reactie te tonen. We hebben eventjes staan praten en het voelde aan alsof ik met mijn beste vrienden stond te kletsen. Al vlug ging het over andere dingen dan de film en zijn muziek. Ze vonden het zo’n verademing om eens over iets anders te kunnen praten. Toen er anderen bij kwamen staan, heb ik me geëxcuseerd en ben naar buiten gegaan om te roken want ook dat had ik (nog) nodig om mijn zenuwen terug onder controle te krijgen. En ik was niet alleen …

We zijn niet gebleven voor de afterparty : het was al laat genoeg voor ons oude luitjes en het zag er naar uit dat het ‘leuk’ worden. Mia stond ver en ik had alles al gegeven …

Nancy with guests.

Het was bij tijden lastig voor iemand als ik die gewoon is om de hele avond in haar luie zetel door te brengen. Ik moest me klaar maken, naar daar rijden met de fiets of met Mia, goed bijhouden wat waar te doen was, ondertussen aan de nicotine verslaving voldoen, films bekijken, foto’s nemen en proberen dat die op iets trekken, proberen te onthouden wat er bij de Q&A allemaal gezegd werd, niet vergeten de nieren te spoelen, de fiets of Mia terug vinden, terug thuis de foto’s inladen, selecteren, doorsturen, …

MAAR HET WAS HET WAARD !

BEDANKT lieve mensen van Razorreel voor alles : de grote variatie aan films (zodat ik er ook veel heb kunnen bekijken), dat we er bij mochten zijn, dat we foto’s mochten nemen, dat jullie ze op jullie site hebben geplaatst, dat jullie altijd zo vriendelijk waren (ondanks jullie soms zichtbare vermoeidheid), voor het organiseren van het hele evenement !

BEDANKT ! MERCI ! THANK YOU ALL VERY MUCH !

Tot volgend jaar !

Advertenties