De Pijnders.

Zie hier een deel uit de recensie van www.moonartgallery.be , aangepast naar mijn mening.

De pijnders trappen het af.

‘Vrijdagavond is ‘De Pijnders’ van Cie. Cecilia in première gegaan in de Magdalenazaal. Het is gedeeltelijk ook een Brugse productie, omdat De Werf heeft helpen financieren, maar dat is dan ook alles.

Er waren twee uitgangspunten voor dit stuk: de acteurs Dominique Van Malder en Joris Hessels wilden een voorstelling maken over mannen die van het platteland naar de stad verhuizen omdat het leven op den boerenbuiten niet meer draaglijk is, regisseur Arne Sierens wou een stuk maken over pijnders, dragers van zware processiebeelden. Uiteindelijk is het een stuk geworden over dat eerste, met de titel van het tweede. Het bindmiddel: de ‘emigranten’ vinden elkaar in een pijndersvereniging in de stad.

De voorstelling is ontstaan uit improvisatie. Vijf maanden werd eraan gewerkt. Met, dat dient gezegd, uitstekende acteurs: Johan Heldenberg, Titus De Voogdt, Robrecht Vanden Thoren, Tom Vermeir, en de reeds genoemde Joris Hessels en Dominique Van Malder. Zij stellen zes ordinaire boerenpummels voor, met hun  grote en kleine kantjes, hun geluk en hun miserie, hun idealen, hun huishoudelijke problemen, hun verliefdheden, hun jaaginstincten en hun onmacht om vrouwen te versieren, hun complexen en hun hebbelijkheden. Sommigen zijn bevriend met elkaar, sommigen zijn familie, anderen komen minder goed overeen, maar samen vormen ze een hechte kliek: de pijnders.

Ze wachten op een zevende pijnder, die maar niet afkomt, omdat er een koe moet kalven. Ondertussen houden ze elkaar bezig. Ze stoeien wat met elkaar, verklappen elkaar intimiteiten, geven elkaar goede en slechte raad, beklagen zichzelf of maken sarcastische opmerkingen over de anderen, vertellen anekdotes, sluipen binnen in elkaars privéleven, enz.  Heel af en toe hebben ze het ook over hun opdracht: het beeld dat ze tijdens de processie moeten dragen, een gevaarte dat zoveel weegt dat het dragen ervan veel training vergt. Maar er zijn potentiële kapers op de kust (onnozelaars van een carnavalsvereniging) en er wordt zelfs over nagedacht om het beeld op wieltjes te laten lopen, zoals in Brugge, in de Heilig Bloedprocessie.

Je zag acteurs die gezwoegd hadden om er iets indrukwekkends van te maken, en daar waren ze ongetwijfeld in geslaagd. Wat ze aanvankelijk voor ogen hadden, werd het niet, en de uittekening van de personages klopte ook wel niet helemaal, maar het eindresultaat was zeer genietbaar, indrukwekkend zelfs.

Ik  heb schitterend theater gezien. Een uitstekende Johan Heldenbergh als Joep, de dichter-kunstenaar die zich een tijdlang in Parijs gevestigd had, maar vol frustratie teruggekeerd was.  Een schitterende Dominique Van Malder, die als Rik, de lichtjes verwijfde voorzitter,  de pijnders bij elkaar houdt. Een getormenteerde Titus De Voogdt, die als Kristof, de jongste pijnder ooit, miserie als een ‘manier van leven’ ziet. Een onovertreffelijke Robrecht vanden Thoren als Ludwig, die in de politiek wil gaan, maar de uitstraling mist en daar –terecht- niet eens een punt van maakt.  Joris Hessels als Andy, die een ernstige monoloog afsteekt over zijn biobedrijf en de tol die ervoor betaald moet worden. Ten slotte Tom Vermeir als Bertrand, die ooit danser bij Jan Fabre, Wim Vandekeybus of Anne Teresa De Keersmaeker wou worden, maar zijn ambitie opgaf om in het hotel van zijn moeder te werken. Vergeten we ook niet de drie muzikanten die de hele voorstelling inkleuren met bijpassende muziek.  Het decor van Guido Vrolix, een kantelend hellend vlak, was misschien niet orgineel (al veel gezien in dansvoortellingen), maar wel erg functioneel omdat de acteurs ook fysiek heel wat te verduren hadden. ‘

Alle pijnders samen.

Needless to say dat ik het prachtig vond ! Heel apart, die mannen staan geen seconde stil, moeten veel tekst van buiten kennen en het nog overtuigend brengen ook ! Chapeau !

Geen moment staan ze stil !

Achteraf was Johan Heldenbergh heel tevreden met de foto die mijn schat mee had voor hem van de vorige voorstelling die we gezien hebben met hem : Vorst. Zo erg blij dat hij het wel wilde tonen aan zijn medespelers, maar niet wilde afgeven of op ‘zijn’ tafel laten leggen. Hij stelde mijn liefste voor aan zijn companen als ‘zijn’ fotograaf die heel mooie foto’s nam. Nice.

Alle spelers zijn zo sympathiek, bescheiden en aanspreekbaar dat ik er ongemakkelijk van werd. Je mag ze alles vragen, werk gerelateerd natuurlijk, wat ik ook doe (Ha ja, ik krijg niet elke dag de kans om een babbeltje te slaan met één van de hoofdrolspelers van ‘Hasta La Vista’). Zij zijn blij met de aandacht en geven prompt antwoord. Ook werden we betrokken in hun (onderlinge) gesprekken. Heel normale jongens. We hebben nog gelachen met die ‘Hollywood’-toestanden. Niet aan hen besteedt, gelukkig.

Een echte aanrader dus voor wie eens goed wil lachen en meeleven in hun rollen. Check it out !

Advertenties

6 thoughts on “De Pijnders.

  1. Dag Mich, ik zou heel graag de derde foto uit je recensie in hoge resolutie willen vinden voor promotie doeleinden voor de herneming van De Pijnders. Kan jij me soms in contact brengen met de fotograaf (stippy pictures)? Alvast bedankt, Elke (voor Compagnie Cecilia)

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s