Ik heb je gemist !

Ja, ik heb je echt gemist. Het voelde zo vreemd aan. Ik was deze ochtend volledig uit mijn routine. Ik vond mijn draai niet en was uit mijn doen.

Bijna 3 maanden zijn we elke werkdag samen geweest en ik vond het zeer leuk. Samen hebben we gelachen, gezeverd, problemen opgelost, mensen geholpen, …

Slechts 1 keer heb je mogen in mijn handen houden. 1 keer van heel de dag ! En dan nog omdat iemand geen weg met je wist.

Ja, vanaf nu zal ik het zonder jou moeten doen en jij zonder mij, waarschijnlijk voor vele weken.

Maar eens zijn we weer samen. Ze kunnen en mogen ons niet gescheiden houden. Niemand is zo wreed !

Tot dan, tot we terug samen zijn,

mijn liefste diensttelefoon.

ūüėČ

Advertenties

ThopRock ? Nooit meer !

Wat een stelletje kleinzielige mensen, die organisatoren !

Wij vol moed naar ThopRock want we stonden als guest/fotograaf¬† bij Red Zebra. Daar aangekomen bleek dat er slechts 1 iemand ‘guest’ kon zijn, de andere moest een ticket kopen.

Het meisje aan kassa heeft, op ons verzoek, nog eens gebeld om na te gaan. Inderdaad, het was zo. Op mijn aandringen heeft het meisje nog de moeite gedaan om iemand van de organisatie te vragen aan de kassa te komen. Terwijl mijn schat belde naar de gistarist van de groep, van wie hij te horen kreeg dat de familieleden van de bandleden zelfs geen ticket kregen (!), is die man gekomen en gegaan, zonder ons te woord te staan. Wat een boer !

Wij dus terug naar huis. Geen foto’s. Sorry mannen van Red Zebra, toch bedankt voor de moeite.

Als ze van ThopRock denken zo hun winst te maken, zijn ze verkeerd. Weten ze nu nog niet dat het meeste¬†geld komt van¬†de drankverkoop ? Hadden ze ons (en de anderen) binnen gelaten, hadden ze (veel) meer drank verkocht. Ook¬†hadden ze hun keuze gehad¬†uit mooie foto’s.

Ze zijn al even interessant¬†als het bestuur van het Cactusfestival. Dat zijn ook zo’n pezewevers !

Nooit, maar dan ook nooit zien ze ons daar nog terug. Voor zo’n klein festivalletje al zo’n kapsones hebben !?! Goed bezig mannen ! Hopelijk willen er volgend jaar nog groepen komen spelen …

We hadden dan toch beter naar de blogmeeting-met-zoektocht bij Zapnimf en Co geweest. Verdoemme, hé.

Gezelligheid troef.

Wegens het in pensioen gaan van onze administrateur-generaal en zijn adjunct kon ons ‘winkeltje’ genaamd RVA gisteren namiddag eens gesloten zijn. Onze klanten de uitbetalingsinstellingen, werklozen, en andere moesten voor 1 keer kunnen wachten.¬†Dit is¬†de eerste keer in heel mijn carri√®re dat zoiets kan/mag. Wanneer het voor ons nuttig zou zijn op pakweg Kerst- of oudejaarsavond, krijgen we wel 2 uur zodat we vroeger kunnen vertrekken,maar er moet altijd iemand zijn, per dienst,¬†om de telefoon op te nemen en iemand om bezoekers te ontvangen …

Aangezien wij nooit een gekregen paard in de mond kijken, namen we deze namiddag (en nog de halve dag, vrij te nemen voor 1 oktober) graag aan.

De collega aan mijn eiland, M., had heel onze dienst uitgenodigd om bij haar spaghetti te komen eten. Niemand heeft haar aanbod aangenomen uitgezonderd de andere collega aan ons eiland, I., en ik.

M. was thuis in 4/5, zoals steeds op woensdag en had tijd genoeg om alles voor te bereiden. Rond 12u30 zijn I. en ik vertrokken en een halfuurtje later kon ik mijn auto al op de oprit parkeren van het haar gezellig huis.

Het ontvangst van hartelijk. Na een rondgang in haar mooie huis werd de aperitief op het terras genuttigd. Na nog een 2de konden we smullen van haar pasta met lekkere saus. We zijn ook nog verwend geworden met koffie en zelfgebakken cake’s, 1 met en 1 zonder stukjes chocolade. Mmmm ! Lekker !

Ondertussen hebben we, samen met haar man, zoon en soms ook jongste dochter, zitten kletsen over tal van onderwerpen. Hun 2 honden konden onze streeltjes meer dan verdragen.

Toen het tijd was om I. terug naar het werk te brengen, want¬†haar fiets stond daar nog, vond ik het iets te vroeg, maar I. had nog een afspraak. Het huis, de mensen, de honden, … alles straalde rust en tevredenheid uit.

Bedankt M. voor een zeer aangename namiddag met allemaal lekkers. Je man was vriendelijk en stil, zoals gewoonlijk, je kinderen en honden zijn zeer welopgevoed. Het was een plezier om eventjes in jouw wereld te hebben mogen zijn. Het is zeker voor herhaling vatbaar.

Volgende keer mij thuis, met of zonder gekregen halve vrije dag. Afgesproken ?

De saga van een schuifdeur.

Deze zomer, met het warme weer, was het bijna niet meer te doen om het vervloekte ding open of dicht krijgen.

Ja, ik weet het : het is allemaal mijn schuld. Het was mijn beslissing 9 jaar geleden om het rotding in de Hubo te kopen. Ter mijne verdediging : het was niet duur, mijn centen waren aan het minderen en ik moest nog zoveel aankopen. Ook mijn schuld dat de hoogtemaat niet goed was en er nog een extra raampje boven moest. Niet mijn schuld dat het binnenste buiten werd geplaatst zodat de schuivende kant aan de buitenkant zit. Dit allemaal samen zorg ervoor dat het ding soms bijna niet open of dicht te krijgen is.

Verleden week had ik er genoeg van : er zou een andere komen. Om niet 2 keer dezelfde fout te maken wou ik een in aluminium. Dat zou minder onderhevig zijn aan de elementen, hebben ze me gezegd.

Ik dus eerst online gezocht naar ‘schuiframen’ … wat dus blijkbaar niet hetzelfde is als een ‘schuifdeur’. Eer ik dat door had …

Enfin, toch een maker-leveren-en-plaatser gevonden in de Steenkaai. De volgende dag, na het werk, ik er naartoe voor ze de Scheepsdalebrug wegnemen en ik een grote ommetoer moet rijden.

Ik vroeg een raming, met de natte vinger, uit de losse pols, zodat ik een gedacht zou hebben van de prijs. De dame was zeer vriendelijk en behulpzaam. De eerste prijs was 6000 euro zonder kleur. Dat was veel meer dan de offerte die ik liggen heb voor een nieuwe houten exemplaar. Na wat praten, veranderen van materialen, ditjes en datjes kwam ze aan de helft van die prijs. Nog duur, maar kom. Ik had iets om over na te denken.

Bij het naar buiten gaan vernoemde ik de terrassen en de poezen. Toen kwam het : zij maken alleen binnenschuifdeuren ! Zij dacht dat het om een deur tussen het huis en de veranda ging. Neen, dus. Ik met hangende pootjes terug naar huis.

Daar gekomen merk ik dat onze schuifdeur weer perfect open en dicht gaat.  Zou het me gehoord hebben, misschien ? Maar goed, ik kan een aankoop uitstellen en ergens anders een prijsaanvraag doen.

Iemand een idee waar ik goed zou gediend zijn ?

Afscheid van Bobo.

Deze morgen rond 7 uur krijg ik een bericht : ‘Bobo zou dood zijn. Weten jullie van iets ? ‘ Neen, we dachten dat hij vrolijk aan het werk was. Dat we binnenkort contact zouden hebben om af te spreken en weer eens samen te komen.

Zijn gsm was blijkbaar niet in werking. Zeer vreemd ! De persoon die het aan die vriendin gemeld had was steeds in gesprek. Wij zijn zeer ongerust naar het werk vertrokken.

010508-0007Even voor 10 uur belde de vriendin met de triestige melding dat onze goede vriend Bobo zich op 23 augustus (!) van het leven had beroofd en dat hij in alle stilte al begraven was ! Ik heb dan ook mijn schat verwittigd en hoorde hem bleek worden. Ik ben beginnen wenen en kan niet meer stoppen !

Ik ben naar huis gekomen. Hier in mijn cocoon kan ik snikken, huilen, roken en¬†snotteren zonder spiedende ogen. Zonder dat ik me ‘groot’ moet houden. Hier kan ik mezelf zijn. Ik, mijn poezen¬†en mijn verdriet.tn_IMG_7102

Als ik denk aan ons feestje, hoe hij zich geamuseerd heeft en wij met hem. Hoe hij de volgende dag zo zijn best heeft gedaan om me niet te wekken met zijn luide, zware stem. Hoe we zitten napraten, vertellen en gelachen hebben, kom ik niet meer bij.

Ik kijk naar mijn nieuwe ringen, waarvan hij er 1,5 heeft betaald voor mijn verjaardag, en ik moet me inhouden om¬†niet opnieuw te krijsen …

We hebben zijn mailadres (opnieuw) gekregen zodat we vlugger/gemakkelijker met elkaar zouden kunnen afspreken. We zouden zeker niet wachten tot 1 mei om elkaar terug te zien. Heel zeker niet ! Nog voor Nieuwjaar zouden we samen, met z’n 3-en, nog eens een avond-met-ochtend (hij zou weer blijven slapen op de zetel) lachend en drinkend doorbrengen.

tn_IMG_0128Uit niets bleek dat hij met een ‘ei’ zat of dat er iets verkeerd was (in zijn hoofd). Integendeel ! Ik heb hem nog, op zijn verzoek, alle foto’s van het feestje doorgezonden zodat hij, zoals hij het zelf zei : ‘nog eens goed kon lachen met alle dronken koppen’.

Ik voel me zo onmachtig. Ik voel z’n pijn, zo’n gemis … Het is niet eerlijk !

Wie zal er nu voor me zorgen op 1 mei, wanneer mijn schat zijn foto’s tn_IMG_6420neemt ?¬† Met wie zal ik nu staan lullen en zeveren ? Wie zal me voor het podium brengen wanneer ik wil dansen ? Wie zal me drank bezorgen als ik¬†de bar niet¬†meer¬†vind¬†? Wie zal mijn haar ophouden wanneer ik moet overgeven ?

Bobo, we zullen elkaar nog terug zien. Daar ben ik zeker van. Dan moet je me eens uitleggen waarom en waarom je niets hebt laten blijken zodat we¬†je misschien die finale daad hadden kunnen uit je hoofd praten. Ik weet nog,¬†bij ons gesprek over Yasmine, dat je zei : als je zoiets wil doen, moet je er niet over kletsen maar gewoon doen ! Ewel, je hebt het gedaan, net zoals je gezegd had, maar toch …

Ik zal je missen. Het ga je goed. Hopelijk heb je nu vrede.

Ja, ik heb het zwaar …