25 jaar geleden …

Morgen is het 25 jaar geleden dat mijn papa gestorven is en ik heb er erg van dit jaar.

Ik loop al heel de week met een gezicht als een lijkbidder, moet me inhouden om niet te wenen, beleef elke dag van toen alsof het verleden week was.

Als ik bedenk hoe ons leven eruit zou gezien hebben, had hij blijven leven … Hij was de lijm die ons samen hield en die de brandjes bluste. De werkgever van mijn broer en zus met hun aanhang. Ook de mijne, deeltijds. We woonden in zijn ouderlijk huis, waar ook het werk was. Zo hadden we onze eigen stek maar zagen we elkaar veel. We bleven zo toch nog wat onder zijn vleugels.

Hij zou de eerste zijn om te zeggen dat het treuren al lang mocht ophouden. Dat het leven verder gaat en we er het beste moeten van maken.

Ja, we zijn weer op ons pootjes terecht gekomen. We zijn gelukkig met wie en waar we nu zijn, maar toch mis ik hem nog steeds. Ik mis zijn steun, zijn inzicht, zijn aanwezigheid, zijn raad, zijn daad. Ik mis hem als vangnet want als het eens verkeerd dreigde af te lopen was hij er om te helpen de boel weer op de rails te krijgen.

En dat het nog zo lang zal duren eer ik je terug zie … 😥

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s