Getagd.

I’ve been taged door Melissa. Zij las van mijn zieke, inspiratieloze hersencel en dacht : ik help die meid een handje. Heel erg bedankt.

Ik word verondersteld 6 onbelangrijke dingen over mezelf te vertellen die weinig mensen al weten.

  1. Ik heb vaak pijn aan mijn linker eierstok, of wat er nog van overschiet. Mijn dokter heeft er al een stuk moeten afdoen maar toch blijft soms pijn doen. Meestal wanneer ik daar een eisprong heb maar ook op andere tijden, zoals nu. Ik moet dringend een echografie laten doen. Waarom ik dat al jaren uitstel : ik vrees voor weer een ophoping van slijm die operatief moet verwijderd worden en ik heb geen zin om weer volledig verdoofd te worden. Het gaat meestal vanzelf wel weg …
  2. Wanneer ik niet moet gaan werken, kom ik het liefst niet buiten. Ik ga zelfs niet in de tuin. Ik heb het zo naar mijn zin in mijn huisje met mijn pc, tv en dvd’s.
  3. Wanneer ik dan toch naar buiten ‘moet’ doe ik dat dan met volle overgave, met alle gevolgen vandien de volgende dag(en).
  4. Ik heb een hekel om te voelen dat ik weer ontnuchter. Daarom drink ik zelden weinig. Het is of veel of helemaal niets. Maar geef me 4 Rodenbachs en ik moet niets anders meer hebben : geen eten, geen film alleen nog maar drank.
  5. Ik heb niet graag dat er iemand onaangekondigd op bezoek komt. Iedereen is welkom, maar stuur eerst een sms of maak een afspraak.
  6. Wanneer ik mijn handen moet ‘vuil’ maken kuis ik ze het eerste kwartier constant af. Daarna kan ik gewoon doorwerken. Een lichte vorm van smetvrees ?

Zo, nu weten jullie alweer enkele nutteloze dingen over mij.

Aangezien taggen zoiets als een stokje is moet ik 6 andere bloggers ook taggen op hun blog en aanmoedigen ook 6 dingen te verklappen. Aangezien ik niet weet wie reeds getagd werd doe ik deze : Stef, Blah, Chelone, Madameblogt,  Zeezicht, Margo. Bijvoorbaat mijn excuses indien dit je 2de (of meer) tag is.

Advertenties

Toch nog ziek.

Dat ik 2 dagen ben gaan werken met mijn hoofd vol snot, dat mijn lieve collega’s geen rekening houden met mijn gezondheidstoestand, dat de pc’s maar half werk leveren, dat we in november dag-op-dag moeten staan om het verlof in december te kunnen halen en dat mijn collega’s toch nog elk detail van hun leven moeten vertellen, dat ik verondersteld zal worden om op 31/12 te gaan werken – ondanks dat ik tijdens het groot verlof veel aanwezig ben geweest – wanneer ik eigenlijk al van 18/12 wil thuis zijn, dat ze verwachten dat ik verlofdagen overzet naar volgend jaar, dat ik het koud heb en alleen warm krijg in mijn bed onder mijn donsdeken, … Heb ik besloten om vandaag thuis te blijven. Ik heb de kachel aangezet, mijn dikste huispak aangetrokken en wacht op de zon om mijn huisje nog meer te verwarmen. Hopelijk heb ik het dan niet meer koud.

Zie hier enkele wijze woorden: 

“Je moet het zo bekijken: op je werk ben je maar een kleine garnaal maar thuis ben je de tweede in bevel.”

Brickman

Gehoord in het Nieuws : iemand van Fortis heeft een afscheidspremie van 4 miljoen euro gekregen, waarna hij een andere functie kreeg toegewezen ! Waar zijn ze mee bezig ? Dat iedereen nu verontwaardigd is, vind ik vijgen na Pasen ! En zeggen dat, wanneer ik zelf zou (moeten) vertrekken van mijn werk, ik niets, nul afscheidspremie zou krijgen en waarschijnlijk niet zou kunnen stempelen, of pas na een heel lange sanctie aan 60 % van mijn brutoloon !

Gelezen in een gazetje : Hoe voorkom je dat je peuter later wordt gepest ? Ik vind dat de vraag zou moeten zijn : Hoe voorkom je dat je kind een pester wordt !

Het zal wel aan mij liggen : wanneer ik ziek ben, ben ik nog meer tegendraads dan anders.

Alles ok !

Het is hier wat stil geweest maar nu is alles terug in orde.

Ik was tijdens het weekend een beetje ziekjes : snotvalling en bronchite. Daardoor lag mijn hersencel in het snot en had ik geen inspiratie. Ik kan toch niet blijven zagen ventilleren over mijn kuiswerken, poezen, series en films op tv, mijn werk, … en aangezien ik niet buiten gekomen ben, vond ik geen ander onderwerp.

Gisteren zijn we de donsdekens gaan wassen in een wasserette. Voor mij was het de eerste keer dat ik in zo’n etablissement kwam, voor mijn schat al heel lang geleden. Gelukkig was er iemand die er geregeld kwam en kon ze ons vertellen waar het geld in moest, hoe we de machines aan de praat moesten krijgen, welke droogkasten te nemen, … Ondertussen hebben we Scrabble gespeeld en ging de tijd vlug voorbij. Toen we terug thuis waren was het tijd voor tv.

Vandaag zijn we met de poezen naar de dierenartse geweest. Ze moesten hun jaarlijkse prikken krijgen tegen de katte- en katteniesziekte. De grote Toyah wilde niet in de reistas dus hebben we hem moeten dwingen. De kleine mocht in mijn armen blijven, maar aan de leiband. Bij de dokteres waren ze heel flink. Mijn schatten zijn weer gezond verklaard en ik ben 65 euro lichter. Maar dat heb ik er graag voor over.

Over geld gesproken : ik heb 300 euro gespaard. Toen de werkers klaar waren wilde de ploegbaas weten of ik zijn werkuren ook op factuur wilde. Ik viel uit de lucht want ik dacht dat het uitkasten van de koepels in de prijs begrepen zat. Hij dacht van niet. Aangezien mijn hoofd vol zat met stof & snot, en ik géén geheugen heb, wilde ik geen discussie aangaan. Hij was zo lief een zeer goede prijs te maken ‘omdat ik hen van (veel) koffie had voorzien’. Het zou op 300 euro komen. Zondag heb ik nog eens mijn logje bekeken dat ik geschreven had ten tijde van de bestelling en daar stond ook dat alles inbegrepen zou zijn. Op de bestelbon zag ik ‘+manuren’ staan en voelde me al sterker in mijn schoenen staan. Deze morgen heb ik gebeld met de vertegenwoordiger die de bestelbon heeft opgemaakt. Hij dacht ook dat het werk inbegrepen was want zo was zijn manier van werken. Hij raadde me toch aan om naar ‘de bureau’ te bellen zodat ze de originele bestelbon nog eens konden nazien. Daar verzekerde een man me dat ik niets meer extra moest betalen, meer nog : indien de werkman twijfels had mocht hij bellen naar die man. Ik blij en 300 euro rijker !

Mijn neus en keel zijn nog niet volledig vrij maar sterven zal ik in het korte niet doen, hopelijk.

Zoete wraak.

Kon ik gisteren niets anders doen dan blogjes lezen en spelletjes spelen, zolang ‘de mannen’ bezig waren, eens ze buiten waren rond 18u30 wist ik niet waar eerst begonnen : overal lag er zaagstof en kalkbrokjes.

Het vuilste werk hebben ze buiten gedaan : zagen en fresen, maar aangezien ze de schuifdeur open lieten staan waaide het zo binnen. Er moesten ook stukjes kalk verwijderd worden en ze hebben wel dekens gelegd om het meeste op te vangen, maar schudden die dan binnen uit. Mannen, hé. Gelukkig waren het droge werken.

Met de Swifferduster heb ik eerst alles afgestoft, tot het kleinste boordje toe, om dan alles van de grond op te vegen. Daarna met de stofzuiger erover en zo ben ik bezig geweest tot na 19 uur. Pas dan was het weer een beetje presentabel. Alles moest dan nog terug op zijn plaatsje gezet worden.

Ik was juist klaar toen mijn schat binnen kwam van een ‘etentje’ met zijn collega’s. Dat hij een beetje boven zijn theewater zou zijn wist ik al, daarom heb ik hem liefdevol alles verteld wetende dat ik het vandaag nog allemaal eens zou moeten herhalen. Gelukkig is hij zeer vroeg gaan slapen.

Toen ik deze morgen opstond zag ik dat ik kon herbeginnen : overal lag weer stof. Ik zal opnieuw overal Swifferen, stofzuigen en dan dweilen. Dat zou voldoende moeten zijn. Ach, je kan geen omelet maken zonder eieren te breken, hé.

Op 5 November komen ze terug. Aangezien de latten er al overal hangen en de koepels uitgewerkt zijn, zullen ze dan niet meer zoveel vuil maken, hoop ik.

Full House.

Het is hier volle bak : 3 mannen zijn gekomen om de eerste fase van de plafonds te doen. Ze hangen latten langs de muur, juist onder de balken, en bevestigen daaraan de profielen die nodig zijn om het echte spanplafond aan te hangen. Ze bekleden ook de koepels, zodat alles mooi zal afgewerkt zijn. Ze zullen dan nog alles opmeten zodat ze de juiste maat kunnen doorgeven aan de fabriek. Binnen enkele weken komen ze die dan hangen en alles afwerken.

Het is hier mooi weer en dus kunnen ze alles buiten af- of opmaat zagen. Dat scheelt toch alweer in de vuiligheid.

Mijn kuisvrouwke liep eerst was verloren maar gelukkig vind ze zelf gemakkelijk werk. Ze heeft oa de ramen gelapt en de binnenbeuren afgewassen. Wanneer de mannen buiten zijn, zal ik zelf opkuisen en terug zetten.

De poezen hebben het eindelijk begrepen en zijn naar boven gegaan. Daar kunnen ze rustig slapen want enkel ik ga naar boven, nu mijn kuisvrouw naar haar volgende werk vertrokken is.

Ik zal wat blogs lezen tot de mannen terug buiten zijn …

Equus.

Gisterenavond zijn we naar de Stadsschouwburg gaan kijken naar het toneelstuk ‘Equus’ (= Latijn voor paard) gebracht door De Fluistercompagnie met oa Kurt DeFrancq.

Equus is een toneelstuk uit 1973 van Peter Shaffer, dat het verhaal vertelt van een staljongen die een pathologische fascinatie heeft voor paarden. Het is zo erg dat hij bij 6 paarden de ogen uitgesteekt. De Magistrate zou de jongen liever laten behandelen door een psychiater (Kurt DeFrancq) dan hem in de gevangenis te steken. De psychiater heeft zelf (huiselijke) problemen. Aan de ouders van de jongen scheelt ook een en ander …

Wat we te zien kregen was een zeer sterkte vertolking van alle acteurs. De vrouw die de Magistrate speelde wist pas gisteren ochtend dat ze die rol zou brengen want pas de avond ervoor was de actrice, die de rol ingestudeerd en al vele keren gebracht had, moeten afhaken wegens gezondheidsredenen. Toch heeft zij het schitterend gedaan.

Er was geen echt paard op scéne zoals in de Britse uitvoeringen met oa Daniel Radcliffe (de acteur die Harry Potter vertolkt in de films), maar dat was ook niet nodig. Ook zonder was het zeer aangrijpend en sterk !

Terug naar het werk …

Ik was zeker nog niet uitgeslapen deze morgen. Wat wil je : bijna 3 uur vroeger opstaan dan de laatste week ! Maar de aanblik van mijn poezen en mijn schat maakten veel goed. Ook de Apranax want mijn spieren zijn nog niet helemaal de oude. Of is het omdat ik oud(er) word dat mijn spieren niet (meer) mee willen ? 😆

Mijn poezen waren niet gelukkig dat ik niet thuis bleef en bleven rond mijn benen draaien. Met pijn in mijn hart ben ik vertrokken. Mijn stalen ros (=auto) startte direct en binnen enkele minuten was ik op het werk.

Wat ik daar vond viel nog mee : slechts enkele kleine wijzigingen qua reglementering en ik ben van telefoon deze week. Hoera ! Hopelijk zitten er weer enkele leuke tussen. Het voordeel is ook dat ik bij de telefoon werk kan doen dat ik graag doe en dat ik er niet zoveel van kan doen. 😉

Er was nogal veel getater dus moest er niets gezegd worden over de mails die Stef en ik naar elkaar sturen. Een hele geruststelling al is dat geen garantie.

Ik kreeg de schok van mijn leven toen ik opeens zag dat het nog maar 9 uur was. Het was alsof ik er al een halve dag was ! Gelukkig is de rest van de dag vlotter gegaan.

Ik heb goed gewerkt, vind ik zelf, en heb een goede eerste dag gehad. Nog 2,5 dagen …