Kneistival 3

Vrijdagavond, voor de laatste keer dit jaar, naar Kneistival geweest, deze keer voor ‘De Mens’ en The Animals’.

Frank Vander Linden en de zijnen hebben er een lap op gegeven. Ze hadden er duidelijk zin in. Dat het publiek de nieuwe regering mocht zijn was heel toepasselijk. Een drum, een basgitaar, een aangename stem en een mooie tekst : meer heb je soms niet nodig om een fantastisch lied te brengen.

The Animals zijn ouwe rockers die er nog steeds staan. De drummer is de enige, echte orignele. De toetsenist en gitarist zijn er rond 1965 bij gekomen, de zanger veel recenter. Samen brengen ze schitterende muziek, wat hun succesvolle tournee door Groot-Brittanië bewijst en wij ook hebben mogen ondervinden. Om ons te plagen brachten ze ‘The House of the Rising Sun’ pas als bisnummer.

Ik vraag me af of het die synth-speler was of toch de vorige, die mijn vader eens mee naar huis heeft gebracht omdat hij nergens anders kon slapen. Ik was toen nog heel klein en het is van horen zeggen, maar later heeft hij nog ‘gestrandde’ zielen mee gebracht.

Gisteren zijn we naar een jumping geweest in de buurt. De dochter van ‘mijn man van het hout’ deed mee met haar pony. We hadden reeds lang beloofd eens te komen kijken en foto’s te nemen en veel dichter kon een jumping niet doorgaan dus waren we, ondanks het weer, present. Ik vond het geen geschikt parcours voor pony’s en jonge ruiters, maar wie ben ik ? De dubbele weigering (en uitsluiting) kwam niet als een verrassing voor mij. Voor haar was het niet leuk om op haar 12de verjaardag niet te kunnen/mogen uitrijden. Gelukkig vertrekken ze vandaag op reis en zal ze het vlug vergeten. Bij hun thuiskomst zal ze wel enkele mooie foto’s krijgen. Het was leuk om nog eens ‘tussen de paarden’ te zijn : het bracht leuke herinneringen boven.

Vanavond ga ik niet mee naar de Markt om De Kreuners te zien. Terwijl mijn schat zijn foto’s trekt, zal ik al beginnen aan de voorbereidingen, zodat we morgenochtend direct kunnen beginnen schilderen.