Optredens in Hulste.

Hij : ‘Ik ben aan frontpassen geraakt voor optredens van oa. De Dolfijntjes, in Hulste.’ Ik : ‘Hoera ! De Dolfijntjes ! Maar Hulste ? Waar is dat ? Toch in West-Vlaanderen, hé, want ik ken je !’ Hij : ‘ Ja, natuurlijk. Niet moeilijk te vinden : A17 op (bij onze deur), richting Kortrijk, afrit 6 Lendelede, dan nog enkele wegen en we zijn er. Iets meer dan een half uurtje rijden.’

Dacht je ? Neen, toch.

Op afrit 6 stond ‘Roeselare’ dus zijn we verder gereden. Big mistake ! De volgende afrit was veel verder en weer geen ‘Lendelede’, dus nog verder tot we bijna in Kortrijk waren. Ik dacht, ik neem die afrit en keer terug. Mis poes ! Die ging naar Menen. Waar we ‘richting Roeselare’ zagen staan, hebben we gevolgd. Zo zijn we door Rollegem-Kapellen, St.Eloois-winkel, Lendelede gereden om in Hulste aan te komen. Meer dan een half uur langs boerewegels ! Gelukkig ben ik het al een beetje gewoon dat mijn schat me de verkeerde kant op stuurt. Ik maak er geen plobleem van.

We waren net op tijd om het eerste optreden begon. ‘Vertical Delight’ bestaat oa. uit broer en zus. Ze deden het zeer goed. Ik heb geen foto’s genomen van die groep : ik wilde eerste wat drinken en bekomen. 

De volgende groep was ‘The Crowd’. Die spelen al 20 jaar samen en dat kan je merken. Hun muziek en zang is af, zonder blasé te zijn. Ze genieten nog steeds van elk optreden. Zoveel is duidelijk.

 

Dan was het wachten op Wim Opbrouck en zijn Dolfijntjes XXL. Mijn liefste had enkele, reeds lang beloofde, foto’s mee en wou die zelf in de handen leggen van 1 van de Wim’s. Zo was hij zeker dat ze niet vergeten geven werden door het management, zoals zo vaak gebeurd. Op onze passen stond duidelijk dat we geen toegang hadden tot de backstage, maar aangezien er geen security was, zijn we toch achteraan staan wachten.

De soundcheck was al volop bezig toen ik opeens Wim Opbrouck in het oog kreeg. Ik sprak hem aan en, vriedelijk als hij is, was hij zeer bereid de foto’s aan te nemen. Hij heeft zelfs tijd gemaakt om ze te bekijken en een praatje met ons te maken. Hij was zeer tevreden met de kiekjes en volgens hem komt er geen nieuwe reeks van ‘Het Eiland’. Misschien, in de toekomst, wel nog een ‘Bende van Wim’. Hoera !

Het optreden was SCHITTEREND ! Wim is één brok energie die geen seconde stil staat. Hij speelt en zingt alles die in hem opkomt. Gelukkig zijn z’n muziekanten hem gewoon en ze volgen hem met evenveel energie. Het kerkplein was voor hen helemaal vol gelopen en iedereen meekrijgen was geen probleem. Binnen de kortste keren stond iedereen mee te brullen en te dansen. Met spijt ons hart was het optreden veel te vroeg gedaan. Van iedereen aanwezig mochten ze gerust de hele nacht voort doen.

De terugweg verliep zoals de heen weg : niet volgens plan. We hebben richting Brugge gevolgd, blijkbaar op de N50. Zo zijn we door Ingelmunster, naast Meulebeke, Pittem en Koolskamp, door Hille, naast Ruddervoorde gereden. Opeens waren we op de E403 die overging in de A17. Vandaar herkende ik de weg naar huis. Een halfuurtje sightseeing-rijden in West-Vlaanderen. Moet kunnen, na zo’n fantastische optredens !

Advertenties