Zeg toch ‘Neen’, Guido …

Juist, ik ben er weer in geslaagd om iets te beloven dat zal doen ook, maar niet van harte. ‘Hoe kun je nu zo stom zijn ?’, zeg ik achteraf tegen mezelf, maar het is te laat. Ik heb ‘Ja’ gezegd …

Ik ben aan het opruimen om naar huis te gaan. Mijn telefoon begint StarTrek, The Next Generation te spelen. Ik denk : ze bellen. Iemand heeft me nodig. Ik zie op het schermke dat het Anne-Sophie is van de Cohiba.

  • Ik : Met Micheleeuw. Dag meisje.
  • Zij : Ben je thuis ?
  • Ik : Neen. Ik ben nog op mijn werk maar zal er rond 17 uur zijn.
  • Zij : Ik heb een probleem. Ze hebben de bloezen, die het personeel zal dragen op het 5-jarig bestaan feest, gebracht en ze moeten een beetje gestreken worden …
  • Ik : Euh …
  • Zij : Ik heb echt geen tijd om dat er nog bij te doen. Zou jij het zien zitten ?
  • Ik : Euh …
  • Zij : Als je niet wilt moet je het zeggen, hé. Geen probleem. Dan vraag ik het aan iemand anders. Ik zou wel niet weten wie, maar kom …
  • Ik : Euh. Hoeveel zijn het er ?
  • Zij : 20. Maar er moet echt niet veel aan gedaan worden, hoor. Alleen de rug misschien een beetje ?
  • Ik : Euh. Ok. Ik zal het wel doen. Ik spring binnen en kom ze ophalen.
  • Zij : Je bent een lieve schat ! Tot dan !

Ik klap mijn telefoon dicht en denk : zeg toch ‘neen’ ! Hoe is het mogelijk ! Zo moeilijk is dat nu toch niet. Ik geef al een blogmeeting op voor dat feest en nu dit. Hoe stom kan je zijn ?

Je moet weten dat ik voor mezelf niets strijk. Ik heb er een gloeiende hekel aan en kleed me er naartoe. Mijn schat strijkt zelf zijn hemden. Hij was het zo gewoon toen hij nog alleen woonde en ik heb het niet overgenomen.

Ze was al aan het zwaaien terwijl ik de auto nog aan het parkeren was. Ik ga met haar mee naar binnen. Zij maar zeggen wat een schat ik ben. Dat ze nog zoveel moet doen tegen de 31ste. Dat ze gek aan het worden is. Ik vraag en krijg de bloezen. Ik bekijk ze en merk dat alleen de rug strijken er niet zit, maar zeg niets. Ik spreek af dat ik ze de dag van het feest terug zal brengen. (Zo geeft ik mezelf wat tijd om het te doen.) Waarop …

  • Zij : Dat is schitterend ! Breng ze dan gelijk mee als die mannen van de video hier zijn.
  • Ik : Euh. Wat bedoel je ?
  • Zij : Ewel. Wanneer zij hier alles komen installeren kom jij met je video camera zodat ze je kunnen tonen hoe het aangesloten kan worden.
  • Ik : Euh. Filmen ?
  • Zij : Ja, je zou toch met je video camera filmen ? Alles komt rechtstreeks op de schermen en wordt direct op dvd opgenomen. Je zal wel met kabels verbonden zijn, maar het zal wel lukken, hé.
  • Ik : Euh. Ja, zeker … Zeg, ik ga nu maar want het begint zwaar te wegen en ik wil naar huis … moe, weet je wel … lange dag … Tot later !

Ik, een zeef als geheugen, herinner me wel nog dat ze gevraagd had of we een digitalecamera hadden maar ik kan me niet voor de geest halen beloofd te hebben dat ik zou filmen. Het is leuk om foto’s te nemen van de optredens en sfeerbeelden te trekken. De gebruikelijke ‘trek ons ook eens’ kan er ook nog bij, maar de hele tijd met een camera-met-kabels door die massa proberen te geraken, is iets totaal anders. Zal ik wel tijd hebben om een Rodenbach te drinken ? Mijn schat heeft al gezegd dat HIJ het NIET doet ! Foto’s wel, camera niet. Ik heb er niet echt ervaring mee en vrees dat het op niets zal trekken. Plus : ik zwijg niet en al mijn gemompel zal er weer op staan, zoals op de vakantiefilmkes. Rechtstreeks op dvd ? Die schijf zal het bekijken niet waard zijn : bibberbeeld, te vlug draaien, verkeerd zoomen, … Maar ik heb ‘Ja’ gezegd, dus zal ik het proberen, schaap als ik ben.

Dat het haar ver-schrik-ke-lijk veel Rodenbach’s zal kosten, staat al vast. 😉

Advertenties